ΦΑΤΕ ΜΑΤΙΑ ΨΑΡΙΑ !

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 1 έως 15 (από 18 συνολικά)
Απευθείας μετάβαση στη σελίδα:

Posted In: Ψάρεμα

  • Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #25356

    Το παράνομο ψάρεμα έχει και μια οικονομική διάσταση για τη χώρα. Είναι υψηλά τα πρόστιμα που επιβάλλουν οι κηδεμόνες μας. Τούτου δοθέντος, δεν συμφέρει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης να συνεχίσουν οι ψαράδες να απλώνουν τα δίχτυα τους όπου θέλουν, όποτε θέλουν. Η Ελλάδα είχε ήδη πάρει μια περίοδο εξαίρεσης για την εφαρμογή των αυστηρότερων κανόνων.

    Τα χαρίσματα τελειώσανε και τώρα πρέπει να μιλήσουμε στα σοβαρά: δεν μπορεί να καταστρέφεται εσαεί ο βυθός για να μη θιγούν τα επαγγελματικά συμφέροντα κάποιων που επιμένουν να σαρώνουν τον πάτο της θάλασσας, να ξεριζώνουν ό,τι φυτρώνει, να σκουπίζουν ό,τι κυκλοφορεί και μετά να κάνουν εκκαθάριση και να πετάνε πίσω, ψόφια, τα μισά από αυτά που σήκωσαν στα δίχτυα, δηλαδή τον όγκο από μη εμπορεύσιμους οργανισμούς. Συγκεκριμένα υπολογίζεται ότι το 44% της ποσότητας γίνεται τροφή για γλάρους.

    Η κυρία Κατερίνα Μπατζελή, υπουργός Αλιευτικής Ανάπτυξης, δεν έχει και πολλά περιθώρια μιας λογικής συζήτησης. Σε τέτοια ζητήματα ισχύει ο νόμος του ενοχλητικού. Αφού λοιπόν η πολιτεία δεν δείχνει τη διάθεση να ανεχθεί την παράνομη σάρωση του βυθού, οι επαγγελματίες αλιείς, ως μεταμοντέρνοι πειρατές με μαύρες σημαίες, απέκλεισαν το λιμάνι του Πειραιά. Περί τις 100 μηχανότρατες και γρι-γρι απέκλεισαν την είσοδο του λιμανιού. Δόθηκε έμφαση στην ταλαιπωρία των επιβατών καθώς πέντε επιβατηγά πλοία και ένα κρουαζιερόπλοιο δεν μπορούσαν να αποπλεύσουν. Μικρό το κακό της καθυστέρησης μπροστά στο μεγάλο κακό.

    Πρέπει να γίνει κατανοητό: αν συνεχιστεί αυτός ο τρόπος αλιείας, τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα τρώνε σαμπρέλα ημέρας, άντε και κανένα κονσερβοκούτι. Η αντίδραση απέναντι στην υπεραλίευση είναι αντιστρόφως ανάλογη με το μέγεθος της καταστροφής. Ισως επειδή ο βυθός δεν είναι ορατός. Ας επιχειρήσουμε λοιπόν μια σύγκριση. Τι θα γινόταν αν οι πτηνοτρόφοι για κάθε αβγό που πωλούν χαράμιζαν και μια κότα; Τι θα γινόταν αν υπήρχε ένα χρονοδιάγραμμα για το διατροφικό μέλλον μας που παραδεχόταν ότι μια ομάδα τροφής θα εξαφανιστεί διά παντός από απληστία;

    Χάριν ποίων λοιπόν κατευθυνόμαστε σε μια δίαιτα χωρίς λέπια; Στην Ελλάδα υπάρχουν γύρω στα 17.000 αλιευτικά σκάφη που απασχολούν κάπου 35.000 άτομα.

    Από αυτά η μεγαλύτερη παραγωγή γίνεται από 300 γρι-γρι και 450 μηχανότρατες. Να σημειώσουμε ότι το είδος του σκάφους από μόνο του δεν σημαίνει την καταστροφή.

    Ορισμένες τεχνικές λεπτομέρειες: σύμφωνα με τους νέους κανόνες, η αλιεία με γρι-γρι πρέπει να γίνεται σε απόσταση μεγαλύτερη των 300 μέτρων από τα αλεξήλια και σε βάθος μεγαλύτερο των 50 μέτρων έναντι βάθους μόνο 30 μέτρων και ακτίνας αρκετά μικρότερης τα οποία ίσχυαν κατ΄ εξαίρεση για την Ελλάδα. Για τη βιντσότρατα το νέο πλαίσιο αναφέρει ότι η ακτίνα αλιείας επιτρέπεται να φτάσει τα 3 μίλια από την ακτή αντί για τα 70 μέτρα που ισχύει σήμερα.

    Όσον αφορά το εύρος των διχτυών της, πρέπει να αυξηθεί από 18 σε 40 χιλιοστά ώστε να μην πιάνονται οι (νοστιμότατοι) γόνοι. Σχετικά με τη μηχανότρατα, η Ελλάδα αξιοποιεί άρθρο του κοινοτικού κανονισμού σύμφωνα με το οποίο δίνεται το δικαίωμα στις κυβερνήσεις χωρών με περιορισμένο βυθό να επιτρέπουν το ψάρεμα σε απόσταση μεγαλύτερη του ναυτικού μιλίου- και όχι στο ενάμισι, όπως ορίζεται από την ΕΕ.

    Ωραία είναι πάντως η θεωρία, εξίσου ωραία και η εμπειρία. Οι καταστροφείς του βυθού εργάζονται μακριά από τον τόπο κατοικίας τους αλλά είναι αναγνωρίσιμοι από απόσταση, σαν τους πειρατές. Μόνο που η αντίδραση των κατοίκων έχει αλλάξει. Δεν ταμπουρώνονται στα σπίτια, κατεβαίνουν στη θάλασσα, τους κυνηγούν με φουσκωτά, ειδοποιούν τις λιμενικές αρχές. Μέχρι να οργανωθεί ο διωγμός τους εκείνοι έχουν κάνει τη δουλειά τους. Σε λίγο, αν συνεχίσουν έτσι, το «ελληνικό ψάρι» θα είναι ένα σύντομο ανέκδοτο.

    ΤΟ ΒΗΜΑ [http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&amp…p;dt=03/06/2010]



    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    6/12/2009

    Αρ. μηνυμάτων:
    1769
    Dimitris Al. στις #146828

    Είναι πραγματικά πολύ μεγάλη η καταστροφή που κάνουν και θα πρέπει να γίνουν απαραίτητα οι αλλαγές αυτές.

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #146865

    Την αποφασιστικότητά της για την άμεση εφαρμογή του Μεσογειακού Κανονισμού αλιείας εξέφρασε χθες με κατηγορηματικό τρόπο η αρμόδια για θέματα θαλάσσιας πολιτικής και αλιείας επίτροπος Μαρία Δαμανάκη, παρά τις έντονες αντιδράσεις που υπήρξαν πρόσφατα από αλιείς της Μεσογείου, μεταξύ των οποίων και Έλληνες.

