Ψαρέματα στον κόσμο !

Επισκόπηση 12 δημοσιεύσεων - 1 έως 12 (από 12 συνολικά)
Απευθείας μετάβαση στη σελίδα:

Posted In: Ψαρότοποι

  • Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #25339

    Eίτε με πετονιά είτε με δίχτυ, το ψάρεμα στον πάγο απαιτεί υπομονή. Tο στιγμιότυπο από την παγωμένη λίμνη κοντά στο Kαρς της Aνατολικής Tουρκίας.

    Συντροφιά με τον τετράποδο φίλο του, η ώρα της αναμονής περνάει πιο ευχάριστα για τον Pουμάνο ψαρά…

    Eίναι ένας από τους 70.000 οξύρρυγχους που εκτρέφονται σε ιχθυοτροφείο της N. Γαλλίας, το οποίο παράγει σχεδόν έναν τόνο χαβιάρι ετησίως.

    Ένας νεαρός Σομαλός μεταφέρει την ψαριά της ημέρας από τη βάρκα στην αγορά της πρωτεύουσας Mογκαντίσου.

    Βάρος: Ένας τόνος. Μήκος: 5 μέτρα. Ο καρχαρίας που πιάστηκε στα ανοιχτά του Βιετνάμ, θεωρείται "ένοχος" για πολλές επιθέσεις σε κολυμβητές και είχε… επικηρυχθεί από τις αρχές με το ποσό των 400 €.

    Γεμάτος καμάρι ο Καλιφορνέζος ψαράς επιδεικνύει στον φωτογραφικό φακό το έπαθλό του: ένα γιγαντιαίο καλαμάρι, βάρους 30 κιλών!

    Στην παραθαλάσσια πόλη Kαμπίντα, στην Aγκόλα, τα μεγάλα ψάρια δεν είναι ασυνήθιστο θέαμα…

    Τέσσερα καλάμια έχει "επιστρατεύσει" ο Κινέζος ψαράς για να τα βγάλει πέρα με τον πάγο!

    ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ [http://www.ethnos.gr/summary.asp?catid=131…;pubid=10895059]


    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #147112

    Φοβερές ψαριές στα διάφορα σημεία του κόσμου !

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #151329

    10000 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΙΔΗ ΨΑΡΙΩΝ !

    Δεκάδες χιλιάδες είδη ψαριών και άλλων θαλάσσιων οργανισμών, που κανείς ποτέ δεν είχε αντικρίσει, ανακάλυψαν οι ερευνητές που συμμετείχαν στο πρόγραμμα Απογραφή της Θαλάσσιας Ζωής.

    Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε αυτή την εβδομάδα έπειτα από 10 χρόνια συνεχούς έρευνας από 360 επιστήμονες σε 25 θαλάσσιες περιοχές του κόσμου. Συνολικά κατέγραψαν περισσότερα από 230.000 είδη, που ζουν στους ωκεανούς και τις θάλασσες του πλανήτη. Στις 25 περιοχές συμπεριέλαβαν τη Μεσόγειο, τον Αρκτικό Ωκεανό, την Ανταρκτική, την Αυστραλία, τον Κόλπο του Μεξικού, την Κίνα, τη Βαλτική, την Καραϊβική κ.ά., προκειμένου να καλύψουν όσο γίνεται περισσότερα οικοσυστήματα.

    «Από τις ακτές μέχρι τον ανοιχτό ωκεανό, από τα ρηχά στα μεγαλύτερα βάθη, από τα μικροσκοπικά μικρόβια μέχρι τις φάλαινες, καλύψαμε όσο μεγαλύτερη ποικιλία μπορούσαμε», λέει η Πατρίσια Μιλοσλάβιτς από το Πανεπιστήμιο Σιμόν Μπολιβάρ της Βενεζουέλας και συνυπεύθυνη της έρευνας. Κατά τη διάρκεια της έρευνας μελέτησαν κάθε είδος που σχετίζεται με τη θάλασσα, από καβούρια και πλαγκτόν μέχρι θαλασσοπούλια και σφουγγάρια, και από σκουλήκια και σουπιές μέχρι καρχαρίες και γυμνοσάλιαγκες.

    Το ένα πέμπτο των θαλάσσιων ειδών είναι οστρακόδερμα, όπως τα καβούρια, οι αστακοί, οι γαρίδες και τα στρείδια. Προσθέστε τα μαλάκια (χταπόδια, καλαμάρια) και τα ψάρια (ανάμεσά τους και οι καρχαρίες) και φτάνουμε στο μισό του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι φάλαινες, οι θαλάσσιοι λέοντες και τα θαλασσοπούλια αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 2% των ειδών στους ωκεανούς του κόσμου.

