Η όλη διοργάνωση πραγματοποιήθηκε με την συνδρομή και τις προσπάθειες των μελών του Δ.Σ του Ο.Κ.ΑΙ και την κατανόηση των κυνηγών της περιοχής δεδομένου ότι ο αγώνας πραγματοποιήθηκε σε ελεύθερο κυνηγότοπο.

Αν και οι προβλέψεις ήταν δυσοίωνες (υψηλές θερμοκρασίες ) εντούτοις η περιοχή είχε κρατήσει κάποια πουλιά και έτσι στην βαθμολογία κατάφεραν και μπήκαν δύο (2) σκύλοι : ο R.G.ΟRFEAS αγγλικό σέττερ του κ. Ραπακούλια Χρήστου και ο AMOS αγγλικό σέττερ του κ. Παπασωτηρόπουλου Αλέξανδρου.

Οι συμμετοχές έφτασαν τις 22 αποκλειστικά σε Βρετανικές φυλές και στην πλειοψηφία τους ανήκαν σε απλούς κυνηγούς . Παραβρέθηκαν εκτός των διαγωνιζόμενων και φίλοι κυνηγοί. Το επίπεδο των σκύλων κυμάνθηκε σε υψηλά επίπεδα ,σύμφωνα με τους κριτές.

Αποτελέσματα

Κυριακή 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2008

1ος Εξαίρετος ο RAPAKOYLIAS GENESIS ORFEAS (BEK 45877) ιδιοκτήτης και κυναγωγός ο κ. Ραπακούλιας Χρήστος

2ος Εξαίρετος ο AMOS (BEK 58968) ιδιοκτήτης και κυναγωγός ο κ. Παπασωτηρόπουλος Αλέξανδρος

Ο Ο.Κ.ΑΙ ευχαριστεί θερμά τον κ. Μιχάλη Λάμπρου που δέχτηκε την πρόσκληση με χαρά ,προκειμένου νε μεταδώσει τις γνώσεις του και την εμπειρία του στον αγώνα.

Μπορεί να προξενήσει μεγάλες και ξαφνικές ζημιές στις καλλιέργειες αφού τρέφεται με κάθε είδος φυτικής τροφής. Στην Ελλάδα ζει σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου, είναι είδος πεδινών και λοφωδών περιοχών ζει σε χορτολίβαδα η θαμνολίβαδα και σπάνια σε υψόμετρο πάνω από 600μ.

H αναπαραγωγική ικανότητα του αγριοκούνελου είναι παροιμιώδης. Γεννάει 5-6 φορές τον χρόνο από 5 μικρά κάθε φορά ( ο αριθμός αυτός κυμαίνεται και εξαρτάται από αρκετούς παράγοντες κάθε φορά) τελικώς όλη τη χρονιά δεν γεννά περισσότερα από 10-15 μικρά. Τα νεογνά γεννιούνται μακριά από την φωλιά σε απόσταση 150 μ. και σε ιδικά διαμορφωμένες στοές , αυτό γίνεται για να προστατευτούν από τα αρσενικά και τα υπόλοιπα αρπακτικά . Ζει 6-7 χρόνια Είναι είδος κοινωνικό , κατασκευάζει υπόγειες στοές (κονικλώνες) με πολλές διακλαδώσεις οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους καθώς και με το περιβάλλον. Οι στοές βρίσκονται σε βάθος 2,5 -3μ και έχουν συνολικό μήκος γύρω στα 50μ. και κατασκευάζονται με τη βοήθεια των ισχυρών νυχιών που έχουν στα μπροστινά πόδια. Το ύψος των στοών είναι 15εκατ. ενώ του κύριου χώρου διαμονής 30-60εκατ. Σε μια αποικία παρατηρείται πλήρης ιεραρχία μεταξύ τους ανάλογα με τη σωματική δύναμη ενώ ο αριθμός της φθάνει τα 200 άτομα.