    Δράση τώρα
    Η κ. Δαμανάκη κάλεσε τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. τα οποία έχουν αποτύχει να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε να εφαρμόσουν τον Κανονισμό, τον οποίο θα έπρεπε να έχουν θέσει σε ισχύ από την 1η Ιουνίου, να αναλάβουν επειγόντως πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση υιοθέτησης του Κανονισμού, επικαλούμενη τα επιστημονικά τεκμηριωμένα στοιχεία βάσει των οποίων αποδεικνύεται ότι άνω του 54% των ιχθυαποθεμάτων της Μεσογείου υπεραλιεύεται.

    «Η κατάσταση αρκετών αλιευτικών αποθεμάτων στη Μεσόγειο είναι ανησυχητική. Οι αλιείς αλιεύουν κάθε χρόνο όλο και λιγότερο. Πρέπει να αντιστρέψουμε την ανησυχητική τάση προς βλαπτικές για τη βιωσιμότητα πρακτικές αλιείας και την υποβάθμιση των θαλάσσιων πόρων. Πρέπει να το κάνουμε τώρα. Αλλά για να συμβεί, όλοι πρέπει τώρα να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να τηρήσουμε τους συμφωνημένους κανόνες» δήλωσε η επίτροπος, τονίζοντας ότι τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. είχαν περισσότερα από τρία χρόνια για να προετοιμαστούν και να συμμορφωθούν με τις διατάξεις του Κανονισμού.

    Τι προβλέπει ο Κανονισμός
    Ο Μεσογειακός Κανονισμός της Ε.Ε. προβλέπει τη δημιουργία ενός δικτύου προστατευόμενων περιοχών, όπου περιορίζονται οι αλιευτικές δραστηριότητες για να προστατευθούν οι περιοχές αναπαραγωγής, ωοτοκίας και συνολικά το θαλάσσιο οικοσύστημα, ενώ καθορίζει τους τεχνικούς κανόνες σχετικά με τις επιτρεπόμενες αλιευτικές μεθόδους, την απόσταση από την ακτή και προνοεί για τα προστατευόμενα είδη και τους οικοτόπους.

    CityPress [url=”http://www.citypress.gr/index.html?action=article&article=74958″]http://www.citypress.gr/index.html?action=…p;article=74958[/url]
    [/b]

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #146882

    ΣΤΑΣΟΥ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ TOKYO 2

    Οι Γιουνίτσι και Τόρου χρειάζονται τη βοήθειά σου περισσότερο από ποτέ. Παρά τη διεθνή κατακραυγή από 500.000 ανθρώπους, από ανθρωπιστικές οργανώσεις, τον ΟΗΕ και ειδικούς σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο Εισαγγελέας ζήτησε από τους δικαστές τη μεγαλύτερη ποινή που έχει αντιμετωπίσει ποτέ ακτιβιστής της Greenpeace στα 40 χρόνια δράσης της, δηλαδή 1,5 χρόνο φυλάκιση!

    Δύο ακτιβιστές της Greenpeace, οι Γιουνίτσι και Τόρου κινδυνεύουν να χάσουν την ελευθερία τους επειδή υπερασπίστηκαν τις φάλαινες! Αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης 1,5 χρόνο λόγω της εμπλοκής τους στην αποκάλυψη σκανδάλου για λαθρεμπόριο κρέατος φάλαινας εντός του ιαπωνικού φαλαινοθηρικού προγράμματος.

    Πιστεύουμε ότι η ποινική δίωξη των Γιουνίτσι Σάτο και Τόρου Σουζούκι, γνωστοί ως «Tokyo 2» είναι παρακινούμενη πολιτικά κι έχει σαν στόχο να αποσιωπήσει την εναντίωση μας στη φαλαινοθηρία. Πρόκειται για μια άδικη και παράλογη υπόθεση, η οποία καταπατά μια σειρά από βασικά και αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτή είναι και η επίσημη γνώμη του Συμβουλίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών.

    Βρισκόμαστε σε ένα καίριο σημείο στην ιστορία της δράσης μας για τις φάλαινες. Την ώρα που οι Γιουνίτσι και Τόρου περιμένουν την ετυμηγορία της δίκης τους, το μέλλον της φαλαινοθηρίας θα επανεξεταστεί στην επικείμενη Συνάντηση της Διεθνούς Επιτροπής για τη Φαλαινοθηρία (IWC) αυτό το μήνα στο Μαρόκο.

    Πες στην Ιαπωνική Κυβέρνηση ότι στέκεσαι στο πλευρό των Τόκιο 2 και ζήτα από τον Ιάπωνα Υπουργό Εξωτερικών να βάλει τέλος στη φαλαινοθηρία.

    Υπόγραψε την επιστολή:
    http://www.greenpeace.org/greece/news/tokyo-2-final

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #151449

    ΟΙ ΤΣΟΥΧΤΡΕΣ !

    Υπερθέρμανση, υπεραλίευση και μόλυνση είναι οι σύμμαχοι των μεδουσών. Βρίσκοντας «εύφορο» έδαφος οι πληθυσμοί τους αυξάνονται, εξαπλώνονται και απειλούν, όχι μόνο τους λουομένους, αλλά και τα ψάρια που ζουν είτε ελεύθερα είτε σε ιχθυοκαλλιέργειες[/b]

    Τα παραθαλάσσια τουριστικά κέντρα της Μεσογείου έχουν αρχίσει από τον περασμένο μήνα να προετοιμάζονται για την επέλαση. Οι Κάννες έχουν «οχυρώσει» τις πλαζ τους με φράγματα και δίχτυα για να κρατήσουν μακριά τις τσούχτρες. Στην Ισπανία έχει αναπτυχθεί ένας στόλος από 40 αλιευτικά σκάφη που ψαρεύουν τις μέδουσες προτού αυτές φθάσουν στις ακτές της Ίμπιζας, της Μαγιόρκας και των άλλων Βαλεαρίδων νήσων. Η επιχείρηση είναι δαπανηρή – κάθε σκάφος πληρώνεται περίπου 600 ευρώ την ημέρα, οι ισπανικές αρχές όμως δείχνουν ότι δεν φείδονται χρημάτων προκειμένου να προστατεύσουν τους πολίτες και τον τουρισμό τους. Πέρυσι το καλοκαίρι υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 60.000 άτομα τσιμπήθηκαν από τσούχτρες στα ισπανικά θέρετρα.

    Το βασίλειο της «Πελαγίας»
    Για όγδοη συνεχή χρονιά η Δυτική Μεσόγειος αναμένεται να κατακλυστεί από τις μέδουσες Pelagia noctiluca, τις γνωστές μας τσούχτρες. Από τις αρχές του Ιουνίου ερευνητές έχουν εντοπίσει τεράστια σμήνη στα ανοιχτά των δυτικοευρωπαϊκών ακτών και προειδοποιούν ότι, αργά ή γρήγορα, και φυσικά ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, θα φθάσουν μαζικά στις παραλίες. Στην ανατολική πλευρά της λεκάνης της Μεσογείου η αύξηση δεν είναι το ίδιο έντονη, η παρουσία των μεδουσών όμως εμπλουτίζεται με νέα, «ξενόφερτα» είδη, όπως η Rhopilema nomadica που ήρθε από την Ερυθρά Θάλασσα περνώντας τον πορθμό του Σουέζ και έχει εγκαταστήσει αποικίες στο Ισραήλ, στον Λίβανο και στην Τουρκία.

    Η επέλαση των μεδουσών που παρατηρείται τελευταία σε όλον τον πλανήτη συνιστά μια τεράστια αλλαγή στις συνήθειες των θαλάσσιων αυτών ζώων, τα οποία, στην ουσία, αποτελούν ένα είδος πλαγκτόν. Επί αιώνες εμφανίζονταν σε σμήνη κάθε 10-12 χρόνια, παρέμεναν κοντά στις ακτές περίπου για μία τετραετία και μετά υποχωρούσαν. Η περιοδικότητα του φαινομένου εξακολουθεί να ισχύει στην Ελλάδα, οι ερευνητές όμως θεωρούν ότι πλέον -και για πρώτη ίσως φορά στην καταγεγραμμένη Ιστορία- έχει διακοπεί σε άλλες θάλασσες του κόσμου.

    Από το 2000 ως σήμερα οι μέδουσες έχουν συνεχή παρουσία στα νερά της Δυτικής Μεσογείου, κάθε χρόνο και σε μεγαλύτερο αριθμό, ενώ οι «επιδρομές» τους γίνονται όλο και πιο σφοδρές σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Οταν τα μεγέθη του πληθυσμού τους βρίσκονται σε φυσιολογικά επίπεδα, οι πλαγκτονικοί αυτοί οργανισμοί είναι απαραίτητοι για το οικοσύστημα και την ισορροπία του. Η αύξηση όμως του πληθυσμού τους τα τελευταία χρόνια κρίνεται ανησυχητική από τους ειδικούς.

    Συναγερμός στις ιχθυοκαλλιέργειες
    Το περασμένο φθινόπωρο σμήνη Pelagia noctiluca κάλυψαν ένα «μπλοκ» έκτασης 27 χιλιομέτρων και βάθους 12 μέτρων στη Θάλασσα της Ιρλανδίας προκαλώντας με τα τοξικά πλοκάμια τους τον θάνατο 200.000 σολομών. «Κατέστρεψαν ολόκληρη την ιχθυοκαλλιέργεια σολομού της χώρας γιατί μπήκαν μέσα στους κλωβούς» εξηγεί μιλώντας στο «Βήμα» ο Φερντινάντο Μποέρο, καθηγητής της Ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λέτσε της Ιταλίας με ειδικότητα στις μέδουσες. «Στην Ιαπωνία οι ψαράδες βγάζουν μέδουσες που ζυγίζουν ως και 500 κιλά η καθεμία και σκίζουν τα δίχτυα τους. Στον Εύξεινο Πόντο, ήδη από τη δεκαετία του 1980 ένα ξενόφερτο κτενοφόρο, συγγενής της μέδουσας, καταβρόχθισε όλο το πλαγκτόν, τα αβγά και τις προνύμφες των ψαριών προκαλώντας την κατάρρευση της αλιείας».

    Στα ανοιχτά της Ναμίμπια, σε μια θάλασσα όπου εδώ και μισόν αιώνα υπάρχει υπεραλίευση, οι μέδουσες αποτελούν πλέον το 80% της θαλάσσιας πανίδας καταλαμβάνοντας τη θέση των ψαριών στη διατροφική αλυσίδα. Αντίστοιχες είναι οι τάσεις στον Βόρειο Ατλαντικό. Μελέτες στον κόλπο Τσέζαπικ των Ηνωμένων Πολιτειών έδειξαν ότι οι μέδουσες καταβροχθίζουν τη μισή ημερήσια παραγωγή του γαύρου. Καναδοί ερευνητές επισημαίνουν ανάλογα φαινόμενα στις ακτές τους, προειδοποιώντας ότι, αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, σε λίγο οι ψαράδες θα ανεβάζουν τα δίχτυα τους γεμάτα μέδουσες αντί για ψάρια.

    Υπερθέρμανση και υπεραλίευση
    Η ανωμαλία αυτή οφείλεται, σύμφωνα με τους ειδικούς, σε μια σειρά παραγόντων. Από τους κυριότερους είναι η υπερθέρμανση του πλανήτη, η οποία έχει κάνει τα νερά πιο θερμά ευνοώντας και παρατείνοντας την περίοδο αναπαραγωγής των μεδουσών, και η υπέρμετρη αλιεία, σε συνδυασμό με την υποβάθμιση του περιβάλλοντος. οι οποίες έχουν οδηγήσει σχεδόν σε εξαφάνιση τους φυσικούς εχθρούς – όπως ο τόνος και η θαλάσσια χελώνα – και τα ανταγωνιστικά τους είδη, αφήνοντάς τους ελεύθερο το πεδίο και άφθονη τροφή. Μια άλλη αιτία η οποία προτείνεται από ορισμένους ειδικούς και συνδέεται και αυτή με την υπερθέρμανση του πλανήτη είναι η αλλαγή που έχει παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια στα θαλάσσια ρεύματα και στους ανέμους.

    Οι περισσότεροι ερευνητές πάντως υποδεικνύουν ως υπ' αριθμόν 1 ένοχο την υπεραλίευση που συντελείται σε όλες τις θάλασσες. «Η μελέτη των αλιευτικών δραστηριοτήτων» λέει ο κ. Μποέρο «δείχνει ότι οι πληθυσμοί των μεγάλων ψαριών έχουν εξολοθρευθεί σε σχεδόν όλον τον κόσμο». Το γεγονός ευνοεί τις μέδουσες από όλες τις απόψεις: οι προνύμφες πολλών ψαριών τρέφονται με πλαγκτόν, όπως οι μέδουσες, και επομένως είναι ανταγωνιστές τους, ενώ ορισμένα είδη, ως ενήλικα, τρέφονται με τις μέδουσες, οπότε είναι κυνηγοί τους. «Όταν βγαίνει από τη μέση ο ανταγωνιστής και ο κυνηγός, ο αντίπαλος έχει το πλεονέκτημα» εξηγεί ο κ. Μποέρο. «Δεν υπάρχει επιστημονική απόδειξη για αυτή την ερμηνεία, ο συσχετισμός όμως της εξάντλησης των πληθυσμών των ψαριών σε όλον τον κόσμο και της αύξησης των πληθυσμών των μεδουσών υποδεικνύει έντονα ότι τα δύο φαινόμενα έχουν σχέση».

    Η άνοδος της θερμοκρασίας των θαλασσών που προκαλεί η κλιματική μεταβολή λειτουργεί επίσης υπέρ των ζελατινοειδών αυτών οργανισμών, το σώμα των οποίων αποτελείται ως και κατά 94%-98% από νερό. Οι μέδουσες αναπαράγονται σε σχετικά θερμά νερά συνήθως από την άνοιξη ως το φθινόπωρο, με μια διακοπή κατά τους χειμερινούς μήνες. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, με τους ήπιους χειμώνες και τους θερμούς ανοιξιάτικους και φθινοπωρινούς μήνες, η θερμοκρασία των νερών της Μεσογείου δεν πέφτει σχεδόν ποτέ κάτω από τους 14 βαθμούς Κελσίου, παρατείνοντας την περίοδο της αναπαραγωγής. Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν μάλιστα ότι, αν η κλιματική μεταβολή συνεχιστεί στον ίδιο ρυθμό, πολύ σύντομα θα φθάσουμε να βλέπουμε μέδουσες στη λεκάνη της Μεσογείου καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου.

    Αντέχουν στη μόλυνση
    Σε γενικές γραμμές η παρουσία των μεδουσών – και αυτό το τονίζουν όλοι οι ειδικοί – δεν έχει σχέση με τη ρύπανση των νερών, γι' αυτό και εισβολές έχουν παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια ακόμη και σε παρθένες θάλασσες και προστατευόμενους βιοτόπους, όπως στην Ισπανία. Πολλά είδη μεδουσών ωστόσο ανήκουν στους οργανισμούς που μπορούν να ζήσουν σε μολυσμένα νερά, με αποτέλεσμα να έχουν «καταλάβει» ολόκληρες θαλάσσιες περιοχές. Αυτό συμβαίνει, για παράδειγμα, στον Κόλπο του Μεξικού. Τα βιομηχανικά και γεωργικά απόβλητα, τα φυτοφάρμακα, οι ορμόνες και τα άλλα χημικά που εκβάλλονται στους ωκεανούς δημιουργούν νεκρές ζώνες με ενισχυμένη ανάπτυξη φυκών και πλαγκτόν. Εξαιτίας της έλλειψης οξυγόνου, τα ψάρια δεν μπορούν να ζήσουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι μέδουσες όμως βρίσκουν σε αυτό άφθονη τροφή και ιδανικές συνθήκες για την αναπαραγωγή τους.

    Οι προβλέψεις των ειδικών είναι δυσοίωνες. «Μετακινούμαστε από τους ωκεανούς των ψαριών στους ωκεανούς των μεδουσών» λέει ο κ. Μποέρο. «Μπορούμε ήδη να μιλήσουμε για μια ανισορροπία στο οικοσύστημα και το φταίξιμο είναι δικό μας. Έχουμε εξαφανίσει τα ψάρια». Η επιβολή ελέγχων και αυστηρών κανονισμών στην αλιεία και η προσπάθεια ενίσχυσης των πληθυσμών των ψαριών είναι το ζητούμενο, και όλοι οι επιστήμονες τονίζουν ότι θα πρέπει τα σχετικά μέτρα να εισαχθούν άμεσα και ύστερα από σοβαρή μελέτη. Για παράδειγμα, όπως εξηγεί ο ιταλός καθηγητής, οι ιχθυοκαλλιέργειες δεν αποτελούν λύση. «Με τις ιχθυοκαλλιέργειες» τονίζει «εκτρέφουμε σαρκοφάγα ψάρια στα οποία δίνουμε ως τροφή μικρότερα ψάρια, τα οποία αλιεύουμε και πάλι από τους φυσικούς πληθυσμούς τους, συμβάλλοντας στην εξαφάνισή τους».

    Επιστράτευση της χελώνας
    Ανεπαρκής αποδεικνύεται όμως και η επιβολή moratorium στην αλίευση ορισμένων ειδών, ίσως επειδή οι αυξημένοι πληθυσμοί των μεδουσών καταβροχθίζουν τα αβγά και τις προνύμφες των ψαριών προτού η ισορροπία μπορέσει να αποκατασταθεί. Η Ισπανία έχει επιχειρήσει να επιβάλει έναν έλεγχο στον πληθυσμό των μεδουσών επανεισάγοντας έναν από τους φυσικούς εχθρούς τους, τη θαλάσσια χελώνα. Η υποβάθμιση του περιβάλλοντος και ο αυξημένος τουρισμός στις ακτές της εμποδίζουν όμως το εγχείρημα, καθώς οι χελώνες δεν συναντούν τις ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξή τους.

    Η λύση που προτείνεται, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, είναι ο συνδυασμός του ελέγχου της αλιείας και της ενίσχυσης των πληθυσμών των ψαριών με την ταυτόχρονη αλίευση των μεδουσών. Ήδη στη Δυτική Μεσόγειο και στα φιορδ της Νορβηγίας ειδικά επιφορτισμένα αλιευτικά πλοία ασχολούνται με αυτό το έργο. Η Ιαπωνία εδώ και μερικά χρόνια έχει εισαγάγει άλλου είδους τακτική: τη θανάτωση των μεδουσών με ειδικά κοφτερά δίχτυα. Πέρυσι ωστόσο ερευνητές του ιαπωνικού Πανεπιστημίου Σιμάνε απέδειξαν ότι η μέθοδος είναι ουσιαστικά ανώφελη: εκτός του ότι οι μέδουσες, ακόμη και νεκρές, εξακολουθούν να είναι τοξικές για αρκετά εικοσιτετράωρα, σύμφωνα με τις έρευνές τους ο θάνατος επιφέρει ένα είδος οργασμικής αναπαραγωγής, με αποτέλεσμα οι πληθυσμοί να αυξάνονται περισσότερο.

    Μπορεί να είναι και χρήσιμες…
    Η ευρωπαϊκή μέθοδος αποδεικνύεται επομένως καλύτερη, και μάλιστα ορισμένοι γάλλοι ειδικοί υποστηρίζουν ότι θα μπορούσαμε να αντλήσουμε κάποια χρησιμότητα από αυτά τα φαινομενικά άχρηστα αλιεύματα. Επειδή οι μέδουσες αποτελούνται ουσιαστικά από νερό, προτείνουν να τις χρησιμοποιήσουμε για την άρδευση και τη λίπανση των καλλιεργειών, όπως γινόταν στην αρχαιότητα. Όλοι συμφωνούν πάντως στο ότι, εκτός του ότι στα επόμενα χρόνια θα πρέπει να συνηθίσουμε την παρουσία τους, ταυτόχρονα θα πρέπει να μάθουμε περισσότερα για αυτούς τους θαλάσσιους οργανισμούς που, αν και από τους αρχαιότερους στον πλανήτη, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστοι για εμάς.

    Για τον σκοπό αυτόν τρία βρετανικά πανεπιστήμια ξεκινούν αυτές τις μέρες ένα πρόγραμμα σήμανσης των μεδουσών με ειδικά μικροτσίπ ώστε να καταγράψουν την πορεία και τις συνηθειές τους. Οι λουόμενοι και οι ψαράδες που θα βρίσκουν τις «σεσημασμένες» μέδουσες νεκρές στις ακτές καλούνται να τις παραδίδουν στην ερευνητική ομάδα έναντι αμοιβής. «Οι γνώσεις μας για τις μέδουσες είναι σχεδόν όσες και για τους μονόκερους» τόνισε μιλώντας στο BBC ο επικεφαλής του προγράμματος. «Ελπίζουμε ότι η μελέτη αυτή θα βοηθήσει να τις διευρύνουμε».