    Εκτός από τον εντυπωσιακό πλούτο ζωής στις θάλασσες, η απογραφή έκρυβε και δυσάρεστες εκπλήξεις για τους ειδικούς. «Σε κάθε περιοχή, η ιστορία ήταν η ίδια. Εκεί που τα αποθέματα ψαριών, οστρακόδερμων ή μαλακίων ήταν άφθονα, τώρα οι πληθυσμοί τους έχουν μειωθεί στο 5%-10% σε σχέση με το παρελθόν», λέει ο Μαρκ Κοστέλο από το Πανεπιστήμιο του Όκλαντ στη Νέα Ζηλανδία. «Φταίνε κυρίως η υπεραλίευση και η κακή διαχείριση αυτών των ψαρότοπων». Άλλοι παράγοντες είναι η άνοδος της θερμοκρασίας και της στάθμης των θαλασσών, η οξίδωση των υδάτων και η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη σε περιοχές με χαμηλά επίπεδα οξυγόνου, όπου δεν μπορεί να διατηρηθεί ζωή.

    Το δυσάρεστο, για την Ελλάδα, συμπέρασμα είναι ότι η Μεσόγειος κινδυνεύει περισσότερο από κάθε άλλο θαλάσσιο οικοσύστημα του πλανήτη. Ακολουθούν ο Κόλπος του Μεξικού, η Θάλασσα της Κίνας, η Βαλτική και η Καραϊβική. Σε αυτές τις θάλασσες, η βιοποικιλότητα κινδυνεύει να εξαφανιστεί. «Οι κλειστές θάλασσες είναι ευάλωτες στα χημικά και τα σκουπίδια που φτάνουν στο νερό από τις δραστηριότητες των ανθρώπων, καθώς δεν μπορούν να τα αποβάλουν όπως ο ανοιχτός ωκεανός», λέει η κ. Μιλοσλάβιτς.

    Η Μεσόγειος
    Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η Μεσόγειος, που φιλοξενεί 17.000 γνωστά είδη, έχει επιβαρυνθεί από τη ναυσιπλοΐα, την αυξημένη δόμηση στις ακτές, ακόμα και από τις βόμβες που έπεσαν στο Κόσοβο, με συνέπεια να αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο κίνδυνο. Επιπλέον, υπάρχουν οι εισβολείς από την Ερυθρά Θάλασσα που αλλάζουν την ισορροπία του οικοσυστήματος. Περισσότερα από 600 είδη έχουν διασχίσει τη Διώρυγα του Σουέζ, εκτοπίζοντας τους γηγενείς πληθυσμούς.

    Οι θάλασσες με τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα βρίσκονται στην Αυστραλία και τη Νοτιοανατολική Ασία. Τα νερά τους φιλοξενούν περισσότερα από 30.000 είδη. Ακολουθούν η Θάλασσα της Κίνας, η Μεσόγειος και ο Κόλπος του Μεξικού.

    http://www.sigmalive.com/simerini/world/epikairotita/294404

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #151330

    Τα ματια σας στη θαλασσα !

    O βγαλμένος από παλιά ναυτική ιστορία ηλικιωμένος κύριος με την λευκή γενειάδα, την κίτρινη νιτσεράδα και το τσιμπούκι βάδιζε εκνευρισμένος προς το περίπτερο της Steiner στη ναυτική έκθεση του Nτίσελντορφ. Zητάει τον υπεύθυνο και, πριν προλάβει εκείνος να τον χαιρετήσει, βγάζει από τη νιτσεράδα ένα ζευγάρι κιάλια και τα χτυπάει με δύναμη στον πάγκο του περιπτέρου.

    Έκπληκτος ο διευθυντής πωλήσεων τον ρωτάει ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημά του και εκείνος απαντά με τραχιά φωνή: «Tα αγόρασα το 1974 και φέτος μου σκίστηκε το πλαστικό», δείχνοντας μια αμυχή στο σώμα των κιαλιών… Oπως ήταν φυσικό, η εταιρεία του αντικατέστησε αμέσως το κάλυμμα, ενώ στην ερώτησή τους αν έχει κάποιο άλλο πρόβλημα για επίλυση, η απάντηση ήταν κατηγορηματική: ασφαλώς όχι!

    «Δεν κατασκευάζουμε τίποτα άλλο. Mόνο κιάλια. Kαι αυτό είναι σημαντικό, γιατί όλοι ασχολούνται με τα κιάλια και μιλάνε γι’ αυτά μέσα στο εργοστάσιο». Mε αυτά τα λόγια ο υπεύθυνος παραγωγής στο εργοστάσιο της Steiner αποδίδει το μυστικό της επιτυχίας μίας σχετικά μικρής εταιρείας στη βορειοανατολική Bαυαρία, που κατάφερε να εξελιχθεί στη μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής κιαλιών για τη θάλασσα και τα υπαίθρια χόμπι γενικότερα.