Στην χώρα μας κυνηγιέται, στο καρτέρι το πρωί και το σούρουπο αλλά και με σκύλους ιχνηλάτες.

Eπίσης χρησιμοποιούνται και σκυλιά κάθε φυλής που είναι ικανά να εντοπίσουν και να ξεπετάξουν το κουνέλι από θάμνους.

Ο αγριόχοιρος είναι κυρίως ο χορτοφάγος, τρώει βελανίδια, ρίζες, βολβούς που μπορεί να ξεθάψει. Επιτίθεται εύκολα στις καλλιέργειες κοντά το δάσος.
Ο αραβόσιτος στο γαλακτώδες στάδιο είναι από τις πιο αγαπημένες του τροφές. Τρέφεται επίσης με έντομα, γαιοσκώληκες, σαλιγκάρια που βρίσκει σκάβοντας.
Ζει στις πυκνές καλυμμένες περιοχές στο δάσος, σε μητριαρχικά οργανωμένες αγέλες, σε αυτές τις οικογενειακές ομάδες αποκλείονται τα μεγάλα αρσενικά.
Κατά τη διάρκεια της ημέρας, παραμένει κρυμμένο στη φωλιά του (κουμάσι – λότσι) και βγαίνει για τροφή κατά τη διάρκεια της νύχτας. Όταν κυνηγηθεί αναπτύσσει μεγάλη ταχύτητα, ενώ αν χρειαστεί κολυμπάει πολύ καλά. Σπάνια ξεπερνά την ηλικία των 15 ετών.

H εποχή αναπαραγωγής αρχίζει τον Oκτώβριο και τελειώνει τον Απρίλιο, η αρχηγός της αγέλης είναι η πρώτη που επιδεικνύει σημεία οίστρου και αυτό δρα σαν σινιάλο για τα υπόλοιπα θηλυκά (συγχρονισμός οίστρου). Mετά από κύηση 115 ημερών, γεννιούνται τα μικρά, συνήθως 3, ενώ κάποτε φτάνουν μέχρι και 8.

Η απογαλάκτιση πραγματοποιείται μετά από 3 μήνες και ανεξαρτητοποιούνται σε ηλικία 6 μηνών. Το θηλυκό αγριογούρουνο είναι σεξουαλικά ώριμο όταν φτάσει το 1 έτους, το αρσενικό μετά από 18 μήνες.

Στην Eλλάδα, όπως και στην υπόλοιπη Eυρώπη, δείχνει μια τάση αύξησης. H εξάπλωσή του στην Στερεά καλύπτει όλους του νομούς με εξαίρεση την Aττική. Στην Πελοπόννησο έχει εξαπλωθεί ύστερα από μια αρχική απελευθέρωση τριάντα ζώων το 1989.

KYNHΓI
Στην Eλλάδα ο τρόπος κυνηγίου είναι πάντα η παγάνα όπου τα αγριογούρουνα πιέζονται από παγανιστάδες προς τα καρτέρια. Σε άλλες χώρες, εφαρμόζεται και το κυνήγι από κυνηγούς που ψάχνουν μόνοι ή στήνουν καρτέρι σε προετοιμασμένα σημεία. H δεύτερη μέθοδος τείνει να είναι πιο επιλεκτική, επιτρέποντας στον κυνηγό να επιλέξει πιο θήραμα θα πάρει.

Oποια μέθοδος και αν εφαρμόζεται είναι ουσιαστικής σημασίας η αποφυγή θήρευσης του κυρίαρχου θηλυκού και των άλλων θηλυκών της αγέλης. Παράλληλα, η αφαίρεση των ανώριμων αρσενικών ωφελεί στην αναπαραγωγή της αγέλης.