    ΟΙ ΠΙΟ ΤΟΞΙΚΕΣ
    Δεν είναι ακριβώς σαν τις μέδουσες που γνωρίζουμε στη Μεσόγειο, είναι όμως στενές συγγενείς τους και συγκαταλέγονται στα πλέον δηλητηριώδη είδη στον πλανήτη. Κυβομέδουσες όπως οι Chironex fleckeri, Carybdea alata -οι λεγόμενες και «σφήκες της θάλασσας»- και Carukua barnesi ζουν στον Ειρηνικό Ωκεανό και αποτελούν τον φόβο και τον τρόμο των κολυμβητών στη Νοτιοανατολική Ασία, στην Ινδονησία, στη Χαβάη και κυρίως στην Αυστραλία.

    Οι Carybdea alata έχουν τετράγωνο σώμα, τα πλοκάμια τους μπορούν να φθάσουν σε μήκος ως και τα 80 εκατοστά και η παρουσία τους είναι συχνή στην Αυστραλία, όπου έχουν προκαλέσει περισσότερους θανάτους από ό,τι τα φίδια, οι καρχαρίες και οι θαλάσσιοι κροκόδειλοι. Το τσίμπημά τους είναι εξαιρετικά οδυνηρό και μπορούν να επιφέρουν τον θάνατο μέσα σε τρία λεπτά.

    Οι Carukua barnesi ή Irukandji δεν έχουν τόσο άμεση δράση, είναι όμως πολύ πιο «ύπουλες». Είναι μικρές σε μέγεθος – η διάμετρός τους είναι μόλις 2,5 εκατοστά – και γι' αυτό είναι δύσκολο να τις ξεχωρίσει κανείς στο νερό. Το τσίμπημά τους αρχικά δεν είναι υπερβολικά οδυνηρό, μέσα στις επόμενες ώρες και ημέρες όμως μπορεί να προκαλέσει το λεγόμενο Σύνδρομο Irukandji οδηγώντας σε έντονους πόνους και κράμπες σε όλο το σώμα, ναυτία, εμετούς, αύξηση των παλμών της καρδιάς και της αρτηριακής πίεσης και, ενδεχομένως, στον θάνατο. Τα θύματά της χρήζουν νοσοκομειακής περίθαλψης και ως τώρα δεν έχει βρεθεί αντίδοτο για το δηλητήριό της.

    JELLYWATCH ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ
    Η έντονη παρουσία των μεδουσών στη Μεσόγειο τα τελευταία χρόνια οδηγεί τους αρμόδιους φορείς στην υιοθέτηση προγραμμάτων για την παρακολούθηση του φαινομένου. Οι ειδικοί για τις μέδουσες σπανίζουν όχι μόνο στις μεσογειακές χώρες αλλά και σε όλον τον πλανήτη, ενώ η μελέτη των ειδών και των πληθυσμών τους γίνεται μεμονωμένα από χώρα σε χώρα, με ανισομερή αποτελέσματα. Προσπαθώντας να καλύψει το κενό, η Διεθνής Επιτροπή για την Επιστημονική Εξερεύνηση της Μεσογείου (CIESM), ένας οργανισμός στον οποίο μετέχουν 22 χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, θέτει σε εφαρμογή το πρόγραμμα «JellyWatch», με στόχο τον εντοπισμό και την παρακολούθηση των μεδουσών σε όλη τη Μεσόγειο.

    Το πρόγραμμα θα καλύψει τόσο την ανοιχτή θάλασσα όσο και τις ακτές, και, όπως μας λέει ο επικεφαλής του Φερντινάντο Μποέρο, καθηγητής της Ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λέτσε της Ιταλίας με ειδικότητα στις μέδουσες, αναμένεται να προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες. «Δεν υπάρχει συντονισμένη έρευνα σε αυτόν τον τομέα» δηλώνει μιλώντας στο «Βήμα» «και είναι πολύ σημαντικό να αποκτήσουμε ένα δίκτυο παρατήρησης το οποίο θα μας βοηθήσει να εντοπίζουμε τα "καυτά" σημεία της εμφάνισης μεδουσών, την εξάπλωση των σμηνών και την κατανομή των διαφόρων ειδών».

    Για να συγκεντρώσει όλα αυτά τα στοιχεία, η CIESM ζητεί από όλους – και από τους απλούς πολίτες όλων των χωρών της Μεσογείου – να αποστέλλουν σχετικές πληροφορίες και φωτογραφίες στην ιστοσελίδα την οποία πρόκειται να εγκαινιάσει σύντομα (για να ενημερωθείτε, μπορείτε να απευθυνθείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση www. ciesm. org). Οι παρατηρήσεις θα προβάλλονται επάνω σε έναν χάρτη, ο οποίος θα ενημερώνεται σχεδόν καθημερινά, όπως γίνεται με τους μετεωρολογικούς χάρτες, έτσι ώστε να παρέχεται άμεση εικόνα των σμηνών που εμφανίζονται και της εξάπλωσής τους στις διάφορες περιοχές. «Ο παραλληλισμός με τη μετεωρολογία είναι ενδεικτικός» τονίζει ο κ. Μποέρο. «Η μετεωρολογική πρόβλεψη είναι δυνατή χάρη σε ένα δίκτυο παρατηρητηρίων και δορυφόρων. Για εμάς τα παρατηρητήρια και οι δορυφόροι θα είναι ο κόσμος. Δεν υπάρχει η απαιτούμενη οργανωμένη έρευνα που θα μπορούσε να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε αλλιώς αυτό το πρόβλημα».

    ΟΙ ΜΕΔΟΥΣΕΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΕΡΑ
    Παρά το γεγονός ότι η Δυτική Μεσόγειος αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια κάθε καλοκαίρι μαζικές εισβολές μεδουσών, η χώρα μας φαίνεται προς το παρόν να είναι απαλλαγμένη από τέτοιου είδους προβλήματα. Η παρουσία τους στις ακτές μας εξακολουθεί να ακολουθεί τη συνηθισμένη περιοδικότητα από την οποία χαρακτηριζόταν ως τώρα σε όλες τις θάλασσες του κόσμου. «Μετά το 1982» μας λέει η κυρία Ιωάννα Σιώκου-Φράγκου, βιολόγος-ωκεανογράφος και διευθύντρια Ερευνών στο Ελληνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ), «στις ελληνικές θάλασσες εμφανίζονται μεγάλοι πληθυσμοί μεδουσών με μια περιοδικότητα 10-12 ετών, παρόμοια με αυτήν που έχει παρατηρηθεί και σε άλλες μεσογειακές χώρες. Στις δικές μας θάλασσες οι τσούχτρες παραμένουν για δύο έως τρία χρόνια, η περίοδος παραμονής αλλάζει όμως ανάλογα με το μέρος. Αυτό συμβαίνει γιατί κάθε θάλασσα της Μεσογείου χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερες περιβαλλοντικές συνθήκες, οι οποίες επηρεάζουν και τη συμπεριφορά των μεδουσών».