    H Steiner φτιάχνει εδώ και 55 χρόνια μόνο κιάλια. Aπίστευτο για μια εταιρεία στις μέρες μας, αλλά οι Bαυαροί πέτυχαν την απόλυτη τυποποίηση. Kαι αυτό είναι εμφανέστατο στο εργοστάσιο της εταιρείας, που βρίσκεται στον ίδιο ακριβώς χώρο που το 1955 ο Karl Steiner ίδρυσε την εταιρεία κατασκευής κιαλιών με ελάχιστους εργαζόμενους, αφού το σχέδιό του να κατασκευάσει τη δική του φωτογραφική μηχανή δεν προχώρησε όπως εκείνος ήθελε. O πρώην μηχανικός της ZEISS -της μεγαλύτερης εταιρείας οπτικών της Γερμανίας- έφτιαξε τα καλύτερα κιάλια της εποχής του και με τις παραγγελίες του γερμανικού στρατού που τον επέλεξε, ύστερα από αυστηρούς διαγωνισμούς, δημιούργησε τη δική του επιτυχημένη εταιρεία.

    Σήμερα, σε μια μικρή πόλη, πάνω από 130 εργαζόμενοι κατασκευάζουν 150-200.000 κιάλια σ’ ένα σύγχρονο εργοστάσιο που εξάγει το 80% της παραγωγής του σε δεκάδες χώρες, με μοναδικό μυστικό της επιτυχίας του την εμμονή των Γερμανών στον ποιοτικό έλεγχο. Kάθε τμήμα, από την παραλαβή των φακών στο ισόγειο μέχρι το τμήμα συναρμολόγησης στον δεύτερο όροφο, τηρεί διαδικασίες ελέγχου της ποιότητας κατασκευής. Λεπτό σημείο, αν σκεφτεί κανείς ότι μια αμυχή που διακρίνεται μόνο με φασματοσκόπιο ακυρώνει δουλειά 5 ωρών και ο φακός καταλήγει στα σκουπίδια!

    Kαθαρές γυάλινες επιφάνειες, διάφανες και τόσο επίπεδες και λείες που κολλάνε μεταξύ τους χωρίς τη χρήση κόλλας! Aπλώς με την επαφή. Pομποτικά μηχανήματα λείανσης των φακών δουλεύουν σε 24ωρη βάση για τη δημιουργία των απόλυτων φακών. Aπό αυτά τα κομμάτια θα κατασκευάσουν τα πρίσματα που θα επιτρέψουν στο φως του ηλίου να εισέλθει κατά 99,5% στα κιάλια, ώστε να επιτύχουν το τέλειο αποτέλεσμα. Γιατί αυτό είναι το μυστικό στα κιάλια. H απορρόφηση και η χρήση όλου του ηλιακού φωτός χωρίς καμία αντανάκλαση (0,3% έναντι 5% άλλων εταιρειών), ώστε να βλέπεις καθαρότερα τον «στόχο» σου.

    Eιδικά για την αντανάκλαση στη θάλασσα, η Steiner έχει επενδύσει χρόνο και χρήμα γι’ αυτόν τον σκοπό. H Steiner είναι η που πρώτη προστάτεψε τους φακούς της σε πλαστικά πλαίσια, ώστε να αντέχουν όχι μόνο τις πτώσεις από τον λαιμό μας, αλλά ακόμη και το βάρος από το πάτημα ενός… τζιπ!

    H Steiner χρησιμοποιεί πολυκαρμπονικό πλαστικό από τη γνωστή εταιρεία BAYER (το Makrolon), που η ελαστικότητά του και η αντοχή του είναι παροιμιώδης. Στο τμήμα ποιοτικού ελέγχου, που μας έκανε εντύπωση ότι εργάζονται μόνο νέα παιδιά, τα κιάλια τοποθετούνται σε τύμπανα δόνησης με ειδικούς κραδασμούς, στον φούρνο, στην κατάψυξη, και εννοείται στο νερό. Δεν υπάρχει «βασανιστήριο» που να μην το περνάνε. O επικεφαλής της ομάδας, 23χρονος το πολύ, χτύπαγε τα κιάλια σαν να δούλευε σε εργοστάσιο οικοδομικών υλικών!


    Στο τμήμα ποιοτικού ελέγχου, που μας έκανε εντύπωση ότι εργάζονται μόνο νέα παιδιά, τα κιάλια τοποθετούνται σε τύμπανα δόνησης με ειδικούς κραδασμούς, στον φούρνο, στην κατάψυξη, και εννοείται στο νερό.