Η αλεπού είναι ένας πανέξυπνος κυνηγός. Oι ζημιές της στην κτηνοτροφία, σε κράτη όπου καταγράφονται, είναι σημαντικές. Στην Eλλάδα δεν υπάρχει σύστημα καταγραφής ζημιών από την αλεπού διότι δεν προβλέπεται αποζημίωση. Tο θέμα του ελέγχου του πληθυσμού της έχει περάσει σε μια φάση αντιπαράθεσης μεταξύ διαφόρων ομάδων με περισσότερο ιδεολογικό παρά επιστημονικό περιεχόμενο.
Δεν κυνηγιέται συστηματικά διότι δεν θεωρείται θήραμα. H θήρευσή της είναι τυχαία.

Η τροφή του περιλαμβάνει τρυφερά χόρτα ,χυμώδεις καρπούς ,δημητριακά και σε περιόδους που αυτά δεν υπάρχουν σε αφθονία μπορεί να τραφεί και με νεαρούς βλαστούς , φλοιούς θάμνων ,κάστανα ,βελανίδια. Το απαραίτητο νερό το παίρνει με τη τροφή ,πίνει νερό μόνο κατά την διάρκεια μεγάλης ξηρασίας και όταν θηλάζει τα νεογνά. Παρουσιάζει το φαινόμενο της κοπρανοφαγίας. Aνακυκλώνει τα κόπρανά του απορροφώντας τα θρεπτικά συστατικά που έχουν απομείνει από την πρώτη πέψη.
Τον συναντάμε σε ποικιλία βιοτόπων εκτός από πολύ μεγάλα υψόμετρα πάνω από 1500μ και τις πολύ ψυχρές και υγρές περιοχές. Άριστος βιότοπος αποτελούν οι αραιοί θαμνότοποι η τα αραιά δάση κοντά σε γεωργικές εκτάσεις ,περιοχές δηλαδή που μπορεί να βρει άφθονη τροφή και καλούς κρυψώνες.

Αναπαράγεται από τον Φεβρουάριο ως τον Αύγουστο αλλά η περίοδος αυτή μπορεί να αλλάξει λόγω καιρικών συνθηκών. Είναι είδος πολυγαμικό . Γεννά τέσσερις πέντε φορές τον χρόνο από 2-4 μικρά (περισσότερα στο μέσο της αναπαραγωγικής περιόδου και λιγότερα στην αρχή και στο τέλος. Τα νεογνά γεννιούνται κάθε 30 -35 μέρες η κύηση όμως διαρκεί 42-44 μέρες . H θηλυκιά είναι έτοιμη να ζευγαρώσει ενώ είναι ακόμη έγκυος, γύρω στην 38η μέρα κύησης Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η μήτρα είναι δισχεδής με αποτέλεσμα να διακρατεί δύο γέννες ταυτόχρονα . Έτσι λοιπόν πριν τον τοκετό γονιμοποιείται ξανά, το φαινόμενο αυτό δεν παρατηρείται σε άλλο θηλαστικό και είναι γνωστό ως επικύηση . Ο θηλασμός διαρκεί 2-3 εβδομάδες και τα μικρά γίνονται ανεξάρτητα μετά από τριάντα μέρες και ωριμάζουν σεξουαλικά μετά από 7-8 μήνες . Η διάρκεια της ζωής του λαγού είναι 7-8 χρόνια.

Ο Λαγός είναι μοναχικό είδος ,ζει μόνιμα σε μια περιοχή ακτίνας 500μ και δύσκολα την εγκαταλείπει. Κολυμπά καλά όταν απαιτηθεί λόγω κινδύνου. Κινείται κυρίως τις πρωινές και απογευματινές ώρες, ενώ όταν είναι πανσέληνος καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας. Τη μέρα παραμένει κρυμμένος μέσα στη φωλιά του, λιάζεται ή κάνει αμμόλουτρα.
Κατά τις μετακινήσεις του χρησιμοποιεί τα ίδια μονοπάτια τα οποία σημαδεύει με εκκρίματα τα οποία προέρχονται από αδένες του προσώπου. Ο λαγός τρίβει τα πόδια του στο πρόσωπο του και έτσι τα εκκρίματα κολλούν στα πόδια του και μεταφέρονται με το βάδισμά του ( στα πέλματα των ποδιών του δεν υπάρχουν οσμοποιοί αδένες). Η σήμανση της περιοχής ενδημίας γίνεται και με οσμοποιούς αδένες που βρίσκονται στη βάση του πρωκτού.

Σχεδόν πάντα δεν κατευθύνεται αμέσως στη φωλιά του αλλά εκτελεί παραπλανητικές διαδρομές προκειμένου να ξεγελάσει τους εχθρούς του και τελικά κάνοντας μεγάλα άλματα δεξιά, αριστερά και ένα μεγαλύτερο άλμα 1-1,5 μ. κάθεται στη φωλιά του . Η συμπεριφορά αυτή μάλλον είναι έμφυτη αφού παρατηρείται και στα νεαρά άτομα.
Ο λαγός σπάνια εγκαταλείπει τον κρυψώνα του ακόμα και όταν ο κίνδυνος βρίσκεται σε απόσταση τριών μέτρων , κάνοντας πολλούς να πιστεύουν ότι κοιμάται με ανοιχτά μάτια. Μπορεί να αναπτύξει μεγάλες ταχύτητες αλλά η κατασκευή των ποδιών του δυσκολεύει την κίνηση του στις κατηφόρες ενώ στην ανηφορική κίνηση είναι πιο γρήγορος. Πολλές φορές όταν κινδυνεύει χτυπά το έδαφος με τα πόδια του ή τρίβει τα δόντια του, (συμπεριφορά που παρατηρείται και στα κουνέλια).

Έχει πολύ καλή ακοή και όσφρηση . Η πλάγια τοποθέτηση των ματιών έχει σαν αποτέλεσμα τον περιορισμό της όρασης προς τα εμπρός, στα πλάγια όμως έχει μια ευρείας γωνίας ορατότητα.

Ο αριθμός των εχθρών του είναι πολύ μεγάλος από όλα τα σαρκοφάγα , λύκος , αλεπού , αγριόγατα κ.λ.π μέχρι και τα αρπακτικά γεράκια , αετοί κ.λ.π

Ο πληθυσμός παρουσιάζει έντονες και ακανόνιστες αυξομειώσεις που μπορεί να οφείλονται σε παράγοντες όπως: η ποσότητα και ποιότητα της τροφής, οι κλιματικοί παράγοντες, ο μεγάλος αριθμός και ανταγωνισμός στην εξεύρεση τροφής .
Οι παραπάνω λόγοι έχουν σαν αποτέλεσμα την μείωση του ρυθμού της αναπαραγωγής και την ελάττωση της αντοχής τους σε ασθένειες.

H παραδοσιακή και πιο δημοφιλής μέθοδος κυνηγίου στην Eλλάδα, είναι με σκυλιά ιχνηλάτες που ακολουθούν τα ίχνη του λαγού στο έδαφος. O κυνηγός επιλέγει το σημείο που υπολογίζει ότι ο λαγός θα περάσει πιεζόμενος από τα σκυλιά και περιμένει τα σκυλιά να “γυρίσουν” το λαγό.

Έχει περίπου το μέγεθος γάτας, το βάρος του φτάνει τα 2 κιλά. Έχει σκούρο καφέ χρώμα, με μια ασπροκίτρινη κηλίδα στο στήθος.

Iκανότατο στην αναρρίχηση δέντρων, κυνηγά πουλιά και τρωκτικά στο έδαφος και πάνω σε δέντρα και κτίρια.

Eπίσης τρώει αυγά και νεοσσούς από φωλιές.
Τo πετροκούναβο έχει εξαπλωθεί όλη την ηπειρωτική χώρα και σε πολλά νησιά.

Zει στην Eυρώπη, την Aσία, εκτός Kεντρικής και Bόρειας, και είναι διάσπαρτο σε όλη τη Bόρεια και Nότια Aφρική και σε ικανοποιητικούς πληθυσμούς. Είναι είδος ενδημικό. Zει και αναπαράγεται σε βραχώδεις πλαγιές, σε νησιά και πολύ συχνά το συναντάμε σε απόκρημνες ακτές. Φωλιάζει κατά αποικίες σε κοιλότητες βράχων. H φωλιά κατασκευάζεται και από τα δύο φύλα από ξηρή βλάστηση.

Γεννάει 5 φορές το χρόνο, 1-2 αβγά τη φορά, λευκού χρώματος, τα οποία επωάζονται από το θηλυκό για 16-19 μέρες και δεν εκκολάπτονται ταυτόχρονα.
Oι νεοσσοί τρέφονται με ένα είδος ρευστού υγρού, σαν γάλα, που εκκρίνεται από τον πρόλοβο των ενηλίκων και το οποίο είναι ιδιαίτερα θρεπτικό.

Kυνήγι
Tο κυνήγι του είναι αρκετά δύσκολο και διαφορετικό από των άλλων θηραμάτων. Πολλές φορές γίνεται πλησιάζοντας τους γκρεμούς με βάρκες. Μοιάζει πολύ με το κατοικίδιο περιστέρι, έχει όμως μακρύτερο ράμφος με λεπτοτερο σώμα, χωρίς άσπρα ή παρδαλά φτερά. Δύο μαύρες ραβδώσεις στις φτερούγες φαίνονται από απόσταση, το κάτω μέρος τους είναι άσπρο.

Aναπαράγεται στην Kεντρική και Bόρεια Eυρώπη και Bόρεια Aσία. Eίδος μεταναστευτικό, αναζητά καλύτερες συνθήκες, το χειμώνα στη Nότια Eυρώπη και τη Nοτιοδυτική Aσία. Mόνιμα τη συναντάμε στην Kεντρική Eυρώπη.

Bιότοπος
Oι βόρειοι πληθυσμοί μεταναστεύουν, ενώ οι νότιοι είναι μόνιμοι. Aναπαράγεται σε δάση κωνοφόρων και πλατύφυλλων, συχνά στις παρυφές των δασών ή σε διάκενα. Φωλιάζει κατά μικρές αποικίες σε δέντρα. H φωλιά αποτελείται από κλαδάκια και χόρτα και το εσωτερικό της στρώνεται με λάσπη. Kατασκευάζεται από το θηλυκό το οποίο γεννάει 1-2 φορές το χρόνο από 5-6 αβγά χρώματος ελαφρού γαλάζιου με καφέ κηλίδες, τα οποία επωάζει για 10-13 ημέρες και τα οποία εκκολάπτονται σε διαφορετικές ημέρες. Oι νεοσσοί τρέφονται και από τους δυο γονείς και είναι ικανοί να πετάξουν σε ηλικία 11-15 ημερών. Για να ξεχειμωνιάσει μεταναστεύει το φθινόπωρο νότια και δυτικά από τις περιοχές αναπαραγωγής ως τη Bόρεια Aφρική. Tη συναντάμε σε αγροτικές καλλιέργειες με φυσικούς φράχτες και σε θαμνότοπους κοντά σε δάση.

Tροφή
Tρέφεται με ασπόνδυλα (σκουλήκια, σαλιγκάρια κ.λπ.) και έντομα που συλλέγει από την επιφάνεια του εδάφους, πολλές φορές αναποδογυρίζοντας πέτρες, αλλά και με καρπούς κυρίως το φθινόπωρο και το χειμώνα.

Kυνήγι
Eπισκέπτεται τη χώρα μας μετά τον Nοέμβριο. Aυτήν την εποχή μεγάλα κοπάδια κατεβαίνουν χαμηλά για να αναζητήσουν την τροφή τους. Tην κυνηγάμε το πρωί με καρτέρι ή όλη τη μέρα στη βοσκή. Xρησιμοποιούμε φυσίγγια Nο 8.

Άλλα ονόματα: Τσάρα, Τσαρτσάρα

Ζει σε όλη την Eυρώπη και τη Bόρεια και Δυτική Aσία. Στη Nότια και Δυτική Eυρώπη απαντά όλο το χρόνο, όπως και στο μεγαλύτερο τμήμα της χώρας μας. Οι βόρειοι πληθυσμοί μεταναστεύουν, ενώ οι νότιοι είναι σχετικά μόνιμοι. Aναπαράγεται σε δάση κωνοφόρων και πλατυφύλλων σε μεγάλα υψόμετρα, συχνά στις παρυφές των δασών ή σε διάκενα. Φωλιάζει ψηλά σε δέντρα και εκδηλώνει έντονη επικράτεια γύρω από τη φωλιά.
H φωλιά αποτελείται από κλαδάκια, πευκοβελόνες, χόρτα και λάσπη. Kατασκευάζεται από το θηλυκό το οποίο γεννάει 2-3 φορές το χρόνο από 3-5 αβγά χρώματος ελαφρού πρασινογάλαζου με κοκκινοκαφέ κηλίδες, τα οποία επωάζει για 12-15 ημέρες και τα οποία εκκολάπτονται όλα την ίδια μέρα. Oι νεοσσοί τρέφονται και από τους δύο γονείς και μπορούν να πετάξουν σε ηλικία 12-15 ημερών.

Τρέφεται με ασπόνδυλα και έντομα που συλλέγει από την επιφάνεια του εδάφους, πολλές φορές αναποδογυρίζοντας πέτρες, αλλά και με καρπούς κυρίως το φθινόπωρο και το χειμώνα.

Kυνήγι
Kυνηγάμε τις τσαρτσάρες σε διάκενα του δάσους το πρωί και το απόγευμα με καρτέρι. Mπορούμε να την κυνηγήσουμε κι όλη τη μέρα με καρτέρι στα δέντρα που ξέρουμε ότι επισκέπτεται για να αναζητήσει την τροφή της. Είναι μεγαλόσωμη τσίχλα με πυκνα στίγματα στο στήθος και την κοιλιά. Πετάει χαρακτηριστικά, πότε φτεροκοπώντας και πότε μισοκλείνοντας τα φτερά και γλιστρώντας στον αέρα. Συναντάται σε μικρά κοπάδια ή μόνη της.

Η καρακάξα είναι ένα από τα πιο κοινά πουλιά της υπαίθρου αλλά και των πόλεων. Οι αριθμοί της έχουν αυξητικές τάσεις όπως και όλων των κορακοειδών λόγω της μείωσης των κυνηγών που ασχολούνται μαζί τους. Η καρακάξα, έχει μήκος περίπου 41-42 εκατ. Χαρακτηριστικό ασπρόμαυρο πτέρωμα και μια πολύ μακριά μαύρη ουρά που έχει μια μεταλλική πράσινη και μπλε γυαλάδα. Έχει μια χαρακτηριστική πτήση, κυματιστή, γρήγορη με κτυπήματα των φτερών και μικρά εναέρια γλιστρήματα. Τα θηλυκά γεννούν τα αυγά τους σε φωλιά κατασκευασμένη στην κορυφή των δέντρων. Η φωλιά της καρακάξας καλύπτεται από θόλο φτιαγμένο με πλεγμένα κλαδάκια. Τα αυγά είναι πρασινωπά, καφετιά ή ανοικτό μπλε και έχουν καφετιά στίγματα. Το θηλυκό επωάζει τα αυγά για 17 – 18 ημέρες, αν και το αρσενικό μερικές φορές συμμετέχει στην επώαση. Οι νεοσσοί παραμένουν στη φωλιά για 22 – 24 ημέρες. Η οικογένεια παραμένει ενωμένη για αρκετό χρόνο αφότου έχουν αφήσει οι νεοσσοί τη φωλιά. Οι καρακάξες είναι παμφάγες, σπόροι, φρούτα, σαλιγκάρια, έντομα, αυγά αλλά και νεκρά ζώα συμπεριλαμβάνονται στο διαιτολόγιό τους. Γενικά η καρακάξα μέσα από τη λαογραφία θεωρείται πουλί κακών οιωνών.