    Οι μέδουσες είναι πλαγκτονικοί οργανισμοί και, όπως όλοι οι οργανισμοί αυτού του είδους, δεν κολυμπούν αλλά μετακινούνται παρασυρόμενες από τα θαλάσσια ρεύματα. Αυτό εξηγεί σε έναν βαθμό τις διαφορές στην παρουσία των πληθυσμών τους από θάλασσα σε θάλασσα. Επειδή η κίνησή τους είναι πολύ αδύναμη, δεν μπορούν να πάνε αντίθετα στα ρεύματα, όπως συμβαίνει, ας πούμε, με τα ψάρια. Έτσι, παρά την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη, η εμφάνισή τους δεν έχει σχέση με την κίνηση των πλοίων. «Δεν γίνεται να ακολουθούν τα πλοία» μας λέει κατηγορηματικά η κυρία Σιώκου-Φράγκου.

    Εξίσου εσφαλμένη είναι η εντύπωση ότι η παρουσία των τσουχτρών ενθαρρύνεται από τη ρύπανση. «Η πιο κοινή τσούχτρα στις ελληνικές θάλασσες είναι η Pelagia noctiluca, η οποία ζει στην ανοιχτή θάλασσα και η αύξηση του πληθυσμού της αποδεδειγμένα δεν έχει σχέση με τη ρύπανση» εξηγεί η ερευνήτρια. «Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις αυτής της τσούχτρας στη Μεσόγειο συνδέονται περισσότερο με τις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας της θάλασσας και με άλλους

    περιβαλλοντικούς παράγοντες που επηρεάζονται από τις κλιματικές αλλαγές, όπως για παράδειγμα οι περίοδοι ξηρασίας ή έντονων βροχοπτώσεων τους ανοιξιάτικους μήνες».

    Για καλή μας τύχη οι περισσότερες από τις μέδουσες που ζουν στις θάλασσές μας δεν είναι τσούχτρες. «Πρέπει να διευκρινίσουμε» τονίζει η ερευνήτρια «ότι τσούχτρες ονομάζουμε μόνο μερικά είδη μέδουσας. Όλες οι μέδουσες τσιμπούν, γιατί όλες έχουν κνιδοκύτταρα που εκκρίνουν τοξικές ουσίες. Μερικών όμως το τσίμπημα δεν είναι ενοχλητικό για τον άνθρωπο – όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τις μέδουσες "γυαλιά" – ενώ κάποιων άλλων μπορεί να προκαλέσει ακόμη και τον θάνατο – όπως των κυβομεδουσών που ζουν στην Αυστραλία».

    Εδώ και μερικά χρόνια η Μεσόγειος δέχεται στα νερά της νέα είδη τα οποία μεταναστεύουν από τον Ινδικό Ωκεανό και την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της διώρυγας του Σουέζ. Ένα από τα πλέον καταστρεπτικά είναι η μέδουσα Rhopilema nomadica, η οποία έχει εγκαταστήσει αποικίες στις ακτές χωρών της Νοτιοανατολικής Μεσογείου όπως το Ισραήλ, όπου προκαλεί ζημιές στην αλιεία και στον τουρισμό. Παρά τις προβλέψεις ότι σύντομα θα έφθανε και στην Ελλάδα, η τσούχτρα αυτή, η οποία είναι μεγάλη σε μέγεθος, λευκή στο χρώμα και αρκετά τοξική, δεν έχει εγκατασταθεί προς το παρόν στη χώρα μας. «Πριν από δύο χρόνια» λέει η κυρία Σιώκου-Φράγκου «παρατηρήσαμε ένα άτομο της μέδουσας Rhopilema nomadica στα ανοιχτά του Λακωνικού Κόλπου». Προς το παρόν ωστόσο δεν έχει αναφερθεί άλλη «επίσκεψη» του συγκεκριμένου είδους, το οποίο, όπως τονίζει η ερευνήτρια, έχει αρκετά ενοχλητικό τσίμπημα.

    ΟΙ «ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ»

    Pelagia Noctiluca ή Chrisaora Hisoscella
    Το χρώμα της είναι μoβ, πορφυρό ή κοκκινωπό και η μέση διάμετρός της κυμαίνεται γύρω στα 6 εκατοστά. Σε εμάς είναι γνωστή απ

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #156452

    ΓΟΠΑ !

    Το επίσημο όνομα της γόπας είναι βόωψ ο γνήσιος (boops boops), που προέρχεται από την αρχαία λέξη βοώπις, η βοόφθαλμος, η βοϊδομάτα. Η γόπα έχει δύο μεγάλα μάτια στο μισό ύψος του κεφαλιού της και ίσως γι΄ αυτό να βλέπει πού πρέπει να πάει να την στήσει για να βρει τροφή! Μαζί με τις σάλπες και τους σαργούς, οι γόπες στριφογυρίζουν στα κλουβιά των ιχθυοκαλλιεργειών που φιλοξενούν τσιπούρες και λαβράκια για να τραφούν από το περίσσευμα της τροφής τους. Σπρώξε απο δω, σπρώξε από κει, καμιά φορά κολλάνε άθελά τους και κάνα παράσιτο στα εκτρεφόμενα ψάρια. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάτι τρέχει με τη γόπα. Αντιθέτως, το ψαχνό της είναι νόστιμο και λαχταριστό, ιδίως όταν είναι φρέσκο. Και τη γόπα μπορεί κανείς να την απολαύσει φρέσκια γιατί είναι ένα ψάρι που βρίσκεται σε αφθονία στις ελληνικές θάλασσες.

    Στα δικά μας νερά, και στη Μεσόγειο γενικότερα, τη συναντάμε σε βάθος μέχρι και 200 μέτρα ενώ στον Ατλαντικό μπορεί να αλιευθεί ακόμη βαθύτερα, στα 350. Βέβαια, όπως και τα περισσότερα ψάρια, συχνάζει τον πιο πολύ καιρό σε βάθος μικρότερο απο 50 μέτρα. Ζει σε κοπάδια και προτιμά τους αμμώδεις ή λασπώδεις βυθούς, τα βράχια στον πυθμένα και τα λιβάδια της ποσειδωνίας. Οι ώριμες σε ηλικία γόπες τρέφονται και με φύκια, ακόμη κι αν στο πάνω σαγόνι έχουν κοπτήρες και στο κάτω κυνόδοντες. Βέβαια η καθημερινή τους διατροφή δεν περιορίζεται μόνο στην ολιγοθερμιδική πρασινάδα του βυθού αλλά εμπλουτίζεται με μικροοργανισμούς όπως τα καρκινοειδή.

    Όταν χορτάσει, και αφού ο ήλιος έχει πέσει, η γόπα κινείται σε επιφανειακά νερά και οι περισσότεροι πληθυσμοί της εντοπίζονται κοντά σε λιμνοθάλασσες και όχθες ποταμών. Γενικά πάντως, δεν χρειάζεται κανείς να απομακρυνθεί περισσότερο απο 2 χλμ. απο την ακτή για να πέσει πάνω σε κάποιο διερχόμενο κοπάδι.

    Σε αντίθεση με τον κολιό, που αποτελεί αυγουστιάτικη απόλαυση, η γόπα είναι παχιά και νόστιμη τον χειμώνα. Τον Απρίλιο και τον Μάιο ψαρεύονται αυγωμένες γόπες και αυτό δεν είναι άσχετο με το γεγονός ότι η περίοδος της αναπαραγωγής της εκτείνεται από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Μάιο. Το μήκος της μπορεί να φθάσει τα 35 εκατοστά και το χρώμα της είναι γκριζογάλαζο στη ράχη και ανοικτό ασημί στα πλευρά. Απο το κεφάλι της ξεκινούν τέσσερις κιτρινωπές ρίγες που καταλήγουν στην ουρά. Το καλύτερο το κρατήσαμε για το τέλος. Μπορεί να κινείται και αυτή κάθετα, όπως τα αεροσκάφη Χάριερ. Κόλπο που μάλλον έμαθε από τη σαρδέλα.

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&…p;artid=4588954

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #156453

    ,Η ΓΛΩΣΣΑ!

    Είναι το ψάρι Τransformer! Γεννιέται με κατακόρυφο προσανατολισμό όπως κάθε συνηθισμένο ψάρι. Στη συνέχεια όμως, καθώς ακουμπάει στον βυθό, αρχίζει και γέρνει. Τότε είναι που αρχίζει η μεταμόρφωση. Η πλευρά του ψαριού που εφάπτεται στον βυθό αποκτά επίπεδο σχήμα και το χρώμα της γίνεται άσπρο. Στη συνέχεια, το ένα από τα δύο μάτια που βρίσκεται στην κάτω πλευρά, αρχίζει να κινείται προς τα πάνω και να πλησιάζει το άλλο μάτι. Η μεταμόρφωση ολοκληρώνεται με την αλλαγή χρώματος.

    Καθώς το ψάρι σέρνεται στον βυθό και χώνεται στην άμμο, η ράχη του δεν ξεχωρίζει από αυτή. Γι΄ αυτό δεν είναι λίγες οι φορές που τα καλοκαίρια, ιδίως τις πρωινές ώρες, κάποιοι που θα μπουν στη θάλασσα να κολυμπήσουν μπορεί και να την πατήσουν στα ρηχά, πριν ακόμη το νερό φθάσει μέχρι το γόνατο.

    Η γλώσσα λοιπόν, που καταβάλλει τόση προσπάθεια για να ολοκληρωθεί ως προσωπικότητα, είναι ένα από τα πιο νόστιμα ψάρια, με κρέας κάτασπρο, χωρίς κοκάλα, που καθαρίζεται με δυο κινήσεις!

    Εξαιτίας του πεπλατυσμένου της σχήματος ξεχωρίζει αμέσως απ΄ οποιοδήποτε άλλο ψάρι στο τελάρο. Το μήκος της κυμαίνεται συνήθως από 15 εκατοστά έως μισό μέτρο. Στα ελληνικά πελάγη υπάρχει η κοινή γλώσσα (solea vulgaris) και η κίτρινη γλώσσα (solea lutea).

    Καθώς η ζωή της αρχίζει και τελειώνει στον βυθό, η τροφή της περιορίζεται σε όποιους οργανισμούς κρύβονται στην άμμο ή στον λασπώδη πυθμένα, όπως τα σκουλήκια, τα καρκινοειδή, τα μαλάκια και ενίοτε ορισμένα μικρά ψαράκια. Η γλώσσα δεν ζει μόνο σε μικρά βάθη αλλά και σε μεγάλα, μέχρι 80 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η περίοδος που πολλαπλασιάζεται είναι ο χειμώνας και τα αυγά της επιπλέουν αποτελώντας μέρος του πλαγκτού. Το πλαγκτόν με τη σειρά του αποτελεί τροφή για άλλα ψάρια.

    Η γλώσσα είναι ίσως το μοναδικό ψάρι που μπορεί να πιαστεί με καμάκι και μάλιστα τη νύχτα με πυροφάνι. Το δέρμα της -που πάντα έχει το χρώμα του περιβάλλοντος όπου ζει- είναι τραχύ και είναι γεμάτο από μικρά σκληρά λέπια.

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&…p;artid=4589665

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #156464

    Σαργος!

    Πάνω από τα βράχια του βυθού, εκεί που απλώνονται τα λιβάδια ποσειδωνίας και οι αχινοί συνωστίζονται ο ένας πάνω στον άλλο, βρίσκεται το βασίλειο του σαργού. Ο Σαργός είναι βενθοπελαγικό είδος με ανεπτυγμένη όσφρηση και κοφτερά δόντια. Οι ιχθυολόγοι τον γνωρίζουν και ως Diplodus sargus. Μάλιστα την ίδια ονομασία, δηλαδή Diplodus, έχουν και τα πρώτα του… ξαδέρφια, όπως ο σπάρος και ο κακαρέλος (ή καραγκιόζης ή καμπανάς). Όλα ανήκουν στο ίδιο γένος.

    360o είναι το οπτικό του πεδίο. Δεινός κολυμβητής υπερνικά τα ρεύματα κινούμενος προς την ακτή

    Ο σαργός όμως είναι εκείνος που ξεχωρίζει για τη νοστιμιά του, ίσως επειδή είναι και πιο μεγαλόσωμος. Μπορεί να φθάσει τα 40 εκατοστά σε μήκος και τα δύο κιλά σε βάρος. Οταν θα έχει μεγαλώσει τόσο, θα είναι ενήλικος και θα ζει στα βαθιά νερά, δηλαδή ακόμη και σε 50 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

    Προτού όμως ενηλικιωθεί, θα τριγυρνά σε βάθος μέχρι και 2 μέτρα, σε κάθε γωνιά του Αιγαίου και του Ιονίου. Εκεί τρέφεται με ζωικούς οργανισμούς που ξετρυπώνει στην άμμο ή τα βραχάκια του πυθμένα.

    Η αδυναμία του είναι τα ασπόνδυλα, αλλά δεν αντιστέκεται σε μικρά καβούρια, πορφύρες, γυαλιστερές και άλλα δίθυρα. Αν βρεθεί δε μπροστά σε κάποιο δολωμένο αγκίστρι, θα ορμήσει με ιδιαίτερη λαιμαργία σε κομμα τάκια κέφαλου, σαρδέλας, σουπιάς, καλαμαριού αλλά και πεταλίδας.

    Στη χώρα μας αλλά και σε άλλες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου ο σαργός αναπαράγεται συνήθως από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάρτιο. Η αναπαραγωγή γίνεται όταν το ψάρι έχει ηλικία από 2 μέχρι 6 χρόνια. Είναι πρώτανδρο ερμαφρόδιτο είδος. Γεννιέται αρσενικό και σταδιακά γίνεται θηλυκό.