    Για το νερό δεν χρειάζεται δοκιμή, αφού η εταιρεία προτείνει το πλύσιμο στη βρύση αν τα κιάλια λερωθούν. Aλλωστε βυθίζονται στη θάλασσα χωρίς πρόβλημα! H επίστρωση νανο-υλικού στους φακούς, άλλωστε, επιτρέπει τη χρήση τους υπό βροχή… ή ακόμα και στο έντονο σπρέι της θάλασσας. Στο τμήμα ποιοτικού ελέγχου υπάρχουν παράθυρα δοκιμής με τους πίνακες μέτρησης στα… απέναντι κτίρια για να δοκιμάζουν τα κιάλια. Mικρόμετρα ελέγχουν με αριθμούς που δεν πιάνει το ανθρώπινο μάτι τη σωστή εστίαση. Tότε μόνο τα κιάλια φεύγουν για να μπούνε στα κουτιά τους.

    H βαυαρική εταιρεία είναι πρώτη και στον χώρο της θάλασσας με ειδικά ναυτικά κιάλια με πυξίδα. H Steiner, για λόγους ασφαλείας, δεν χρησιμοποιεί ηλεκτρονικές πυξίδες. Δεν υπάρχει πλήρωμα σκάφους σε μεγάλους ιστιοπλοϊκούς αγώνες που δεν χρησιμοποιούν τα κιάλια της Steiner.

    Στο τμήμα επισκευών, μάλιστα, μας έδειξαν κιάλια 20 και 25 χρόνων που τα είχαν φέρει για αλλαγή του εξωτερικού πλαισίου, μόνο επειδή είχε ατονήσει το χρώμα! Aλλωστε η Steiner δίνει 30 χρόνια εγγύηση στα κιάλια της, γιατί μάλλον ξέρει καλύτερα από όλους την ποιότητά τους.


    Εξειδικευμένοι τεχνίτες δημιουργούν τέλεια πρίσματα για απορρόφηση του ηλιακού φωτός χωρίς αντανάκλαση.

    H εξέλιξη της εταιρείας
    H Steiner ήταν πρωτοπόρος σε όλες τις καινοτομίες στην κατασκευή κιαλιών. Συγκεκριμένα, το 1967, πρώτος ο Steiner προστάτεψε με πλαστικό τα πρίσματα στα κιάλια, για προστασία, με αποτέλεσμα οι άλλοι κατασκευαστές να τον αποκαλέσουν τρελό! Tο 1973 χρησιμοποίησαν αέριο, το ξηρό άζωτο για να προστατέψουν τα κιάλια από το θάμπωμα των εσωτερικών φακών στις αλλαγές της θερμοκρασίας. Eπίσης, τα κιάλια Steiner εμπεριέχουν και ήλιο (σε ποσοστό 10%) ώστε να ελέγξουν τυχόν διαρροή στον τεχνικό έλεγχο από τη μυρωδιά.

    Tο 1979, πρώτοι πάλι έβαλαν μαγνητική πυξίδα (χωρίς μπαταρίες) στα κιάλια για ναυτική χρήση, για την περίπτωση βλάβης των ηλεκτρονικών οργάνων. Σήμερα, ο γερμανικός στρατός και μονάδες από 72 χώρες ζητάνε κιάλια με πυξίδα.

    Tο 1988, νέοι φακοί της Steiner προστατεύουν τον χρήστη από φωτισμό με δέσμη λέιζερ, κάτι πολύ επικίνδυνο για τύφλωση. Tο 1989, παρουσιάζει τα πρώτα κιάλια με προστασία του χρήστη από ακτίνες UV, χρησιμοποιώντας το κόκκινο χρώμα στην κατασκευή των φακών, χωρίς να φαίνεται στην επιφάνεια των φακών όπως στα φτηνά μοντέλα.

    Tο 2000, θέτουν υψηλά στάνταρ για τα κιάλια της, βελτιώνοντας το επίπεδο του φωτισμού, για καλύτερη παρατήρηση στο χάραμα και στο σούρουπο.

    Tέλος, το 2006, πριν από όλους του ανταγωνιστές, εφαρμόζουν τη νανοτεχνολογία για επίστρωση στο εξωτερικό μέρος των φακών, ώστε να μην εμποδίζει η βροχή τη χρήση στα κιάλια. Mάλιστα η επίστρωση του υλικού της νανοπροστασίας επαναλαμβάνεται 10.000 φορές για να ολοκληρωθεί σωστά.

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=130…;pubid=22092949

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #151331

    Εντοπιστηκε διασωστικο πλοιο μετε απο 157 χρονια !

    Το φημισμένο βρετανικό διασωστικό πλοίο ‘’Ινβεστιγκέιτορ’’ εντόπισαν καναδοί επιστήμονες μετά από 157 χρόνια. Το πλοίο είχε χαθεί στην Αρκτική ενώ επιχειρούσε να βρει τα ίχνη μιας προηγούμενης εξερευνητικής αποστολής.


    Το διασωστικό πλοίο ‘’Ινβεστιγκέιτορ’’ σε γκραβούρα της εποχής

    Αρχαιολόγοι εντόπισαν το καλοδιατηρημένο κουφάρι του πλοίου σε βάθος μόλις 11 μέτρων στο Μέρσι Μπέι του Μπανκς Άιλαντ. Χρησιμοποιώντας ηχοβολιστικές συσκευές μέσα σε διάστημα 15 λεπτών βρήκαν το σκαρί αλλά και τις σορούς τριών ναυτικών.

    Το ‘’Ινβεστιγκέιτορ’’ αναζητούσε τα δυο θρυλικά πλοία του Βρετανού πλοιάρχου Τζον Φράνκλιν, τα "Τρόμος" και "Έρεβος", τα οποία είχαν αποπλεύσει το 1845 με σκοπό να εντοπίσουν το μυθικό Βορειοδυτικό Πέρασμα αλλά δεν επέστρεψαν ποτέ στη βάση τους. Ο εντοπισμός του θαλάσσιου περάσματος που θα ένωνε τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό δια μέσου των πάγων της Αρκτικής είχε γίνει έμμονη ιδέα στον Φράνκλιν.

    Έως και πρόσφατα, μέχρι να συμβούν οι κλιματολογικές αλλαγές, το πέρασμα δεν ήταν πλωτό, όμως ακόμη και σήμερα ανοίγει σπανίως.

    Τα πλοία ‘’Έρεβος’’ και ‘’Τρόμος’’ δεν βρέθηκαν ποτέ. Υπάρχουν ωστόσο ενδείξεις ότι ο Φράνκλιν προσπάθησε να οδηγήσει όσους από τους 130 άνδρες του επέζησαν και να περάσουν τους πάγους πεζοί. Ο θρύλος μάλιστα λέει ότι κάποιοι ναυτικοί για να επιβιώσουν κατέφυγαν στον καννιβαλισμό, τρώγοντας τους νεκρούς συντρόφους τους.

    Ο καπετάνιος του Ινβεστιγκέιτορ, Ρόμπερτ Μακλιούρ, και οι περισσότεροι από τους 60 άνδρες του πληρώματος σώθηκαν όταν το πλοίο παγιδεύτηκε στους πάγους, το 1853. Χρειάστηκε όμως να περιμένουν επί τρία χρόνια μέχρι να τους εντοπίσουν και να τους σώσουν.

    http://www.skai.gr/news/weird/article/1488…nia–30-7-2010/

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #151332

    παρκα στους παγκους !

    Kαι ξαφνικά αποκτήσαμε νέο απρόσκλητο επισκέπτη στο θαλάσσιο οικοσύστημα του Aιγαίου και του Iονίου. Oλόκληρες περιοχές θα αποκλειστούν, με στόχο τη δημιουργία θαλάσσιων αιολικών πάρκων. Kαι δεν μιλάμε για μικρές εκτάσεις. Σύμφωνα με τον νόμο για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που κατέθεσε η κ. Mπιρμπίλη, πρόκειται να δημοπρατηθούν 274 τετραγωνικά χιλιόμετρα!

    Mάλιστα, για οικονομικούς λόγους έχει επιλεγεί η τεχνολογία της θεμελίωσης των ανεμογεννητριών στον θαλάσσιο πυθμένα, σε βάθη λιγότερο των 50 μέτρων.

    Tι σημαίνει αυτό; Oτι όλα τα πάρκα θα εγκατασταθούν στους γνωστούς πάγκους που βρίθουν αλιευμάτων ως συνήθως.

    Aν κρίνουμε και ότι οι τόποι που έχουν επιλεγεί είναι κυρίως στο Θρακικό πέλαγος μέχρι τον Aϊ-Στράτη, στην Kύμη, στους Πεταλιούς και σε άλλους ακόμη γνωστούς ψαρότοπους, αναμένουμε νέα προβλήματα στον αλιευτικό πληθυσμό.

    Iδιαίτερη εντύπωση προκαλεί που το γνωστό για τις αντικυνηγετικές του ευαισθησίες… υπουργείο Περιβάλλοντος, Eνέργειας και Kλιματικής Aλλαγής δεν αναφέρει τίποτα για τις επιπτώσεις ή μη στον αλιευτικό πλούτο της χώρας. Φαίνεται ότι για τα… ψάρια ισχύουν άλλα μέτρα και σταθμά!

    Y.Γ. Eπειδή το νομοσχέδιο έχει χρονικό ορίζοντα ανάπτυξης τα έτη 2012-2017 και σίγουρα θα αργήσει η εφαρμογή του, εμείς ας απολαύσουμε τις φετινές δύσκολες διακοπές με ψάρεμα και ψαροτούφεκο κόντρα στην κρίση και στα όποια συμφέροντα…

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=130…pubid=22072951#

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #151334

    Ενας ψαροντουφεκας γραφει για την Αλοννησο !

    Για περισσότερα από 10 χρόνια επισκέπτομαι την Αλόννησο τις αρχές του Σεπτέμβρη. Είναι ένα νησί με φιλόξενους κατοίκους και με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Κάθε χρονιά ερχόμασταν με ένα ή δύο σκάφη με φίλους και την οικογένειά μου και μου δινόταν η ευκαιρία να κάνω το αγαπημένο μου χόμπυ, το υποβρύχιο ψάρεμα. Στα καθαρά νερά της Αλοννήσου θα έπιανα 3-4 ωραίους και μεγάλους σαργούς και μερικές χρονιές που ήμουν τυχερός έπιασα και 2 στείρες καθώς και μία συναγρίδα.

    Την ψαριά τη δίναμε σε ταβέρνα όπου οι καταστηματάρχες μας τα έψηναν και κάναμε «μεγαλειώδη» τραπέζια όπου εξιστορούσα στους φίλους το πόσο «ηρωικά» έπιασα το φαγητό μας. (Πολλές φορές δεν μας ζητούσαν καθόλου χρήματα για τα ψηστικά – αλλά πάντα αφήναμε παραπάνω χρήματα από τον λογαριασμό)

    Η Αλόννησος ήταν το καταφύγιό μου που ονειρευόμουν κάθε χρονιά όλον τον χρόνο. Ανυπομονούσα να έρθει ο Σεπτέμβρης να βουτήξω στα νερά της με τα παιδιά μου να τους δείξω πως είναι ο σαργός, το μελανούρι, γιατί δεν πρέπει να πιάνουμε τις μικρές στείρες και τους ροφούς. Να τους εξηγήσω ότι το υποβρύχιο ψάρεμα για να γίνεται πρέπει να υπάρχουν ψάρια και για να υπάρχουν πρέπει πρώτα απ’ όλους να τα προσέχουμε εμείς οι ίδιοι που τα βλέπουμε στο φυσικό τους περιβάλλον.

    Να τα διαπαιδαγωγήσω με την ιδέα ότι πιάνουμε 2-3 ψάρια μόνο για να τα φάμε «φρέσκα» και δεν χρειάζεται να τα βάλουμε στο ψυγείο για να τα φάμε μια άλλη φορά. Γιατί αν προστατεύουμε τη θάλασσα θα μας δίνει πάντα φρέσκα ψάρια την στιγμή που τα θέλουμε.

    Όμως τι κρίμα.

    Από πέρυσι ενημερώθηκα σε φόρουμ…που συμμετέχω ότι η αγαπημένη μου δραστηριότητα – το υποβρύχιο ψάρεμα με το κράτημα της αναπνοής – απαγορεύεται πλέον στο νησί σας για λόγους ακατανόητους σε εμένα. Δεν θεωρώ ότι έβλαψα στο ελάχιστο τον βυθό και τα ψάρια. Τα ψάρια που έπιανα και έτρωγα κάθε Σεπτέμβρη ποτέ δεν ξεπέρασαν τα 7-8 κιλά σε όλη την παραμονή μου στο νησί σας. Τα ψάρια που έπιανα μια ολόκληρη εβδομάδα ήταν λιγότερα από το ένα δέκατο που κατανάλωναν οι πελάτες μια βραδιά σε μια ταβέρνα.

    Όπου και αν ψάρεψα στην Αλόννησο και την Περιστέρα δεν είδα ούτε ένα ελάχιστο σημείο που να υποδηλώνει την ύπαρξη ενός αρχαίου αντικειμένου στον βυθό μέχρι τα 10-15 μέτρα τουλάχιστον που μπορώ να ψαρεύω με το κράτημα της αναπνοής μου. Παρ’ όλα αυτά οι ιθύνοντες και ειδήμονες μου απαγόρευσαν να ασκώ την δραστηριότητα μου σε μια περιοχή που πραγματικά αγαπώ λες και τα 7-8 κιλά ψάρια που πιάνω σε μια εβδομάδα που επισκέπτομαι το νησί είναι αιτία για να μειωθούν τα ψάρια.

    Ή ότι αν στα 10 χρόνια που ψάρευα στο νησί αν έβρισκα κάτι που υποψιαζόμουν ότι μπορεί να αφορά αρχαίο θα το καπήλευα και δε θα το δήλωνα άμεσα στο λιμεναρχείο.

    Όπως πάω τα παιδιά μου στη θάλασσα να χαρούν τον ελληνικό βυθό και τα ψάρια έτσι τα πάω σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, να δουν, να μάθουν, να αναπτύξουν αισθητική, να νοιώσουν υπερήφανα για τη χώρα και την καταγωγή τους.

    Έτσι πέρυσι πήγαμε Σκόπελο όπου επιτρέπεται το υποβρύχιο ψάρεμα.

    Πανέμορφο νησί δεν λέω και έπιασα και λίγα ψάρια, όμως δεν ήταν η Αλόννησος και η Περιστέρα. Δεν ήταν το αγαπημένο μου νησί, ούτε είδα τους γνωστούς μου αλοννησιώτες εστιάτορες που με χαμόγελο και περηφάνια αρνιόντουσαν να με χρεώσουν τα ψηστικά για τα ψάρια.

    Δεν θα έμπαινα στη διαδικασία να γράψω αυτά που γράφω αν δεν έβλεπα τη διαμαρτυρία σας αναρτημένη. Μου δώσατε την ευκαιρία να αντιληφθώ και τη δική σας αγωνία για τον τόπο σας, να νιώσω ότι δεν είμαι μόνος στις σκέψεις μου και το έναυσμα να κάτσω και να γράψω αυτές τις σκέψεις και τις εμπειρίες μου από το νησί σας.

    Λυπάμαι γιατί ούτε φέτος θα έλθουμε στο νησί σας.

    Έχω μια εβδομάδα μόνο διακοπές τον χρόνο και θέλω να τις διαθέσω με ηρεμία με τους φίλους και την οικογένειά μου κάνοντας το αγαπημένο μου χόμπυ.

    Όμως θέλω να σας ευχαριστήσω για τις αναρτήσεις και τις διαμαρτυρίες σας

    Με έκαναν να νιώσω ότι υπάρχουν κάποιοι σκεπτόμενοι πολίτες αυτής της χώρας που δεν με αντιμετωπίζουν σαν έναν εν δυνάμει αρχαιοκάπηλο, κάφρο και καταστροφέα του βυθού αλλά σαν ένα πολίτη που σέβεται το περιβάλλον και την ιστορία της χώρας του.

    Μιας χώρας που δεν σέβεται τον πολίτη της.

    http://efimerida-sporades.blogspot.com/201…og-post_26.html

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    860
    Ανώνυμος στις #151517

    μπορη καποιος να μου πει τι ψαρι ειναι αυτο???

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    860
    Ανώνυμος στις #151518

    και αυτο???

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #154255

    Απτόητοι από τις διεθνείς αντιδράσεις, ψαράδες του χωριού Ταΐτζι στη νοτιοδυτική Ιαπωνία ξεκίνησαν την Τετάρτη το ετήσιο κυνήγι δελφινιών, το οποίο ήταν το θέμα του βραβευμένου με Όσκαρ ντοκιμαντέρ "Ο Όρμος" του Ελληνοαμερικανού σκηνοθέτη Λούι Ψυχογιού.


    Στα τέλη κάθε καλοκαιριού, τα νερά του Ταιτζι βάφονται κόκκινα από το αίμα

    Στα τέλη κάθε καλοκαιριού, οι ψαράδες του Ταΐτζι περικυκλώνουν γύρω στα 2.000 δελφίνια και τα οδηγούν σε έναν κλειστό όρμο. Επιλέγουν μερικά από τα θηλαστικά για ενυδρεία και θαλάσσια πάρκα σε όλο τον κόσμο και στη συνέχεια σφαγιάζουν όλα τα υπόλοιπα, βάφοντας τα νερά κατακόκκινα.

    Την πρώτη μέρα του φετινού κυνηγιού οι ψαράδες δεν κατάφεραν να πιάσουν δελφίνια, σκοπεύουν όμως να συνεχίσουν την προσπάθεια παρά τις διεθνείς επικρίσεις, δήλωσε στο AFP αξιωματούχος της περιοχής που ζήτησε να μην κατονομαστεί.

    Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ "Ο Όρμος" (The Cove), που γυρίστηκε μυστικά στο Ταΐτζι, προκάλεσε τις αντιδράσεις των κατοίκων του χωριού αλλά και των Ιαπώνων εθνικιστών, οι οποίοι πραγματοποίησαν θορυβώδεις διαδηλώσεις και προσπάθησαν να εμποδίσουν την προβολή του. Η ταινία προβλήθηκε τελικά τον Ιούλιο σε έναν φρουρούμενο κινηματογράφο του Τόκιο.

    Φέτος έχουν συγκεντρωθεί στο Ταΐτζι πολλοί ξένοι με κάμερες που θα προσπαθήσουν να φωτογραφίσουν και να βιντεοσκοπήσουν το βάρβαρο κυνήγι.

    Οι ψαράδες δηλώνουν ανυποχώρητοι παρά τις προειδοποιήσεις ότι το κρέας των θαλάσσιων θηλαστικών είναι επιβαρυμένο με τοξίνες λόγω της ρύπανσης.

    http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231057393

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #154292

    Σαργος !

    Πάνω από τα βράχια του βυθού, εκεί που απλώνονται τα λιβάδια ποσειδωνίας και οι αχινοί συνωστίζονται ο ένας πάνω στον άλλο, βρίσκεται το βασίλειο του σαργού. Ο Σαργός είναι βενθοπελαγικό είδος με ανεπτυγμένη όσφρηση και κοφτερά δόντια. Οι ιχθυολόγοι τον γνωρίζουν και ως Diplodus sargus. Μάλιστα την ίδια ονομασία, δηλαδή Diplodus, έχουν και τα πρώτα του… ξαδέρφια, όπως ο σπάρος και ο κακαρέλος (ή καραγκιόζης ή καμπανάς). Όλα ανήκουν στο ίδιο γένος.

    Ο σαργός όμως είναι εκείνος που ξεχωρίζει για τη νοστιμιά του, ίσως επειδή είναι και πιο μεγαλόσωμος. Μπορεί να φθάσει τα 40 εκατοστά σε μήκος και τα δύο κιλά σε βάρος. Οταν θα έχει μεγαλώσει τόσο, θα είναι ενήλικος και θα ζει στα βαθιά νερά, δηλαδή ακόμη και σε 50 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

    Προτού όμως ενηλικιωθεί, θα τριγυρνά σε βάθος μέχρι και 2 μέτρα, σε κάθε γωνιά του Αιγαίου και του Ιονίου. Εκεί τρέφεται με ζωικούς οργανισμούς που ξετρυπώνει στην άμμο ή τα βραχάκια του πυθμένα.

    Η αδυναμία του είναι τα ασπόνδυλα, αλλά δεν αντιστέκεται σε μικρά καβούρια, πορφύρες, γυαλιστερές και άλλα δίθυρα. Αν βρεθεί δε μπροστά σε κάποιο δολωμένο αγκίστρι, θα ορμήσει με ιδιαίτερη λαιμαργία σε κομμα τάκια κέφαλου, σαρδέλας, σουπιάς, καλαμαριού αλλά και πεταλίδας.

    Στη χώρα μας αλλά και σε άλλες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου ο σαργός αναπαράγεται συνήθως από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάρτιο. Η αναπαραγωγή γίνεται όταν το ψάρι έχει ηλικία από 2 μέχρι 6 χρόνια. Είναι πρώτανδρο ερμαφρόδιτο είδος. Γεννιέται αρσενικό και σταδιακά γίνεται θηλυκό.

    Οταν μεγαλώσει και η χαρακτηριστική του μαύρη κηλίδα στην ουρά γίνει ακόμη πιο έντονη, θα ξεκινήσει για τ΄ ανοιχτά, όπου θα ενσωματωθεί στον ενήλικο πληθυσμό των άλλων σαργών. Εκείνοι διακρίνονται από τις εννέα κάθετες λωρίδες στο σταχτί τους σώμα. Δυνατός, ρωμαλέος και έξυπνος, ο σαργός είναι νυχτερινός… τύπος. Συνήθως φωλιάζει σε κάποια τρύπα μαζί με άλλους σαργούς και μόλις το σκοτάδι απλωθεί παντού, αυτός ξεμυτάει προς τα ρηχότερα νερά για να βρει το φαγητό του. Ο σαργός έχει ανεπτυγμένη όσφρηση και πολύ κοφτερούς κοπτήρες. Η μυρωδιά από τα ίχνη που αφήνουν στον βυθό τα λαδερά δολώματα τον προσελκύει, ακόμη και όταν η ορατότητα στο νερό δεν είναι ιδιαίτερα καλή. Αν σταθεί τυχερός, θα ζήσει ανέμελα 10 χρόνια.

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&…p;artid=4587091

    Ημ. εγγραφής:
    1/1/1970

    Αρ. μηνυμάτων:
    12193
    Ανώνυμος στις #156252

    Δεκάδες ψάρια μοιάζουν σαν να χορεύουν αλλά στην πραγματικότητα πηδούν έξω από το νερό, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεφύγουν από τη θανάσιμη μοίρα τους: από τα δίχτυα των ψαράδων που τα τραβούν στην επιφάνεια της λίμνης Κιαντάο στην περιφέρεια Χουνάν της Κίνας.

    Οι αλιείς έβγαλαν από τον βυθό της λίμνης 30.000 κιλά ψάρια σε διάστημα μόλις μισής ώρας, γεγονός που προσέλκυσε πλήθος περίεργων και τουριστών.

    Η Κίνα αποτελεί τη μεγαλύτερη αλιευτική δύναμη στον κόσμο, με δεύτερη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=79&la=1

    [/quote]

Επισκόπηση 12 δημοσιεύσεων - 1 έως 12 (από 12 συνολικά)
Απευθείας μετάβαση στη σελίδα:

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.


Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων