Επιστ. Συνεργάτη της ΚΟΜΑΘ

ΠΑΝ-ΘΗΡΑΣ 2008

Απελευθερώσεις θηραματων, το δίλημμα που εγκλωβίζει τον Έλληνα κυνηγό

Το θέμα της αναγκαιότητας απελευθέρωσης θηραματικών ειδών απασχολεί έντονα τις τελευταίες δεκαετίες τον κυνηγετικό κόσμο. Αρκετή συζήτηση με πολλά επιχειρήματα έχει αναπτυχθεί και έχουν εκφραστεί αρκετά διαφορετικές απόψεις. Βέβαια κάθε άποψη είναι σεβαστή. Μέσα όμως από την ολοκληρωμένη προσέγγιση και την εξέταση όλων των παραμέτρων μπορούμε να οδηγηθούμε στις σωστές επιλογές.
Για να υπάρξουν όμως επιλογές, είναι κατανοητό, πως πρέπει να προϋπάρχει μια εθνική θηραματική πολιτική. Το κομμάτι θήρα για την επίσημη πολιτεία και ως μέσο πολιτικής και ως γνωστικό αντικείμενο είναι δευτερεύουσας σημασίας. Ενδιαφέρον υπάρχει κύρια για το εισπρακτικό κομμάτι, ως έσοδο και μόνο του δημοσίου, ανεξάρτητα αν τα χρήματα ξαναεπενδύονται ή όχι για την ενίσχυση των θηραμάτων.

Την απουσία της πολιτείας καλούνται εδώ και δεκαετίες να καλύψουν οι ίδιες οι κυνηγετικές οργανώσεις. Μέσα από προοδευτικές διαδικασίες εξέλιξης αποτελούν σήμερα έναν αξιόπιστο διαχειριστή των θηραματικών πόρων, όπου χρηματοδοτούν, σχεδιάζουν και υλοποιούν ειδικά φιλοθηραματικά έργα. Παράλληλα έχουν στελεχωθεί με ειδικό επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, ώστε να έχουν πλήρη επιστημονική επάρκεια για την εκπόνηση και εφαρμογή ειδικών πια διαχειριστικών μέτρων, προς όφελος των θηραμάτων και της άγριας πανίδας γενικότερα.

Η συνεχής επιστημονική ενασχόληση των κυνη-γετικών οργανώσεων και η συνεργασία τους με τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας αρχίζουν πια να αποδίδουν καρπούς. Αυτά, σε συνδυασμό με το οργανωμένο σχέδιο της θηροφύλαξης, μέσα από την επιτυχημένη λειτουργία της Ομοσπονδιακής Θηροφυλακής και της δράσης των θηροφυλάκων των Κυνηγετικών Συλλόγων, απλά μεταφράζονται για τον Έλληνα κυνηγό σε αύξηση των θηραμάτων.
Τα θηραματικά είδη αποτελούν όμως μέρος ενός ευρύτερου συνόλου, που επιγραμματικά ονοματίζουμε ως οικοσύστημα. Είναι γενική πεποίθηση πως η κατάσταση των οικοσυστημάτων στην πατρίδα μας είναι γενικά υποβαθμισμένη, πράγμα ασφαλώς σωστό, κυρίως λόγω της εντατικοποίησης της γεωργίας, της αλόγιστης χρήσης γεωργικών φαρμάκων, της υπερβόσκησης, των μεγάλων επεμβάσεων από τεχνικά έργα και άλλες ανθρωπογενείς δράσεις. Αυτή η υποβάθμιση των οικοσυστημάτων οδηγεί και σε υποβάθμιση της θήρας.

Μπορεί βέβαια για την πολιτεία να υπάρχει αδυναμία κατανόησης της θήρας ως αξία, αλλά για τις ίδιες τις κυνηγετικές οργανώσεις η θήρα όχι απλώς έχει κατανοηθεί, αλλά και γίνονται συστηματικές προσπάθειες για την ενίσχυση της. Η κατανόηση της σημασίας της θήρας έχει σημασία για:
• τον καθορισμό της πολιτικής και των στόχων
• την επιλογή των προτεραιοτήτων στην έρευνα
• τη σωστή ενημέρωση των πολιτών, και των κυνηγών ειδικότερα
• την αναθεώρηση του νομοθετικού πλαισίου
• την βελτίωση και εφαρμογή μέτρων διαχείρισης της θήρας
• τη δραστηριοποίηση και εκπαίδευση των κυνηγών
• την προστασία και έρευνα των ενδιαιτημάτων (βιοτόπων)
Οι εισφορές από την έκδοση αδειών των Ελλήνων κυνηγών παρέχουν στις κυνηγετικές οργανώσεις την αναγκαία χρηματοδότηση και οι επιλογές για πρόσληψη ειδικών Δασολόγων και Δασοπόνων παρέχουν την απαραίτητη στελέχωση. Η δε βούληση των διοικήσεων των Διοικητικών τους Συμβουλίων είναι δεδομένη. Ήδη η Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδας ξεκίνησε την εφαρμογή ενός πρότυπου πανελλαδικού σχεδίου με στόχο την βελτίωση των βιοτόπων των δραματικών ειδών, με έμφαση στο επιδημητικό θήραμα (δηλαδή αυτό που διαβιεί μόνιμα όλο το έτος).

Πρέπει εδώ να επισημάνουμε πως υπάρχει μια πίεση από την πλευρά των μεμονωμένων κυνηγών για ενίσχυση των πληθυσμών των θηραμάτων μέσα από τις απελευθερώσεις. Θεωρώ πως αυτό «ακούγεται» σαν μια λογική απαίτηση, αλλά θα προσπαθήσω να επισημάνω πως έτσι βλέπουμε μόνο την κορφή ενός παγόβουνου και όχι το ίδιο το πρόβλημα. Η πρακτική «έχει λίγα θηράματα, ας αμολήσουμε μερικά ακόμη» έχει δυστυχώς πολλές αδυναμίες τις οποίες επιγραμματικά θα παρουσιάσω:
Α) Αν σε μια περιοχή υπάρχει έλλειψη θηραμάτων, προτεραιότητα πρέπει να δώσουμε στην αναζήτηση των αιτίων που οδήγησαν σε αυτή τη μείωση. Όσο αφήνουμε «διάπλατα ανοικτή την πόρτα» τόσο τα θηράματα θα φεύγουν και όσα και να προσθέτουμε αυτά θα «χάνονται», είτε πεθαίνοντας από φυσικά αίτια και φυσικούς εχθρούς, είτε θα θανατώνονται από ανθρωπογενείς παράγοντες. Πολλοί, εύστοχα, έχουν πει πως σε κάποιες περιοχές μετά από απελευθερώσεις οι αλεπούδες και τα κουνάβια «έκαναν πάρτυ»!

Β) Αν δεν έχουμε αξιολογήσει το ενδιαίτημα (βιότοπο) της περιοχής τότε είναι λογικό η απελευθέρωση να είναι μια «τρύπα στο νερό». Σημασία έχει να βελτιώσουμε τον βιότοπο ώστε να μπορεί να φιλοξενεί θηράματα. Και τι χρειάζεται το θήραμα; Βασικά τρία στοιχεία 1) τροφή, 2) νερό, 3) κάλυψη και ζωτικό χώρο επιβίωσης και αναπαραγωγής. Όσο αυτά δεν τα εξασφαλίζουμε, ουσιαστικά αφήνουμε θηράματα σε «αφιλόξενους χώρους»

Γ) Αν υπολογίσουμε το κόστος των απελευθερώσεων και τον μικρό βαθμό αποτελεσματικότητας, τότε απλά μπορούμε να πούμε πως ξοδεύονται πολλά χρήματα με αμφίβολο αποτέλεσμα ή και χωρίς αποτέλεσμα.

Δ) Ελάχιστη μέριμνα υπάρχει προς το παρόν στον έλεγχο του γενετικού υλικού των προς απελευθέρωση θηραμάτων, δηλαδή αν πρόκειται τουλάχιστον για άτομα του ίδιου υποείδους. Η προχειρότητα αυτή έχει οδηγήσει κατά το παρελθόν σε γενετική μόλυνση ειδών και έχει προκαλέσει ασθένειες, που θανάτωσαν και τον φυσικό πληθυσμό.

Ε) Η απελευθέρωση ως πρακτική έχει «περιοριστεί» μόνο στην απελευθέρωση εκτρεφόμενων θηραμάτων. Ελάχιστη συζήτηση γίνεται για την απελευθέρωση άγριων ζώων που συλλαμβάνονται από παρόμοιες περιοχές, όπου υπάρχει ανεπτυγμένος φυσικός πληθυσμός.

ΣΤ) και σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω οι πιθανότητες επιτυχίας είναι αμφίβολες και μικρές…

Κλείνοντας να τονίσουμε πως οι απελευθερώσεις είναι μια τεχνική, την οποία δεν μπορούμε να αποκλείσουμε λόγω των παλαιότερων λαθών. Πρέπει όμως να γίνει αντιληπτό πως το φυσικό περιβάλλον για να μπορεί να φιλοξενεί θηράματα, πρέπει να εξασφαλίζει σε αυτά βασικές προϋποθέσεις διαβίωσης. Για αυτό το λόγο η βαρύτητα πρέπει να δίνεται στο ίδιο το ενδιαίτημα, ώστε αυτό να πληροί τις κατάλληλες προϋποθέσεις.
Τέλος πρέπει να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τις έννοιες απελευθέρωση για άμεση κάρπωση, απελευθέρωση για αύξηση του πληθυσμού (όπου υπάρχει αποδεδειγμένη μείωση πληθυσμών και γνώση των αιτίων μείωσης), επανεισαγωγή (όταν ένα είδος έχει τελείως εξαφανισθεί και κρίνεται σκόπιμο να επανεισαχθεί). Αφήνουμε εκτός συζήτησης την περίπτωση της απελευθέρωσης θηραμάτων για άμεση κάρπωση, μέσα από τη λογική του put ant take (τοποθετώ θήραμα και αμέσως το καρπώνομαι), γεγονός που είναι εντελώς ξένο με την ελληνική κυνηγετική πραγματικότητα και φιλοσοφία.

Xιλιάδες χρόνια πριν, κάπου στην Ασία, ο άνθρωπος εξημέρωσε το πρώτο γεράκι. Ξεκίνησε τότε η μόνη σχέση του ανθρώπου με άλλα πλάσματα που δεν βασίζεται στην υποταγή, δε σκοπεύει στην παραγωγή αγαθών, μα είναι αντίθετα άκρα φροντίδα και σεβασμός, μεράκι και καμάρι. Το ζητούμενο του γερακάρη, ανεξάρτητα από το μορφωτικό του επίπεδο, την κοινωνική του θέση, την ευαισθησία του, παραμένει πάντα η ψυχική και σωματική ακεραιότητα του γερακιού του. Το φροντίζει όπως φροντίζει κανείς ένα έργο τέχνης. Η βάση που κάθεται είναι κομψή, η εξάρτυση χειροποίητη και ακριβή, ο χώρος του πεντακάθαρος. Το φτέρωμα άψογο και η διατροφή του προσεγμένη. Γιατί όταν το γεράκι βρίσκεται στον αέρα πρέπει να είναι όμορφο, γεμάτο αυτοπεποίθηση, να αγαπά τον εκπαιδευτή του. Και όταν κάθεται στο σπίτι πρέπει να είναι ήρεμο, χωρίς ίχνος αδημονίας ή αίσθησης εγκλεισμού. Αυτά που γράφω δεν είναι θεωρίες περί του ιδανικού, είναι η αλήθεια του κάθε γερακάρη.

Το μικρό αυτό βιβλίο δεν προσπαθεί να εμφυσήσει πάθος για τα γεράκια, αλλά να βοηθήσει όσους τα ονειρεύονται να λάβουν μια στοιχειώδη γνώση, να πληροφορηθούν πως χτίζεται η σχέση του γερακιού με τον άνθρωπο. Ο καλός γερακάρης αποστρέφεται κάθε προβολή. Ποτέ δεν επιδεικνύεται και αποφεύγει να τον ρωτούν πράγματα που κάνουν το γεράκι να μοιάζει με χαρακτήρα τσίρκο. Και ο ίδιος βρίσκεται πίσω από μια νοητή γραμμή, αυτή που τον χωρίζει από το άγριο πλάσμα που έχει κοντά του. Είναι μια σχέση απαραβίαστη, όσο απαραβίαστος είναι και ο χαρακτήρας του γερακιού που δεν θα επιστρέψει στον άνθρωπο αν δεν αισθάνεται απόλυτο σεβασμό και εμπιστοσύνη.

Ένας παλιός γιαπωνέζικος νόμος επισείει βαριές τιμωρίες σε εκείνους που ταϊζουν τα γεράκια τους ακατάλληλες τροφές. Ευρωπαίοι βασιλείς του μεσαίωνα απαγορεύουν αυστηρά στο λαό τους να κατέχει σπάνια είδη αρπακτικών που μόνο οι ευγενείς είχαν τη δυνατότητα να φροντίζουν σωστά. Σήμερα η Αμερική μόνον έχει ένα σύστημα που προβλέπει την θεωρητική και εμπειρική κατάρτιση των γερακάρηδων. Με συγκεκριμένες ρήτρες δεσμεύει τον μαθητευόμενο να εκπαιδευτεί σωστά έως ότου φτάσει στο τίτλο του Master Falconer, δηλαδή του Μάστορα Γερακάρη. Στην Ελλάδα με μιαν ανεξήγητη υπουργική απαγόρευση ο ντόπιος γερακάρης καθίσταται παράνομος και, βεβαίως, ανεξέλεγκτος. Με μια απλή διαγραφή αφέθηκαν (να δρουν) στο περιθώριο άνθρωποι που αποτελούν μέρος μιας παγκόσμιας παράδοσης. Στη χώρα μας, δυστυχώς, απαγορεύεται να κυνηγά κανείς με γεράκι.

Θα ήθελα σε αυτόν τον πρόλογο να μιλήσω αλλιώς, να πω τί με συνεπαίρνει, τί δεσμό ανέπτυξα με τη φύση κρατώντας στο χέρι μου ένα γεράκι. Όμως τα δεκάδες τηλεφωνήματα εκείνων που «κλέβουν» προστατευόμενα αρπακτικά από τη φύση, η άρνηση του κράτους να ακολουθήσει τη λογική της Ευρώπης και η αντίδραση ορισμένων -λίγων ευτυχώς- εφηβικής νοοτροπίας «οικολόγων», με υποχρεώνουν, αντί να παινεύω, να υπερασπίζομαι την πολύ ευγενική και καθόλου τυχαία παγκόσμια τέχνη της ιερακοθηρίας. Και λέω «παγκόσμια» με έμφαση, γιατί εκτός του γνωστού κόσμου που η ιερακοθηρία ανθούσε μέχρι υπερβολής, ο Κορτέζ όταν εκστράτευσε στην Αμερική βρήκε τον βασιλιά των Αζντέκων Μοντεζούμα να κατέχει έναν σημαντικό αριθμό εκπαιδευμένων αρπακτικών, πράγμα που ίσως μαρτυρεί ότι η ιερακοθηρία ως ιδέα συνελήφθει δύο φορές από τους δύο παράλληλους -ως τότε- κόσμους.

Τις τελευταίες δεκαετίες τα δυτικά κράτη συμφώνησαν να προστατεύσουν όλα τα αρπακτικά πουλιά θεωρώντας τα λίγο έως πολύ απειλούμενα. Απαγορεύεται όχι μόνον η θανάτωσή μα και η σύλληψη και η αιχμαλωσία τους. Όποιος επιθυμεί να αποκτήσει ένα τέτοιο πουλί θα πρέπει να απευθυνθεί σε νόμιμο εκτροφέα. Με το ανάλογο κόστος θα φτάσει στα χέρια του το γεράκι δακτυλιωμένο. Τα συνοδευτικά έγγραφα θα πιστοποιούν ότι γεννήθηκε στην αιχμαλωσία από συγκεκριμένους γεννήτορες, επίσης δακτυλιωμένους και θα δηλώνουν τον νέο ιδιοκτήτη. Με αυτόν τον τρόπο οι γερακάρηδες δεν είναι μόνον ελεύθεροι να ασκούν την τέχνη τους χωρίς να επιβαρύνουν το περιβάλλον, αλλά συμβάλλουν σημαντικά στην προσπάθεια διάσωσης και εμπλουτισμού των άγριων πληθυσμών με την εμπειρία και τις τεχνικές που εξελίσσουν κατά την αναπαραγωγή αρπακτικών σε αιχμαλωσία. Δεν είναι λίγοι οι γερακάρηδες-εκτροφείς που επιδοτούνται από τις χώρες τους για να παράγουν και να απελευθερώνουν σπάνια είδη αρπακτικών σε περιοχές από όπου εξέλειψαν ή μειώθηκαν επικίνδυνα.

Το βιβλίο αυτό έχει αρκετές ελλείψεις. Ελπίζω όμως να χρησιμεύσει δίνοντας μια γενική ιδέα για το αντικείμενο. Κυρίως εύχομαι να κατατοπίσει όσους συλλαμβάνουν γεράκια από την ελληνική φύση και προσπαθούν αυτοσχέδια να τα εκπαιδεύσουν, γιατί αυτοί είναι οι έλληνες γερακάρηδες. Αν διαβάζοντας τις σελίδες του στραφούν σε νόμιμη δραστηριότητα, θα ξεκινήσει στην Ελλάδα και θα ριζώσει ένας θαυμάσιος τρόπος ζωής για πολύ κόσμο.

Εκπαίδευση γερακιών για αρχάριους

Oι Εθνικοί Δρυμοί αποτελούν την κύρια κατηγορία των εθνικά προστατευόμενων περιοχών, οι οποίες έχουν ανακηρυχθεί και υφίστανται διαχείριση στα πλαίσια της Δασικής Νομοθεσίας. Περιλαμβάνουν δασικές περιοχές οι οποίες παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον από άποψη διατήρησης της αυτοφυούς χλωρίδας και της άγριας πανίδας, των γεωμορφολογικών σχηματισμών, του υπεδάφους, της ατμόσφαιρας, των νερών και γενικά του φυσικού περιβάλλοντος.
Αποτελούνται, συνήθως, από μία περιοχή απόλυτης προστασίας, τον πυρήνα, και από μία προστατευτική περιφερειακή ζώνη. Ορισμένες από τις δραστηριότητες που απαγορεύονται στους πυρήνες Εθνικών Δρυμών είναι η βιομηχανία, η εγκατάσταση οικισμών, οικιών, αγροικιών και παραπηγμάτων, η βόσκηση, η υλοτομία, η θήρα, η κοπή, το ξερίζωμα, η συλλογή φυτών κ.λπ. Δεκαέξι προτεινόμενες περιοχές, αποτελούν εξολοκλήρου ή περιέχουν πυρήνες Εθνικών Δρυμών, ενώ έξι περιοχές περιλαμβάνουν περιφερειακές ζώνες Εθνικών Δρυμών (Πίνακας Α.5).

Ως μόνιμα Καταφύγια Θηραμάτων, ιδρύονται οι περιοχές που πληρούν τις προϋποθέσεις ώστε να καλύπτονται οι βασικές ανάγκες των θηραμάτων σε ησυχία, τροφή και νερό. Ο μεγαλύτερος αριθμός των προστατευόμενων περιοχών ανήκει στην κατηγορία αυτή (119). Έξι περιοχές περιλαμβάνουν τμήματα ή αποτελούν εξολοκλήρου Εκτροφεία Θηραμάτων, ενώ οκτώ περιοχές έχουν χαρακτηρισθεί ως Ελεγχόμενες Κυνηγετικές Περιοχές (Πίνακας Α.5).

Οι πληροφορίες για τους χώρους προστασίας των θηραμάτων και τους Εθνικούς Δρυμούς μπροέρχονται από το ΥΠΕΧΩΔΕ.

ΚΩΔΙΚΟΣ

ΟΝΟΜΑ ΠΕΡΙΟΧΗΣ
% ΚΑΛΥΨΗ

GR1110003

ΤΡΕΙΣ ΒΡΥΣΕΣ
3

GR1150010

ΔΕΛΤΑ ΝΕΣΤΟΥ& ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΕΡΑΜΩΤΗΣ
0

GR1250001

ΟΡΟΣ ΒΕΡΜΙΟ
5

GR2320008

ΟΡΟΣ ΕΡΥΜΑΝΘΟΣ
1

GR3000001

ΟΡΟΣ ΠΑΡΝΗΘΑ
10

GR4220007

ΝΗΣΟΣ ΑΝΤΙΜΗΛΟΣ
100

GR1250005

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΟΛΥΜΠΟΥ
100

GR1310002

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΠΙΝΔΟΥ
100

GR1310003

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΠΙΝΔΟΥ (ΒΑΛΙΑ ΚΑΛΝΤΑ) (ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ)
49

GR1340001

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΠΡΕΣΠΩΝ
25

GR1340002

ΛΙΜΝΗ ΜΙΚΡΗ ΠΡΕΣΠΑ
100

GR2130001

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΒΙΚΟΥ-ΑΩΟΥ
27

GR2220002

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΑΙΝΟΥ
100

GR2410002

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ
100

GR2440004

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΟΙΤΗΣ
43

GR2450005

ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ – ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ – ΔΑΣΟΣ ΤΙΘΟΡΕΑΣ
20

GR3000001

ΟΡΟΣ ΠΑΡΝΗΘΑ
35

GR3000005

ΣΟΥΝΙΟ-ΝΗΣΙΔΑ ΠΑΤΡΟΚΛΟΥ
15

GR3000009

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ
100

GR4340008

ΛΕΥΚΑ ΟΡΗ
9

GR4340014

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΣΑΜΑΡΙΑΣ
100

ΚΩΔΙΚΟΣ

ΟΝΟΜΑ ΠΕΡΙΟΧΗΣ
% ΚΑΛΥΨΗ

GR1310003

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΠΙΝΔΟΥ (ΒΑΛΙΑ ΚΑΛΝΤA) (EΥΡΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ)
51

GR1340001

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΠΡΕΣΠΩΝ
75

GR2130001

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΒΙΚΟΥ-ΑΩΟΥ
73

GR2440003

ΦΑΡΑΓΓΙ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΥ
35

GR2440004

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΟΙΤΗΣ
57

GR3000005

ΣΟΥΝΙΟ – ΝΗΣΙΔΑ ΠΑΤΡΟΚΛΟΥ
53

Η διάμετρος των σκαγιών διαφέρει ανάλογα με το θήραμα για το οποίο προορίζονται και χωρίζονται σε κατηγορίες από το ένα μέχρι το δέκα. Στο ένα ανήκουν τα πιο χοντρά σκάγια και στο δέκα τα πιο ψιλά.

Για την θήρευση των μεγάλων θηραμάτων (αγριόχοιρος, ζαρκάδι, μουφλόν κλπ.) υπάρχουν σκάγια μεγαλύτερης διαμέτρου, 9βολα, 27βολα, 32βολα, 54βολα κλπ. Επίσης έχουν κατασκευαστεί πολλές πατέντες μονόβολων βλημάτων για κυνηγετικά φυσίγγια. Μερικά από αυτά είναι η γερμανική βολίδα Mπρέννεκε, τις ιταλικές Palla Solengo, Palla Guallandi, Palla Cervo, τη γαλλική βολίδα Blondeau, την αμερικάνικη Sabot κ.α.

Στη συνέχεια σας παραθέτουμε έναν πίνακα που δείχνει το νούμερο φυσιγγίου που χρησιμοποιείται για κάθε θήραμα. Ο πίνακας αυτός δεν είναι απόλυτος, δεδομένου ότι το νούμερο φυσιγγίων μεταβάλλεται ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν αλλά και με τον τρόπο που κυνηγά ο κάθε κυνηγός

ΕΙΔΟΣ (Επιστημονική Ονομασία)

Φυσίγγι

Αγριοκούνελο (OryctolagusCuniculus)

Νο 3 – Νο 4

Αγριοπερίστερο (Columba livia)

Νο 7 – Νο 8

Αγριόχοιρος (Sus scrofa)

Μονοβολο
ή 9βολο

Αλεπού (Vulpes vulpes)

Νο 2 – Νο 3

Γερακότσιχλα (Turdus pilaris)

Νο 8 Νο 9

Δενδρότσιχλα (Turdus viscivorus)

Νο 8 – Νο 9

Καλημάνα (Vanellus vanellus)

Νο 7 – Νο 8

Καρακάξα (Pica pica)

Νο 6 – Νο 7

Κάργια (Corvus monedula)

Νο 6 – Νο 7

Κιρκίρι (Anas crecca)

Νο 4 – Νο 6

Κίσσα (Garrulus glandarius)*4

Νο 7 – Νο 8

Κοκκινότσιχλα (Turdus iliacus)

Νο 8 – Νο 9

Κότσυφας (Turdus merula)

Νο 8 – Νο 9

Κουρούνα (Corvus corone)

Νο 6 – Νο 7

Κυνηγόπαπια (Aythya ferina)

Νο 4 – Νο 6

Λαγός (Lepus europeus)

Νο 3 – Νο 4

Μπεκάτσα (Scolopax rusticola)*6

Νο 8 – Νο 9

Μπεκατσίνι (Gallinago gallinago)

Νο 8 – Νο 9

Νερόκοτα (Gallinula chloropus)

Νο 5 – Νο 7

Νησιώτικη πέρδικα (Alectoris chukar)

Νο 8 – Νο 9

Ορτύκι (Coturnix coturnix)

Νο 10 – Νο 11

Πετροκούναβο (Martes foina)

Νο 3 ή Νο 4

Πετροπέρδικα (Alectoris graece)

Νο 8 – Νο 9

Πρασινοκέφαλη (Anas platyrynchos)

Νο 4 – Νο 6

Σαρσέλα (Anas querquedula)

Νο 6 – Νο 8

Σιταρήθρα (Alauda arvensis)

Νο 9 – Νο 10

Σουβλόπαπια (Anas acuta)

Νο 4 – Νο 6

Σφυριχτάρι (Anas penelope)

Νο 5 – Νο 6

Τρυγόνι (Streptopelia turtur)

Νο7 – Νο 8

Τσικνόπαπια (Aythya fuligula)

Νο 4 – Νο 6

Τσίχλα (Turdus philomelos)

Νο 8 – Νο 9

Φαλαρίδα (Fulica atra)

Νο 5 – Νο 6

Φάσα (Columba palumbus)

Νο 7 – Νο 8

Φασιανός (Phasianus colchicus)*5

Νο 6 – Νο 7

Χουλιαρόπαπια (Anas clypeata)

Νο 4 – Νο 6

Ψαρόνι (Sturnus vulgaris)

Νο 7 – Νο 8

ΟΜΙΛΟΣ ΜΠΕΚΑΤΣΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Το 2004 ιδρύθηκε ο ΟΜΙΛΟΣ ΜΠΕΚΑΤΣΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Η ίδρυση του ομίλου έγινε σε συνεννόηση με την Κ.Σ.Ε , με την οποία ο όμιλος μας συνεργάζεται.

Από την ίδρυση του ο όμιλος έκανε μια προσπάθεια να αντλήσει γνώση ή πληροφόρηση για ότι αφορά την μπεκάτσα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να έρθει σε επαφή με τους άλλους ομίλους σε ολόκληρη την Ευρώπη, αντλώντας εμπειρία και στοιχεία που διαθέτουν εδώ και δεκαετίες.

Έτσι λοιπόν το 2006 παραβρεθήκαμε στο ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ το οποίο έγινε στην Ιταλία. Εκεί έγινε μια ανταλλαγή απόψεων και είχαμε την τιμή να μας δεχθούν και να μας εντάξουν , μέλος στην Πανευρωπαϊκή οργάνωση μετά από αίτημα μας.

Η οργάνωση έχει τον διακριτό τίτλο F.A.N.B.P.O και οι χώρες που συμμετέχουν είναι: ΙΣΠΑΝΙΑ –ΕΛΒΕΤΙΑ –ΓΑΛΛΙΑ –ΙΤΑΛΙΑ –ΟΥΓΓΑΡΙΑ -ΕΛΛΑΔΑ-ΒΕΛΓΙΟ και ΙΡΛΑΝΔΙΑ.
Οι παραπάνω χώρες διαθέτουν εδώ και δεκαετίες επιστημονικό δυναμικό που εργάζεται αδιάκοπα για την συλλογή μελετών που οδηγούν σε συμπεράσματα για την βιολογία της μπεκάτσας και την μεταναστευτικότητα της.

Μετά την ένταξή μας, πετύχαμε την πρόσβαση στην γνώση αλλά και στις μεθόδους που εφαρμόζουν όλες αυτές οι χώρες για την συλλογή στοιχείων τα οποία διαθέτουν στον όμιλο μας και εμείς με την σειρά μας θα τα διαθέτουμε στους φίλους κυνηγούς μέσω του τύπου.

Στην Ελλάδα από το 2006 με αποκλειστική ευθύνη της Κ.Σ.Ε άρχισε το πρόγραμμα φαινολογίας της μπεκάτσας.

Η χρονιά που πέρασε ίσως ήταν η πιο στείρα για την μπεκάτσα τα τελευταία χρόνια κατά κοινή ομολογία όλων. Σε πολλές άλλες χώρες υπήρχαν κενά στην μετανάστευση της μπεκάτσας.
Αυτό και κάποια άλλα χαρακτηριστικά ήταν το αντικείμενο του Πανευρωπαϊκού συνεδρίου που έγινε στην Ουγγαρία τον Ιούνιο του 2007, στο οποίο είχε συμμετάσχει και ο πρόεδρος του ΟΜΙΛΟΥ ΜΠΕΚΑΤΣΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ , Νίκος Πάλλας.

Εκεί ανταλλάξαμε απόψεις κατά την διήμερη διάρκεια του συνεδρίου και έγιναν επιστημονικές τοποθετήσεις .

Εκπροσωπώντας τον Όμιλο μας ο πρόεδρος κύριος Νίκος Πάλλας τοποθετήθηκε ως εξής
«Αρχικά θα ήθελα να κάνω μια γενική τοποθέτηση στον απολογισμό της μπεκάτσας την χρονιά που μας πέρασε. Από την πληροφόρηση που έχουμε από πάρα πολλά σημεία της Ελλάδας διαπιστώνουμε κοινά αποτελέσματα. Δηλαδή ότι η χρονιά που μας πέρασε ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές στην διέλευση της μπεκάτσας. Τα πιθανά αίτια είναι η παρατεταμένη καλοκαιρία που είχαμε φέτος και η μεγάλη ξηρασία στο έδαφος. Τα στοιχεία που είχαμε από την μετεωρολογική υπηρεσία είναι ότι παρόμοιες καιρικές συνθήκες στην Ελλάδα δεν είχαμε τα τελευταία 100 χρόνια.
Τους φθινοπωρινούς και χειμερινούς μήνες είχαμε τον υψηλότερο μέσο όρο θερμοκρασίας και την μικρότερη στάθμη βροχοπτώσεων.»

Την συγκεκριμένη τοποθέτηση επιβεβαιώνουν τα επιστημονικά συμπεράσματα του φετινού συνεδρίου: Παρατεταμένος θερμός χειμώνας σε ολόκληρη την Ευρώπη ανάγκασε την μπεκάτσα σε μεγάλο βαθμό να ξεχειμωνιάσει στους τόπους αναπαραγωγής και να κάνει εσωτερικές μετακινήσεις. Αποτέλεσμα να έχουμε μικρή επισκεψιμότητα στην Ελλάδα.
Παρατηρήθηκαν πολύ μεγάλες μετακινήσεις μπεκάτσας τον μήνα Φεβρουάριο σε πολλές χώρες κάτι που δείχνει ότι δεν είχαμε πληθυσμιακή μείωση.

Αυτό δεν πρέπει να μας εφησυχάζει και θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι αυτό το πουλί που λέγεται μπεκάτσα και τόσο πολύ λατρεύουμε , πρέπει να τυγχάνει σεβασμού και καλής διαχείρισης.

Επίσης ο πρόεδρος του ομίλου μας ανακοίνωσε στο συνέδριο ότι άρχισε η εφαρμογή του προγράμματος της φαινολογίας της μπεκάτσας. Ένα πρόγραμμα που γίνεται με αποκλειστική ευθύνης της Κυνηγετικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας το οποίο στηρίζεται και οικονομικά από αυτήν.
Ο Όμιλος μπεκάτσας Ελλάδος βρίσκεται σε συνεννόηση με την Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος και τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας θα ανακοινωθούν όταν εκείνη είναι έτοιμη.
Είμαστε ευτυχείς που διαπιστώνουμε το ενδιαφέρον των Ελλήνων κυνηγών για τον Όμιλό μας και ελπίζουμε ότι στο προσεχές μέλλον ο Όμιλος θα αποκτήσει στέρεα βάση.
Τελειώνοντας θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για μια είδηση που λάβαμε στις 3 Οκτωβρίου 2007 από τον Όμιλο Μπεκάτσας της Ουγγαρίας ότι η επιστημονική ομάδα αυτού παρακολούθησε αυξημένη κινητικότητα μπεκατσών στην περιοχή των Καρπαθίων το τρίτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου, η μεταναστευτική γραμμή η οποία αφορά άμεσα την Ελλάδα.

ΟΜΙΛΟΣ ΜΠΕΚΑΤΣΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