    Οταν μεγαλώσει και η χαρακτηριστική του μαύρη κηλίδα στην ουρά γίνει ακόμη πιο έντονη, θα ξεκινήσει για τ΄ ανοιχτά, όπου θα ενσωματωθεί στον ενήλικο πληθυσμό των άλλων σαργών. Εκείνοι διακρίνονται από τις εννέα κάθετες λωρίδες στο σταχτί τους σώμα. Δυνατός, ρωμαλέος και έξυπνος, ο σαργός είναι νυχτερινός… τύπος. Συνήθως φωλιάζει σε κάποια τρύπα μαζί με άλλους σαργούς και μόλις το σκοτάδι απλωθεί παντού, αυτός ξεμυτάει προς τα ρηχότερα νερά για να βρει το φαγητό του. Ο σαργός έχει ανεπτυγμένη όσφρηση και πολύ κοφτερούς κοπτήρες. Η μυρωδιά από τα ίχνη που αφήνουν στον βυθό τα λαδερά δολώματα τον προσελκύει, ακόμη και όταν η ορατότητα στο νερό δεν είναι ιδιαίτερα καλή. Αν σταθεί τυχερός, θα ζήσει ανέμελα 10 χρόνια.

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&…p;artid=4587091


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    27/11/2007

    Αρ. μηνυμάτων:
    2960
    naval στις #161935

    Συνάδελφοι είδα μία τσιπούρα σήμερα δίπλα στο ντόκο πρέπει να ήταν τουλάχιστον 80 με 100 cm μήκος υπολογισμένο βέβαια ότι μας ξεγελάει και το νερό.
    Είναι σίγουρο εν τω μεταξύ ότι ήταν τσιπούρα γιατί την είδα με συνάδελφο έμπειρο που έχει μεγαλώσει με πατέρα επαγγελματία ψαρά.


    "Τα ψέματα που λένε οι Έλληνες είναι σε μεγάλο βαθμό παρόμοια με τα ψέματα που λένε όλοι οι άνθρωποι του κόσμου, και οι αιτίες τους είναι εν πολλοίς οι ίδιες. Εγώ υποστηρίζω, ωστόσο, ότι εδώ εμείς λέμε περισσότερα ψέματα, και τα λέμε επειδή έχουμε την ίδια την έννοια της αλήθειας σε μικρότερη υπόληψη από ό,τι μεγάλο μέρος της υπόλοιπης ανθρωπότητας."
    Το κείμενο αυτό γράφτηκε από το Θοδωρή Γεωργακόπουλο.
    H μισή αλήθεια είναι το ψέμα του πονηρού και του δειλού 😉


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    12/2/2009

    Αρ. μηνυμάτων:
    2226
    Σωτήρης 22 στις #328969

    Υπαρχει 1 μετρο τσιπουρα;;; :D

    Γιαννη…….ξιφιας ηταν!!!!! :lol:

    Ημ. εγγραφής:
    27/10/2008

    Αρ. μηνυμάτων:
    3351
    ALTAIR_LUSSO στις #328936

    Υπαρχει 1 μετρο τσιπουρα;;; :D

    Γιαννη…….ξιφιας ηταν!!!!! :lol:

    Τελευταία έχουν κάνει την εμφάνιση τους στην χώρα μας τετοιες τσιπούρες. Ένας συνάδελφος πριν κανένα μήνα είχε επισυναψει φώτο από μια που είχε πιάσει. Επίσης πρόσφατα είδα μία στον ψαρά η οποία ζύγιζε κοντά στα 7 κιλά (6900). Μου έκανε εντύπωση η χαμηλή τιμή της για αλανιαρα, 21€ το κιλό. Όταν τον ρώτησα, μου απάντησε ότι ήταν ανοιχτής θάλασσας ψαρεμένη (λογικό αφού στα ιχθυοτροφεία δεν αφήνουν να φτάσουν σε τετοια μεγεθη) αλλά δεν μπορούν να την βάλουν πιο ακριβά γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να την πουλήσουν.


    Ημ. εγγραφής:
    27/10/2008

    Αρ. μηνυμάτων:
    3351
    ALTAIR_LUSSO στις #328933

    [size=4] Σαργος![/size]

    [size=3] Δυνατός, ρωμαλέος και έξυπνος, ο σαργός είναι νυχτερινός… τύπος.

    [url=”http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4587091″]http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&…p;artid=4587091[/url]
    [/size]

    Τους έχω κάνει κάτι κηδείες τρελές, πάντα με εγγλέζικο, βράδυ και μπικατίνι. Ο μεγαλύτερος που έχω πιάσει ήταν 1.300γρ και δεν ήξερα ότι φτάνουν σε αυτά τα μεγέθη. Από μαρτυρίες έχω ακούσει να έχει πιαστεί μέχρι 1,5 κιλό. Στα 1,200γρ βλέπεις σάπια δόντια μαυρισμένα και σε μερικές περιπτώσεις τους έλειπαν και δόντια.



    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    12/2/2009

    Αρ. μηνυμάτων:
    2226
    Σωτήρης 22 στις #328909

    Τους έχω κάνει κάτι κηδείες τρελές, πάντα με εγγλέζικο, βράδυ και μπικατίνι. Ο μεγαλύτερος που έχω πιάσει ήταν 1.300γρ και δεν ήξερα ότι φτάνουν σε αυτά τα μεγέθη. Από μαρτυρίες έχω ακούσει να έχει πιαστεί μέχρι 1,5 κιλό. Στα 1,200γρ βλέπεις σάπια δόντια μαυρισμένα και σε μερικές περιπτώσεις τους έλειπαν και δόντια.

    Γιωργη εδω ποτε δεν ειχαμε τσιπουρες, και δεν μπορω να πω πολλα . Ποτε δεν ειχα ακουσει στο παρελθον για τοσο μεγαλα ψαρια.
    Τα τελευταια χρονια με τα ιχθυοτροφις εχουμε χασει την μπαλα, και μην ξεχνας οτι πολυ συχνα ξεφευγουν ψαρια για διαφορους λογους απο τις καλλιεργειες και μεγαλωνουν εξω.
    Ετσι τσιπουρα και λαβρακι εχει εμφανιστει σε περιοχες που ποτε δεν ειχε.

    Για τον σαργο εχω αποψη καθ'οτι ψαροντουφεκας. Συχνα κτυπα φαφουτης το 1.200-300 , και οντως (αλλα σπανια και κατα τοπους ) φτανει το εναμισι κιλο.
    Εχω δει τετοιο ψαρι.

    Ημ. εγγραφής:
    27/10/2008

    Αρ. μηνυμάτων:
    3351
    ALTAIR_LUSSO στις #161984

    Οι κυκλάδες πάντως είναι ο παραδεισος του σαργού. Το καλύτερο σαργοτόπι μου είναι κυκλαδίτικο.



    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    25/11/2010

    Αρ. μηνυμάτων:
    84
    tedo στις #162016

    στο τροκαντερο βγαλανε τσιπουρα 7 κιλα την περασμενη εβδομαδα.

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 1 έως 15 (από 18 συνολικά)
Απευθείας μετάβαση στη σελίδα:

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.


Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων