ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 166 έως 180 (από 225 συνολικά)
Απευθείας μετάβαση στη σελίδα:

  • Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    26/11/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    5554
    Prowler ® στις #498417

    “Εμείς είμαστε ξεκάθαρα εθνικιστές και ο εθνικισμός είναι ο βασικός συνεκτικός κρίκος που μας ενώνει. Τα άλλα τμήματα του λαού, μπροστά στην τουρκική πλειοψηφία, δεν έχουν καμία επιρροή. Με κάθε τρόπο και με κάθε τίμημα, όσοι κατοικούν στην χώρα μας, θα εκτουρκιστούν. Όσους αντιτίθενται στον τουρκισμό και τους Τούρκους, θα τους εξολοθρεύσουμε…”.

     

    Ισμέτ Ινονού, 17 Απριλίου 1925


    «Και συ Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»

    Διονύσιος Σολωμός,  Προς Επτανησίους

    Αρχή άνδρα δείκνυσι                                                             Φιλικά Μάριος – Prowler ®



    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    26/11/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    5554
    Prowler ® στις #498496

    Σεπτεμβριανά 1955: Το φονικό πογκρόμ στον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης
    «Οι εκδηλώσεις αυτές ήταν πολύ καλά οργανωμένη ενέργεια και ωφέλιμη, για να καθαρίσει η χώρα μας από το Ελληνικό στοιχείο που είναι ένας βραχνάς»

    Ισμέτ Ινονού, Αρχηγός Τουρκικής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης,
    9 Σεπτεμβρίου 1955

    ***
    «Τη νύχτα αυτή η Κωνσταντινούπολη μετατράπηκε σε τόπο της Αποκάλυψης. Δεν υπάρχουν λέξεις, ούτε συγκρίσεις που να μπορούν να δώσουν μια εικόνα της φρίκης»

    Ελβετική Εφημερίδα Α-Ζ, 15 Σεπτεμβρίου 1955
    «Όσα έζησα στο πογκρόμ της Πόλης» Μια Ελληνίδα της Πόλης θυμάται τον 9χρονο εαυτό της στην πιο μαύρη μέρα του Ελληνισμού στην Τουρκία ― και τα διηγείται στην κόρη της, ακριβώς 56 χρόνια μετά.
    6.9.2016
     Aπό την ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
    Γενί Τσαρσί – Αγά Χαμάμ, 6 Σεπτεμβρίου απόγευμα, 1955
    «… Όταν έγινε ό,τι έγινε ήμουν 9 χρονών. Θυμάμαι λίγα, που εμένα μου φαίνονται κάποτε πολλά, κάποτε στενοχωριέμαι που δεν τα θυμάμαι όλα. Πολλά, γιατί είναι η κλωστή που μας έφερε μέχρι εδώ, μέχρι την απέλασή μας το 1964. Λίγα, γιατί ξεθώριασαν ονόματα και άνθρωποι και συγγενείς και μέρη που πηγαίναμε και φαγητά και γεγονότα.   Από το Τύνελ μέχρι το Ταξίμι, βρίσκονταν τα πιο καλά, τα πιο ωραία μαγαζιά της Πόλης εκείνη την εποχή. Το Vakko με τα πιο όμορφα υφάσματα που είχες δει ποτέ και με είδη ρουχισμού, το Μπαϊλάν στο Μπέιογλου, το πιο μπερικετλίδικο ζαχαροπλαστείο, το Χατζιμπεκίρ που είχε τα πιο ονομαστά λουκούμια, γεμιστά με καϊμάκι μέσα, το Ιντζί με τα προφιτερόλ, αυτό ήταν σε κάποιο στενό που τώρα πια δεν θυμάμαι, το Crystal με κρυστάλλινα είδη, ένα ανθοπωλείο που δεν θυμάμαι πώς το λένε πια. Είχε τους πιο όμορφους λαλέδες (σ.σ.: τουλίπες) και τις πιο μεγάλες ορχιδέες. Δεν ξανάδα ποτέ τέτοιες. Έλληνες, Βούλγαροι, Αρμένιοι, Εβραίοι, Τούρκοι έμποροι, οι καλύτεροι του εμπορίου είχαν μαγαζιά εκεί.   Όλα τα άλλα τα θυμάμαι θολά, μέχρι την ώρα που ακούσαμε τις κραυγές του όχλου που πλησίαζε και πλέον κατέφθανε στον δικό μας δρόμο. Θυμάμαι τον μπαμπά μου να με τραβάει από το μπαλκόνι και σηκωτή να με βάζει μέσα. Είχα πεταχτεί έξω να δω τι συμβαίνει. Όλοι μας. Τους βλέπαμε από τα μπαλκόνια.   Εμείς μέναμε στο Αγά Χαμάμ, κοντά στο ελληνικό προξενείο. Εκείνο το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου είχαμε πάει επίσκεψη στη θεία μου, που έμενε στο Γενί Τσαρσί, απέναντι από τη βρύση που ήταν γνωστή ως Χαμιντιέ Τσεσμεσί. Εκεί ήταν το σπίτι τους, ένα αρχοντικό δίπατο. Ήταν παντρεμένη με τον γνωστό –εκείνη την εποχή– Ιταλό αρχιτέκτονα Ballati, που είχε φτιάξει ένα τεράστιο οίκημα. Στο ισόγειο ήταν τα γραφεία, τον πρώτο όροφο τον νοικιάζανε και στον δεύτερο έμενε το ζευγάρι. Στην πίσω πλευρά βρισκόταν το εργοτάξιό του. Την είσοδο καπάκωνε μία τεράστια σκαλιστή ξύλινη πόρτα. Πάνω της ήταν καρφωμένα δύο μεγάλα χέρια μπρούτζινα για να χτυπάς. Μ’ άρεσε να χτυπάω την πόρτα μ’ αυτά και τότε δεν έφτανα καν μέχρι εκεί για να το κάνω, έπρεπε κάποιος να με σηκώσει.     Αριστερά: Η μητέρα μου στα 7 της χρόνια “μονίμως, μ’ έναν φιόγκο στο κεφάλι”. Επάνω: Η θεία Αναστασία   Ο κόσμος ήταν ωραίος, ανυποψίαστος τότε. Ντυνόταν ωραία, είχε σύστημα σε ό,τι έκανε από το πρωί έως το βράδυ, δούλευε πολύ, αλλά διασκέδαζε, βοηθούσε, τον ενδιέφερε να φτιάξει μαγαζιά, να κινήσει το εμπόριο, να προκόψει. Οι γυναίκες ήταν αλλιώς. Ούτε σεμνότυφες, ούτε ελαφρές. Είχε αρχίσει να σιάχνεται η εικόνα μιας ωραίας δυνατής ντάμας που ήξερε απ’ όλα: από το σπίτι κι από τη ζωή. Αυτό ενοχλούσε κάπως, αλλά κάποιες Τουρκάλες είχαν ήδη αρχίσει να ξεπατικώνουν αυτό το μοντέλο. Έψαχναν ωραία φορέματα, έσιαχναν τα μαλλιά τους ευρωπαϊκά.     Δεν θυμάμαι καθαρά, αλλά εκείνη η μέρα είχε ταραχή από το πρωί, από την προηγούμενη. Η τανσιόν (σ.σ.: πίεση) του μπαμπά ήταν ανεβασμένη από το πρωί, το λέγανε στη σάλα και θυμάμαι το όνομα του Μεντερές να ακούγεται πολλές φορές στους ψιθύρους των μεγάλων. Θυμάμαι, επίσης, την ονομασία Κιμπρίς Τιρκτούρ Τζεμιγετί  (σ.σ.: πρόκειται Πρωτοσέλιδο ελληνικής εφημερίδας, την επόμενη μέρα για την τουρκική οργάνωση Κibris Türktür Cemiyeti, που σημαίνει η «Κύπρος είναι τουρκική», μία από τις οργανώσεις που πρωτοστάτησαν στις ‘αυθόρμητες’ εκδηλώσεις του όχλου εναντίον ξένων στην Πόλη το ‘55). Αυτά τα θυμάμαι γιατί στο σπίτι μας μέχρι τότε δεν συζητούσαν για πολιτικά, δεν ήταν φανατισμένοι οι άνθρωποι. Τότε δεν ήξερα τι ήταν αυτό και το λέγανε συνέχεια. Ξεκινήσαμε για το κεντιανό μας τσάι στο Γενί Τσαρσί, χωρίς φόβο και με τις ορμήνιες του μπαμπά να προσέχουμε πάρα πολύ.   Όπως κατεβαίναμε αριστερά στο Γενί Τσαρσί, υπήρχε ο Τσεσμές. Λίγο παρακάτω, στα αριστερά του Τσεσμέ ο μπαμπάς μου είχε εργαστήριο με λέβητες, καλοριφέρ και σωληνώσεις για όλες τις οικοδομές της Πόλης. Μέσα σ’ αυτό το εργαστήριο υπήρχαν οι πρώτες φιάλες οξυγόνου στην Πόλη, για τις οξυγονοκολλήσεις. Τέτοιες υπήρχαν και στο εργοτάξιο του θείου.   Köprü, 1948. Με θέα τον Βόσπορο.   Και στο αρχοντικό και στο εργαστήριο, υπήρχαν δύο Τούρκοι καπουτζήδες (σ.σ.: θυρωροί), πολύ καλά παιδιά που δούλευαν εκεί, έμεναν μέσα και ήταν υπεύθυνοι για τη φύλαξη των κτιρίων. Ο Μεχμέτ, που αν θυμάμαι καλά ήταν Κούρδος, και ο Σαλίχ. Και οι δύο οπλοφορούσαν.   Όλα τα άλλα τα θυμάμαι θολά, μέχρι την ώρα που ακούσαμε τις κραυγές του όχλου που πλησίαζε και πλέον κατέφθανε στον δικό μας δρόμο. Θυμάμαι τον μπαμπά μου να με τραβάει από το μπαλκόνι και σηκωτή να με βάζει μέσα. Είχα πεταχτεί έξω να δω τι συμβαίνει. Όλοι μας. Τους βλέπαμε από τα μπαλκόνια. Ταξίμι, Μπέιογλου (σ.σ.: Πέρα), Γαλατά Σαράι, Τύνελ ήταν γεμάτα από πλήθος που είχαν φέρει από τα βάθη της Ανατολής. Όλες οι γυναίκες υπάκουσαν στο να μη πλησιάσουν στα τζάμια και όλα έκλεισαν βιαστικά, παντζούρια και φύλλα μπαλκονόπορτας.   Οι κραυγές είχαν δυναμώσει, εκείνο το κομμάτι του όχλου ήταν πια κάτω από το σπίτι μας και ωρυόταν να μάθει σε ποιον ανήκει το οίκημα. Απειλούν ότι θα το σπάσουν, αν δεν πάρουν απάντηση από τον καπουτζή. Ακούγαμε τη φωνή του, πολύ ήρεμη, να τους λέει: «Δεν πειράζετε τίποτα εδώ. Εδώ δεν μένουν ξένοι, μένουν και εργάζονται Τούρκοι. Όποιος τολμήσει να περάσει θα περάσει από πάνω μου».   Ο όχλος σε πλήρη δράση.   Δεν τον πιστεύουν. Έξω από το σπίτι υπήρχε μια ωραία ταμπέλα με χρυσά καλλιγραφικά γράμματα που έγραφε με λατινικά ψηφία την ιδιότητα του θείου, «Αρχιτέκτων Balladi». Ο Μεχμέτ επαναλαμβάνει τα ίδια και τραβάει περίστροφο. Ανοίγει λίγο την πόρτα και αφήνει να φανεί η μία φιάλη οξυγόνου που είχε καταφθάσει για τις δουλειές στο εργοτάξιο και δεν είχε προλάβει, είχε πει, να τακτοποιήσει προς τα μέσα. Η φωνή του εξακολουθούσε να είναι ήρεμη, αλλά πιο δυνατή.   “Hoşgeldiniz, sonra! Olürüz, ölürler” (μτφ: «Καλώς ήρθατε, λοιπόν. Πεθαίνουν αυτοί, πεθαίνουμε κι εμείς»). Είχε γυρίσει το όπλο προς τη φιάλη και σημάδευε. Λίγο αργότερα είχε πει στον μπαμπά μου ότι είχε προλάβει να δει τι έκαναν στο Πέρα και ήταν το μόνο που σκέφτηκε σε περίπτωση που κάτι δεν πήγαινε καλά. Γι’ αυτό άφησε τη μια μπουκάλα έξω.   Δεν βγήκαμε από το σπίτι εκείνο το βράδυ. Με χίλιες προφυλάξεις, επιστρέψαμε στο Αγά Χαμάμ το επόμενο μεσημέρι. Θυμάμαι τη μητέρα μου να βγάζει το μαντίλι που συνήθως φορούσε στον λαιμό και να βάζει ένα πεσκίρι (σ.σ.: πετσετάκι) για να της συγκρατεί τον ίδρωτα που έτρεχε ποτάμι.   Επάνω: Η μητέρα μου, σε κάποια γιορτή. Και να σκεφτείς, ότι μικρή ήταν αγοροκόριτσο. Δεξιά: Η μητέρα μου, Ελένη, ο πατέρας μου, Θεόδωρος και ο παππούς Κωνσταντίνος     Απ’ όπου περάσαμε για να γυρίσουμε στο Αγά Χαμάμ, σπασμένα μαγαζιά και ζημιωμένες εκκλησίες. Είχανε βγάλει τα τόπια με τα υφάσματα στον δρόμο και τα σκίζανε με τα μαχαίρια, παντού πολύχρωμα κομματάκια πανιά, μικρά μικρά πάνω σε κρύσταλλα και εμπόρευμα από τα μαγαζιά που σπάσανε. Λόφοι ολάκεροι από καταστροφή. Σε όλο τον δρόμο από το Τύνελ μέχρι το Ταξίμι υπήρχαν εκκλησίες: δεξιά του δρόμου η καθολική Σάντα Μαρία, ο Σαν Αντόνιο και αριστερά η Εκκλησία της Παναγίας και, στο Ταξίμι πια, η Αγία Τριάδα. Την είχαν πειράξει. Μαθαίναμε ότι μπήκανε στα νεκροταφεία και έκαναν ασχήμιες που δεν βάζει ο νους. Ότι πειράξανε γυναίκες, άντρες και παιδιά.   Πρώτη φορά ένιωσα να μας μισούν, χωρίς να καταλαβαίνω ποιοι, χωρίς να καταλαβαίνω γιατί. Οι άνθρωποι αγαπιούνταν μεταξύ τους εκεί, Τούρκος, Έλληνας, δεν είχε διαφορά. Υπήρχε προκοπή και αγάπη για το ωραίο. Γινόταν ζήτημα γιατί ένα παιδί έτρωγε κάτι και δεν έτρωγε και το διπλανό. Γιατί ο φιόγκος στα μαλλιά ήταν από εκείνη την κορδέλα κι όχι από την άλλη. Ο παππούς μου, ο Κωνσταντίνος, ήταν γευσιγνώστης κρασιών και κονιάκ και έμπορος μπαχαρικών. Ήταν από τους λίγους που εκείνη την εποχή κυκλοφορούσε με παϊτόνι (σ.σ.: άμαξα με άλογο) και είχε συναλλαγές με το Κάιρο. Υπήρχε άνεση, αλλά όχι επιδειξιμανία. Δεν ξιπάζονταν οι άνθρωποι, αλλά ζούσαν καλά. Και ήθελαν κι ο διπλανός, ο γείτονας, ο υπάλληλος, ο φίλος να ζει καλά. Όλο αυτό πήρε να αλλάζει εκείνη τη μέρα. Το πόσο μακριά θα πήγαινε η αλλαγή εγώ το έζησα, λίγα χρόνια μετά, με την απέλαση (το 1964). Αφήσαμε τα πάντα εκεί, τίποτα δεν ήταν το ίδιο, τίποτα δεν διορθώθηκε μέχρι σήμερα, νομίζω.   Ταξίμι, 1954, Θεόδωρος Βουτσάνης, ο πατέρας μου. Το να πεις ότι ήταν από τους πρώτους που έφερε λέβητες και σωληνώσεις στις οικοδομές της Πόλης εκείνη την εποχή, σήμερα ίσως να μη λέει τίποτα.   “Η νονά μου, η Έλλη, αδελφή του πατέρα μου. Ίσως από τις πιο κομψές γυναίκες της πόλης εκείνη την εποχή, αυτό που λέγανε τότε “θεωρητικές”.   “Οι γυναίκες ήταν αλλιώς. Ούτε σεμνότυφες, ούτε ελαφρές. Είχε αρχίσει να σιάχνεται η εικόνα μιας ωραίας δυνατής ντάμας που ήξερε απ’ όλα: από το σπίτι κι από τη ζωή”.   Σε κάποιο πάρκο του Γαλατά Σαράι. ” Έχουν περάσει τόσα χρόνια…”   Η μητέρα μου στα τα 15 της, στην πίσω αυλή του σχολείου της, στο St. Pulcherie.   “Μαζί με τη νονά Έλλη, για πρώτη φορά σε φωτογραφείο του Γαλατασαράι”.   Οικογενειακώς, στο Εμίνονου   “Κοίτα εδώ και δες πόσο μοιάζουμε. Όπου και να τη δείξεις και να πεις ότι είσαι εσύ θα σε πιστέψουν”. Η μητέρα μου στην Πρίγκηπο στα 17 της.   Η μητέρα μου στα 15 της στην Πρίγκηπο. Περίπου δυο χρόνια πριν την απέλαση του 1964.   Στο προαύλιο του σχολείου της, στα 17. Λεμονιές, σχοινιά γυμναστικής, καλόγριες…   Μαζί με τη μητέρα της, το 1958 στο Σίλε   “Απ’ όπου περάσαμε για να γυρίσουμε στο Αγά Χαμάμ, σπασμένα μαγαζιά και ζημιωμένες εκκλησίες. Είχανε βγάλει τα τόπια με τα υφάσματα στον δρόμο και τα σκίζανε με τα μαχαίρια, παντού πολύχρωμα κομματάκια πανιά, μικρά μικρά πάνω σε κρύσταλλα και εμπόρευμα από τα μαγαζιά που σπάσανε. Λόφοι ολάκεροι από καταστροφή”.     * Η αφήγηση ανήκει στη μητέρα μου Μαρία-Κλάρα-Αναστασία-Ιωσηφίνα Γαλανοπούλου. Την άκουγα συχνά να αναφέρεται αποσπασματικά και πάντα συνοφρυωμένη, σαν να ‘γινε χθες, σ’ εκείνη τη μέρα. Το χρονικό εκείνης της μέρας, ίσως το λιγότερο πικρό απ’ όσα έγιναν τότε, μου το αφηγήθηκε προχθές, ακόμη με θλίψη και ακόμη με σεμνότητα ανθρώπου που διστάζει να μοιραστεί ένα μικρό κομμάτι μιας τεράστιας, οδυνηρής ιστορίας. Γεννήθηκε στο Γαλατά Σαράι και στην Ελλάδα βρέθηκε το 1964, με την απέλαση που έμεινε γνωστή ως «20 δολάρια, 20 κιλά», καθώς οι απελαθέντες είχαν στη διάθεσή τους λίγες ώρες για να αφήσουν πάντα, ενώ μπορούσαν να πάρουν μαζί τους πράγματα βάρους 20 κιλών και λίρες αξίας 20 δολαρίων.  Πηγή:http://www.lifo.gr

    «Και συ Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»

    Διονύσιος Σολωμός,  Προς Επτανησίους

    Αρχή άνδρα δείκνυσι                                                             Φιλικά Μάριος – Prowler ®


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    26/11/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    5554
    Prowler ® στις #498968

    Σαν σήμερα το 1921 η μαζική δολοφονία της ποντιακής ηγεσίας στην Αμάσεια
    http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2016/09/1921.html


    «Και συ Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»

    Διονύσιος Σολωμός,  Προς Επτανησίους

    Αρχή άνδρα δείκνυσι                                                             Φιλικά Μάριος – Prowler ®


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    12/3/2004

    Αρ. μηνυμάτων:
    4979
    MICHEL123GR στις #499385
    <h5 id=”js_r” class=”_5pbw _5vra” data-ft=”{"tn":"C"}”><span class=”fwn fcg”><span class=”fwb fcg” data-ft=”{"tn":"k"}”>Ἑλληνοϊστορεῖν</span></span></h5>

    Σὰν σήμερα τὸ 480 π.Χ. [27-29/9], σύμφωνα μὲ ὁρισμένες πηγὲς, διεξάγεται ἡ νικηφόρα γιὰ τοὺς Ἕλληνες ναυμαχία τῆς Σαλαμίνος [βλ. & 22/9].

    Μετὰ τὴν κατάληψι τοῦ στενοῦ τῶν Θερμοπυλῶν ἀπ’ τοὺς Πέρσες καὶ τὴν λήξι τῆς Ναυμαχίας τοῦ Ἀρτεμισίου χωρὶς ἀποφασιστικό ἀποτέλεσμα, ὁ Ἑλληνικός στόλος, ἐγκατέλειψε τὴν θαλάσσια περιοχὴ στὰ Βόρεια τῆς Εὔβοιας, ὑποχωρῶντας πρὸς τὶς ἀκτές τῆς Ἀττικῆς· ἡ στρατιᾶ τοῦ Ξέρξη ξεχύθηκε ἀνεμπόδιστη πλέον γιὰ τὴν κατάκτησι ὁλόκληρης τῆς Κεντρικῆς Ἑλλάδος, λεηλατῶντας καὶ καταστρέφοντας.

    Σ’ αὐτή τὴν δυσχερὴ περίστασι ὁ ῥόλος τοῦ Θεμιστοκλῆ ὑπῆρξε καθοριστικὸς καὶ καταλυτικὸς (βλ. http://www.e-istoria.com/00_ARXAIOTHTA_2012/arx_2012159.html). Ἀρχικά ἔπεισε τοὺς Ἀθηναίους νὰ ἐκκενώσουν τὴν Ἀττική ὑπό τὴν προστασία τοῦ Ἑλληνικοῦ στόλου ὁ ὁποῖος ἀγκυροβόλησε στὴ Σαλαμίνα γιὰ νὰ προστατεύσῃ τὴν ἐπιχείρησι.

    Οἱ ἀντίπαλες δυνάμεις ἀποτελοῦντο ἀπό 1207 περσικὰ πλοία στὰ ὁποία συμμετεῖχε καὶ ἡ βασίλισσα τῆς Ἀλικαρνασσοῦ, Ἀρτεμισία, ναυαρχῶντας ἡ ἴδια, ἐνῶ κατ’ ἄλλες πηγὲς ὁ περσικὸς στόλος ἀποτελεῖτο ἀπό 670 πλοία. Ὁ Ἑλληνικός στόλος ἀποτελεῖτο ἀπό 378 ἤ 366 πλοία. Ἡ τελικὴ ἀπόφασι τοῦ Ξέρξη ἦταν νὰ διεξάγῃ τὴν ναυμαχία στὸ στενὸ τῆς Σαλαμίνας, πεπεισμένος ὅτι θὰ μποροῦσε ν’ ἀποκλείσῃ ἐκεῖ τὰ ἑλληνικά πλοία καὶ νὰ τὰ ἐξολοθρεύσῃ.

    Ἀλλά καὶ ὁ Θεμιστοκλῆς εἶχε ἐπιλέξει τὴν ἴδια τοποθεσία μὲ τὴν σκέψι ὅτι τὰ ἐχθρικά πλοία, λόγῳ τοῦ ὅγκου τους, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ κινηθοῦν στὸν στενὸ αὐτό χώρο. Τὸ πρόβλημα ποὺ ἀντιμετώπιζε ἦταν νὰ πείσῃ καὶ τοὺς ὑπόλοιπους Ἑλληνες γιὰ τὴν ὀρθότητα τῆς σκέψεώς του. Κατὰ τὴν διάρκεια συσκέψεως πρὶν τὴν μάχη, ὁ Σπαρτιάτης Εὐρυβιάδης καὶ οἱ Πελοποννήσιοι εἶχαν ἀντίθετη γνώμη ὡς πρὸς τὸν χώρο διεξαγωγῆς. Στὴν ἔντασι ποὺ μεσολάβησε μεταξὺ τῶν διαφωνιῶν καὶ τῶν ἐπιχειρημάτων, ἐπειδή ὁ Θεμιστοκλῆς μιλοῦσε χωρὶς νὰ τοῦ ἔχει δωθεῖ ὁ λόγος, ἐπιπλήχθηκε ἀπό τὸν ναύαρχο τῶν Κορινθίων Ἀδείμαντο, ποὺ τοῦ φώναξε: «Κατὰ τοὺς δημοσίους ἀγώνας, ἐκείνοι ποὺ ξεκινοῦν προτοῦ δοθῆ τὸ σύνθημα, ραπίζονται» γιὰ νὰ λάβῃ τὴν ἀπάντησι τοῦ Θεμιστοκλῆ :«(…) ἀλλά καὶ οἱ καθυστεροῦντες δὲν στεφανοῦνται». Στὴν δὲ κίνησι τοῦ Εὐρυβιάδη νὰ τὸν κτυπήσῃ, ὁ Θεμιστοκλῆς ἀπάντησε: «Πάταξον μὲν, ἄκουσον δὲ»· στὸ πλευρὸ τοῦ Θεμιστοκλῆ στάθηκε ἕνας πολύτιμος καὶ ἀνέλπιστος σύμμαχος – πρώην ἀντίπαλός του -, ὁ Ἀριστείδης.

    Τελικὰ ἡ γνώμη τοῦ Θεμιστοκλέους ὑπερίσχυσε, ἀφοὺ προηγουμένως μὲ κρυφὲς του ἐνέργειες, φρόντισε νὰ φέρῃ τοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες πρὸ τετελεσμένων γεγονότων χωρὶς νὰ ἔχουν περιθώρια ἐπιλογῆς. Ἡ ναυμαχία τῆς Σαλαμίνος, ἔπειτα ἀπό πολλὲς ἐναλλασσομένας φάσεις, κατέληξε σὲ πλήρη θρίαμβο τῶν Ἑλλήνων. Λίγες ἡμέρες μετὰ ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπό τὸν περσικὸ στόλο, ἀναχώρησε ἐσπευμένα, διότι ὁ Ξέρξης φοβήθηκε μήπως οἱ Ἕλληνες καταστρέψουν τὶς ἐπί τοῦ Ἐλλησπόντου γέφυρες, ἐμποδίζοντας τὴν ἐπιστροφή τοῦ στρατοῦ του στὴν Ἀσία.

    [Ὁ ἀρχαιολογικὸς χώρος τῆς ἔνδοξης ναυμαχίας, παρ’ ὅλους τοὺς νόμους καὶ τὰ προεδρικὰ διατάγματα γιὰ τὴν προστασία καὶ ἀνάδειξί του, ὑπέστη γιὰ πάρα πολλὰ χρόνια τὴν κακομεταχείρησι διαφόρων φορέων καὶ οργανισμῶν, ποὺ τὸν διαχειρίστηκαν μὲ τὸν πλέον ἀσεβή τρόπο.]
    __________________________________________

    [Κείμενο: Η ναυμαχία της Σαλαμίνας (http://ellinoistorin.gr/?p=7340)]

    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

    [Ἑλληνικό Ἡμερολόγιο – http://ellinoistorin.gr/]

    ELLINOISTORIN.GR

    Μιχάλης


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    26/11/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    5554
    Prowler ® στις #499516

    ωραίος Μιχάλη με πρόλαβες!  :good:   :good:   :good:

    θα συμπληρώσω:
    Σαν σήμερα 2.496 χρόνια πριν, ο δυτικός πολιτισμός ξεκίνησε στη Σαλαμίνα

     
    «Εάν η Δύση είχε γενέθλια, αυτά θα ήταν σήμερα» γράφει η Telegraph, με αφορμή τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, «τη μάχη που έθεσε τα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού».
    Ο Ντόμινικ Σέλγουντ, είναι Άγγλος ιστορικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας και δικηγόρος. Με αφορμή την επέτειο της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, η οποία έγινε πριν από 2.496 χρόνια – το 480 π.χ.- έχει γράψει ένα διθυραμβικό άρθρο στη βρετανική εφημερίδα Telegraph
    Ο Σέλγουντ χαρακτηρίζει τη ναυμαχία της Σαλαμίνας ως «επική» και τονίζει ότι είχε μεγαλύτερη επιρροή στον Δυτικό πολιτισμό από οποιαδήποτε άλλη μάχη στην ιστορία.

    «Και συ Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»

    Διονύσιος Σολωμός,  Προς Επτανησίους

    Αρχή άνδρα δείκνυσι                                                             Φιλικά Μάριος – Prowler ®


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    26/11/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    5554
    Prowler ® στις #500559

    Η μοιραία απόφαση του Ντούτσε

    Η απόφαση και η εισβολή της Ιταλίας στην Ελλάδα την 28η Οκτωβρίου 1940 έχει χαρακτηριστεί από ιστορικούς ως ένα από τα μεγάλα λάθη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μερικοί το κατατάσσουν μεταξύ των δέκα σημαντικών για την εξέλιξη και την έκβασή του.

    Το πιο μοιραίο που διέπραξε η μουσολινική Ρώμη. Από στρατιωτική άποψη, αλλά και για τον ίδιο τον ιταλικό φασισμό.

    Η πανωλεθρία σήμανε στην ουσία και την αρχή κατάρρευσης του φασισμού στην Ιταλία. Μέχρι τότε εμφανιζόταν και ήταν παντοδύναμος ο Μουσολίνι.

    Η δημόσια εικόνα του ως καρικατούρα και του Ιταλού στρατιώτη ως «μακαρονά» που το βάζει στα πόδια τρομαγμένος δείχνει απλώς τη δυναμική του δικαίου που είχε με το μέρος της η Ελλάδα. Δεν ανταποκρίνεται, όμως, σε πραγματικότητες. Αν και ο φασιστικός θεατρινισμός, η υπεροπτική αλαζονεία και ο φανφαρονισμός προσφέρονταν για τη «φιλοτέχνηση» παρόμοιων πορτέτων. Πολύ περισσότερο, όταν και η μάχη των εντυπώσεων ήταν μέρος του πολέμου.

    Αδικεί και μειώνει, εν μέρει, και το Αλβανικό Επος η εικόνα του «ψοφοδεούς» Ιταλού στρατιώτη. Ο καθηγητής Ζ. Τσιρπανλής, έχοντας ασχοληθεί συστηματικά με την πτυχή αυτή, είναι κατηγορηματικός: «Υπήρξε, πράγματι, φτωχός ή εντελώς άδειος από ιδεολογικούς στόχους; Η επίσημη κυβερνητική προπαγάνδα της Ελλάδας, που ήλεγχε αποφασιστικά τα τότε μέσα μαζικής επικοινωνίας (ραδιόφωνο – εφημερίδες), έχτισε με άνεση και γενική συναίνεση, αμέσως μετά τις εχθροπραξίες, ένα απυρόβλητο ηθικό οικοδόμημα.

    Γρήγορα όμως έφτασε στην υπερβολή. Και τούτο, γιατί έπλασε έναν αντίπαλο που αναμφισβήτητα διέπραττε έγκλημα, αλλά ταυτόχρονα τον παρουσίασε ως ανίκανο για πόλεμο, γελοίο, μειωμένης αντοχής και βουλήσεως, δειλό, υποχωρητικό, ηττοπαθή, έτοιμο να παραδοθεί… Οι Ιταλοί λοιπόν πολέμησαν εντελώς χλιαρά, χωρίς ιδεολογικά κίνητρα, χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς την προοπτική της νίκης; Η απάντηση είναι απερίφραστα αρνητική… Εως τις αρχές Νοεμβρίου 1940 το υψηλό φρόνημα του Ιταλού στρατιώτη είναι αναμφισβήτητο».

    Παρέμβαση Μουσολίνι
    Η αντιστροφή θα αρχίσει ακριβώς με την έναρξη της Ελληνικής αντεπίθεσης. Τότε παρεμβαίνει ο Μουσολίνι, διαισθανόμενος προφανώς τι διακυβεύεται, μετά το ναυάγιο του «κεραυνοβόλου πολέμου» που υποσχόταν στο εσωτερικό και στον Χίτλερ.

    Σε ομιλία του (18 Νοεμβρίου 1940) προς τα στελέχη του φασιστικού κόμματος, η οποία γνωρίζει τη μεγαλύτερη δυνατή δημοσιότητα στο εσωτερικό και το εξωτερικό, επιτίθεται με πρωτοφανή έως τότε ρητορική κατά της Ελλάδας. Με μια έννοια, αυτή αποτελεί συνέχεια του τελεσίγραφου της 28ης Οκτωβρίου στις νέες συνθήκες.
    Μιλά για την «ύπουλη Ελλάδα», για «λογαριασμό (την εισβολή και την κατάκτηση) που περίμενε την εξώφλησίν του…», προσθέτοντας: «Οι Ελληνες μισούν την Ιταλία, όπως κανείς άλλος λαός. Το μίσος αυτό εκ πρώτης όψεως φαίνεται ανεξήγητον, είναι όμως γενικόν, βαθύ, άσβεστον εις όλας τας τάξεις, εις όλας τας πόλεις, εις τα χωρία, εις τα άνω, εις τα κάτω, παντού! Το διατί είναι μυστήριον…».

    Καθόλου μυστήριο δεν ήταν λόγω των πεπραγμένων του φασιστικού καθεστώτος την προηγούμενη εικοσαετία, με αποκορύφωμα την επίθεση και εισβολή. Αν και το αντικείμενο του μίσους δεν ήταν συλλήβδην ο ιταλικός λαός, όπως δημαγωγούσε ο Ντούτσε.

    Το μοναδικό λογικοφανές επιχείρημά του περί του «μυστηρίου» ήταν η απαρίθμηση Ιταλών φιλελλήνων που πολέμησαν στη χώρα μας. Από τον Σανταρόζα έως τον Γαριβάλδη. Μόνο που αυτούς θα τους είχε εξοντώσει αν ζούσαν στις μέρες του, όπως έκανε με τους δημοκράτες απογόνους τους.

    Θέλοντας να διασκεδάσει τις αποτυχίες του στρατού του έριξε την… ευθύνη στις «τραχείες οροσειρές της Πίνδου και τις λασπώδεις χαράδρες».
    Επανέλαβε με «απόλυτη βεβαιότητα» ότι «θα τσακίσωμεν τα πλευρά της Ελλάδος. Εις δύο, εις τρεις, εις δώδεκα μήνας αδιάφορον. Ο πόλεμος μόλις ήρχισεν…

    Η αγγλική βοήθεια δεν θα δυνηθή να εμποδίση την πραγμάτωσιν της σταθεράς αυτής αποφάσεως, ούτε να σώσει τους Ελληνας από την καταστροφήν … Το να σκεφθή κανείς διαφορετικά ή η να αμφιβάλλει θα εσήμαινεν ότι δεν με γνωρίζει. Απαξ ξεκινήσω δεν σταματώ πλέον μέχρι τέλους…».

    Νίκη στο μέλλον
    Ετσι, ο Μουσολίνι από τον «κεραυνοβόλο πόλεμο», κατά τα γερμανικά πρότυπα, περιοριζόταν στη… νίκη που θα ερχόταν στο απροσδιόριστο μέλλον.
    Η αντίστροφη μέτρηση προς τη διπλή συντριβή του φασισμού (στα πολεμικά μέτωπα και στην Ιταλία) είχε αρχίσει. Θα ενισχυθεί μετά το οικτρό τέλος της ιταλικής εαρινής επίθεσης.

    Η… φυλή προβάτων

    Όπως για κάθε φασίστα, έτσι και για τον Μουσολίνι εχθρός ήταν κάθε λαός. Και ο ιταλικός: «Πνέοντας μένεα (για το φιάσκο του «κεραυνοβόλου πολέμου»), ύβριζε τους στρατηγούς, το στρατό, το λαό. Ωρύετο ότι η ιταλική φυλή είναι φυλή προβάτων, δεν αρκούν 18 χρόνια (από την επιβολή του φασιμού το 1922) για να τη μεταμορφώσουν. Χρειάζονται 18 ή ίσως 180 αιώνες. Οι Ιταλοι εκραύγαζε είναι λαός που πρέπει να τον έχεις… υπό τα όπλα από το πρωί ως το βράδυ και να χρησιμοποιείς ραβδί… .» (Ι.Ε. Γκίκας: «Ο Μουσολίνι και η Ελλάδα»)

    ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ
    Κατάληψη του Βορρά και πορεία προς την Αθήνα
    Η εισβολή της φασιστικής Ιταλίας στην Ελλάδα αποφασίστηκε στην περίφημη συνεδρίαση στο Παλάτσιο Βενέτσια τη 15η Οκτωβρίου 1940. Μόλις 90 λεπτά αρκούσαν για να καταστρωθεί από την πολιτικο-στρατιωτική ηγεσία το σχέδιο.

    Εκτός από τον Μουσολίνι συμμετείχαν ο Τσιάνο, δεύτερος στη φασιστική ιεραρχία και υπουργός Εξωτερικών, ο στρατάρχης Μπαντόλιο, αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, ο Σοντού, υπουργός Στρατιωτικών, ο Τζακομίνι, γενικός διοικητής της Αλβανίας, ο Ροάτα, αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού, και ο Πράσκα, ανώτατος στρατιωτικός διοικητής στην Αλβανία.

    Οπως προκύπτει από τα πρακτικά που κρατήθηκαν ή συμπληρώθηκαν με «θεατρικό» τρόπο ?προφανώς για να δοξαστεί στους αιώνες η απόφαση!- ο Μουσολίνι έδωσε τις εξής εντολές:
    • Σε πρώτη φάση θα καταληφθούν Ηπειρος, Ζάκυνθος, Κεφαλονιά, Κέρκυρα, Θεσσαλονίκη…
    • Σε δεύτερη, κατάληψη της Αθήνας…

    Ο ίδιος όρισε και την ημερομηνία της επίθεσης. Θα ήταν η 26ηΟκτωβρίου, χωρίς ούτε μία ώρα καθυστέρηση! Στο πολιτικό πλαίσιο της υπόθεσης ουδείς διέκρινε κάποιο πρόβλημα, αν εξαιρεθεί η περίπτωση άμεσης ανάμειξης της Αγγλίας. Ο Ντούτσε την απέκλεισε. Προεξοφλούσε, ακόμη, την ουδετερότητα της Γιουγκοσλαβίας και της Τουρκίας, ενώ στη Βουλγαρία θα πρότεινε έξοδο στο Αιγαίο, αν ήθελε να πάρει μέρος.

    Ο Τσιάνο, αναλύοντας την κατάσταση, είπε ότι το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού δεν θέλει να πολεμήσει, βλέπει τα γεγονότα με πλήρη αδιαφορία, όπως θα δει και την ιταλική εισβολή. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνταν και οι εκτιμήσεις του Τζακομίνι.

    Η Ηπειρος, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Πράσκα, θα καταλαμβανόταν σε 10-15 μέρες. Θα επακολουθούσε διάλυση του συνόλου του ελληνικού στρατού. Προβλήματα έβρισκε μόνο στην πορεία προς τη Θεσσαλονίκη, όχι λόγω της αντίστασης των Ελλήνων, που ως λαός δεν ήταν πρόθυμος να πολεμήσει, αλλά από την κακοκαιρία.

    Η κατάληψη της Ηπείρου και της Πρέβεζας ήταν η βάση για την επιτυχή πορεία προς την Αθήνα διαβεβαίωνε. Σ’ αυτά ο Ντούτσε πρόσθεσε και τα νησιά του Ιονίου. «Βεβαίως», απάντησε…

    Κάποιες αντιρρήσεις πρόβαλε ο Μπαντόλιο. Για την κατάληψη της Ελλάδας, είπε, χρειάζονται 20 μεραρχίες, ενώ στην Αλβανία υπάρχουν μόνο 9 και χρειαζόταν τρίμηνη προετοιμασία…

    Αυτά, όμως, ήταν λεπτομέρειες για τον Ντούτσε και διέταξε την εφαρμογή του σχεδίου.
    Το πρώτο αντιφασιστικό άρθρο στο «Εθνος»
    «Μισούμε τον αρχιφασίστα»

    Η απάντηση στη φασιστική ομιλία μίσους του Μουσολίνι δίνεται στο αλβανικό μέτωπο και στην Κορυτσά. Την επομένη μέρα το «Εθνος» (φύλλο 19ης Νοεμβρίου 1940) αναλαμβάνει ν’ απαντήσει στον Ντούτσε.

    Προφανώς δεν διέφυγε από την ασφυκτική λογοκρισία, αλλά την ξεπερνούσε. Καθώς η εφημερίδα την ίδια μέρα δεν διστάζει να γράψει για «αρχιφασίστα».

    Οργή
    Χαρακτηρισμός, που άλλοτε θα προκαλούσε την οργή του καθεστώτος. Ηταν κι αυτό μια μικρή ένδειξη του αντιφασιστικού πνεύματος, που διαπερνούσε, πια, την κοινωνία. Δεν ήταν η μοναδική κι έδειχνε πόσο εύστοχος ήταν ο Γ. Σεφέρης, όταν σημείωνε ότι με την απάντησή του στο ιταλικό τελεσίγραφο ο Μεταξάς ακύρωνε το ίδιο το καθεστώς του.
    «Δεν μισούμεν», έγραφε το «Εθνος», «το σύνολον του ιταλικού λαού, αλλά μισούμεν βαθέως και ανιάτως τον δικτάτορα της Ρώμης και τους εκπροσώπους του, οι οποίοι μετέβαλον την ιταλικήν κατοχήν της Δωδεκανήσου εις την αισχροτέραν υποδούλωσιν.

    Μισούμεν τον Μουσολίνι και τους ανθρώπους του, οι οποίοι εβομβάρδισαν τα γυναικόπαιδα εις την ανοχύρωτον Κέρκυρα…

    Διότι έστειλε τον πρεσβευτήν του ως διαρρήκτην εις τας τρεις το πρωί… δια να δεχθή (η Ελλάδα) την χειροτέραν ταπείνωσιν που επρότεινε ποτέ κράτος εις άλλο.
    … Θέλων να συσκοτίση την διαυγήν κρίσιν του λαού του, προέβη εις εμπαθές κήρυγμα μίσους, δια να εξάψη τα κατώτερα συναισθήματα και να φανατίση…
    Η Ελλάς θα έχη την μεγάλην τιμήν, αγωνιζομένη δια την ελευθερίαν της, να συντελέση και εις την απελευθέρωσιν του ιταλικού λαού…».

    Τρεις μέρες αργότερα ακόμη και ο Μεταξάς θα ονομάσει «δικτάτορα» (!) τον Μουσολίνι, που μια μέρα ο ιταλικός λαός θα «κανονίσει τους λογαριασμούς» μαζί του! Αντιδικτατορικός και ο Ελληνας δικτάτωρ…

    Οι κρίσιμες μέρες
    Από την προδοσία στην κήρυξη του πολέμου

    11 Οκτωβρίου: Ο Μουσολίνι ανανεώνει την απόφαση για επίθεση κατά της Ελλάδας. Αφορμή η «προδοσία» του Χίτλερ να θέσει υπό τον έλεγχό του τη Ρουμανία και τις πετρελαιοπηγές της, χωρίς να τον ενημερώσει.

    13 Οκτωβρίου: Ο Ντούτσε ορίζει στις επαφέςμε τους πιο στενούς συνεργάτες του την 26η Οκτωβρίου ως ημέρα εισβολής στην Ελλάδα. Ο καθορισμός σχετίζεται με την ημερομηνία επικείμενης συνάντησής του με τον Χίτλερ.

    15 Οκτωβρίου: Στην ιστορική σύσκεψη στο Παλάτσιο Βενέτσια η 26η Οκτωβρίου θεωρείται πια δεδομένο ως ημέρα της κήρυξης του πολέμου. Ουδείς από τους παρόντες στη σύσκεψη φέρνει αντιρρήσεις.

    18 Οκτωβρίου: Καθώς έφτανε η ώρα της επίθεσης, οι στρατιωτικοί, λόγω ανετοιμότητας του ιταλικού στρατεύματος, προσπάθησαν πείσουν τον Μουσολίνι να τη μεταθέσει. Το μόνο που έγινε, τελικά, ήταν μια διήμερη αναβολή. Ετσι ορίστηκε η 28η Οκτωβρίου…

    27 Οκτωβρίου: Για την κήρυξη του πολέμου ενημερώνονται Γερμανία, Ουγγαρία και Ιαπωνία.

    Τ. Κατσιμάρδος

    Με το χαμόγελο στα χείλη προς το μέτωπο και τα μετόπισθεν από την πρώτη μέρα κήρυξης του πολέμου.Σκίτσο για την ατμόσφαιρα στο πολεμικό συμβούλιο της Ιταλίας, μετά την παταγώδη αποτυχία του σχεδίου εισβολής.Ο Μεταξάς τις πρώτες ώρες του πολέμου. Ακόμη δεν είχε αντιληφθεί ότι η λαϊκή ανάταση θα σάρωνε καθετί φασιστικό…


    «Και συ Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»

    Διονύσιος Σολωμός,  Προς Επτανησίους

    Αρχή άνδρα δείκνυσι                                                             Φιλικά Μάριος – Prowler ®


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    12/3/2004

    Αρ. μηνυμάτων:
    4979
    MICHEL123GR στις #500672


    Μιχάλης


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    4/9/2016

    Αρ. μηνυμάτων:
    1140
    Winchester στις #500676

    <hr />

    Μιχάλης

      :good:   :good:   :rose:   :rose:   :rose:


    Αχιλλεας- οχι αυτος της Τροιας, της κυνηγολατρειας! <strong>Απο την νησο Κυπρος!!!! </strong>


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    26/11/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    5554
    Prowler ® στις #503807

    Σας προτρέπω να παρακολουθήσετε το παρακάτω βίντεο

    είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ όσον αφορά την μελανότερη κηλίδα στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας (από το 33:30 και μετά)

     

    https://www.youtube.com/watch?list=PL321vpJQ29Q28cOgB7SjmNzW2zyXc3Lmu&v=FfwtTHvxocY


    «Και συ Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»

    Διονύσιος Σολωμός,  Προς Επτανησίους

    Αρχή άνδρα δείκνυσι                                                             Φιλικά Μάριος – Prowler ®


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    12/3/2004

    Αρ. μηνυμάτων:
    4979
    MICHEL123GR στις #503975

    απλά δείτε το…. και μετά σκεφτείτε που μας πάνε οι μηδενιστές που εξασκούν την εξουσία…..

    https://www.youtube.com/watch?v=bMi281yzsTA


    Μιχάλης


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    26/11/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    5554
    Prowler ® στις #504130
    Δεν είναι μόνο οι Γερμανοί…
    Δεν είναι μόνο οι Γερμανοί...

    Οι Άγγλοι «συναγωνίζονται» με επιτυχία τους Γερμανούς σε ωμότητα και συμφεροντολογία. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μπορεί ο Τσόρτσιλ, στις συνομιλίες του με τον Στάλιν στη Μόσχα (9 Οκτωβρίου 1944) και με τους Ρούσβελτ και Στάλιν στη Γιάλτα (4-11 Φεβρουαρίου 1945), να συνέβαλε στο να μείνει η Ελλάδα μεταξύ των δημοκρατικών χωρών, αλλά καταδίκασε στον ολοκληρωτισμό τις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης.

    Μετά τον πόλεμο όμως συμπεριφέρθηκε ο ίδιος, και γενικότερα η Αγγλία, άθλια στους Έλληνες, παρά τη σημαντική συμβολή τους στη νίκη των συμμάχων.

    Ειδικότερα η Αγγλία, συμφεροντολογικά σκεφτόμενη και έχοντας ως βίωμα το «διαίρει και βασίλευε», δεν παραχώρησε την ελευθερία και το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στον κυπριακό ελληνισμό. Αντίθετα, έβαλε στο θέμα της Κύπρου την «επιτηδείως» ουδέτερη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Τουρκία, και κράτησε στην κατοχή της, ως βάσεις, σημαντικά κυπριακά εδάφη. Για όσα τραβάει η Κύπρος τα τελευταία 65 χρόνια, την ολοκληρωτική ευθύνη έχουν οι Άγγλοι με τη συμπεριφορά τους.

    Συμφεροντολογικά και αλαζονικά σκεφτόταν η Αγγλία κατά τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, προωθώντας την ανταγωνιστική αλλά –όπως αποδείχθηκε– θνησιγενή EFTA. Με την ίδια νοοτροπία πολιτεύθηκε όσο ήταν εντός της ΕΕ, και πολιτεύεται και τώρα με τις απαιτήσεις της για το BREXIT.

    Η ωμότητα της Αγγλίας φάνηκε στην Κύπρο κατά την περίοδο 1955-1959, στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Χωρίς οίκτο απαγχόνισε νέους, σκότωσε άλλους, βασάνισε ανακρινόμενους, έκλεισε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης πατριώτες, άνδρες και γυναίκες, δολοφόνησε τον Δημητράκη Δημητριάδη, μαθητή 7 ετών, έκαψε ζωντανό τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Όλοι αγωνίζονταν για την ελευθερία της Μεγαλονήσου και την ένωσή της με την Ελλάδα.

    Την Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2017 συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από την καταδίκη σε δι’ αγχόνης εκτέλεση του ήρωα μαθητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη, 19 ετών.

    Την ποινή επέβαλε το αγγλικό δικαστήριο στην Κύπρο. Οι εκκλήσεις από όλο τον κόσμο προς την τότε και σημερινή βασίλισσα Ελισάβετ δεν είχαν αποτέλεσμα. Οι Άγγλοι ήσαν άτεγκτοι. Ο Παλληκαρίδης εκτελέστηκε τη νύχτα της 13ης προς την 14η Μαρτίου 1957. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου πυρπολήθηκε από δεκάδες Άγγλους στρατιώτες στο κρησφύγετό του, στις 3 Μαρτίου 1957… Οι Άγγλοι είχαν σε χρήση τη δι’ αγχόνης εκτέλεση έως το 1960, για ατιμωτικά εγκλήματα… Την κατάργησαν το 1964.

    Την ίδια πολιτική της βίας και της καλλιέργειας του διχασμού προς όφελός τους την εφάρμοσαν και σε βάρος των δύσμοιρων γειτόνων τους, των Ιρλανδών, αλλά και στην Ινδία και σε άλλες χώρες τις οποίες είχαν αποικίες.

    Οι Κύπριοι νέοι που άδικα απαγχονίστηκαν από τους Άγγλους, ήσαν (σε παρένθεση η ημερομηνία εκτέλεσής τους και η ηλικία τους):

    • Μιχαλάκης Καραολής (10/5/1956, 23),
    • Ανδρέας Δημητρίου (10/5/1956, 22),
    • Ιάκωβος Πατάτσος (9/8/1956, 22),
    • Ανδρέας Ζάκος (9/8/1956, 25),
    • Χαρίλαος Μιχαήλ (9/8/1956, 21),
    • Στέλιος Μαυρομμάτης (21/9/1956, 24),
    • Ανδρέας Παναγίδης (21/9/1956, 22),
    • Μιχαήλ Κουτσόφτας (21/9/1956, 22),
    • Ευαγόρας Παλληκαρίδης (13/3/1957, 19).

    Ο Πατάτσος πριν από την εκτέλεσή του χαρακτήρισε «αιμοχαρείς δυνάστες» τους Άγγλους, εκδηλώνοντας τα έναντί τους αισθήματα των Ελλήνων. Σημειώνεται ότι οι Άγγλοι με τους Γερμανούς είναι γενετικά τα πιο κοντινά φύλα σε όλη την Ευρώπη…


    «Και συ Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»

    Διονύσιος Σολωμός,  Προς Επτανησίους

    Αρχή άνδρα δείκνυσι                                                             Φιλικά Μάριος – Prowler ®


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    12/3/2004

    Αρ. μηνυμάτων:
    4979
    MICHEL123GR στις #504370

    Κατά κάποιο τρόπο είναι ιστορία…..

    Φωτογραφία της Angeliki Zevgara.

    🙁


    Μιχάλης


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    26/11/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    5554
    Prowler ® στις #504467

    Ελληνικός και Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός στις παραμονές του 1821

    Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων 

    Η Ελληνική Επανάσταση δεν είναι γνήσιο τέκνο της Γαλλικής, όπως ισχυρίζεται το σχολικό βιβλίο της Γ ΄Γυμνασίου. Το κλασσικό κείμενο, το οποίο δίνει σαφή απάντηση ως προς την επίδραση του Δυτικού Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επαναστάσεως στον Ελληνισμό, είναι η ακόλουθη συνομιλία του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη με το Άγγλο Ναύαρχο Χάμιλτον:

    « Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ’ όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον της διοικήσεώς των είναι εμφύλιοςπ όλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτον ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος, ήτον με ένα λαόν όπου ποτέ δεν ηθέλησε να αναγνωρισθή ως τοιούτος, ούτε να ορκισθή παρά μόνον ό,τι έκαμνεν η βία.
    Ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησε να θεωρήσει τον Ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλ΄ ως σκλάβους. Μίαν φοράν όταν επήραμεν το Ναύπλιον ήλθε ο Άμιλτον να με ιδή. Μου είπε ότι πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν, και η Αγγλία να μεσιτεύση. Εγώ τού αποκρίθηκα, ότι αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς Καπετάν Άμιλτον ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε, άλλους σκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμεν ελεύθεροι από γεννεά εις γεννεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του είχε παντοτεινό πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα. – Με είπε, ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια.- Η φρουρά του Βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά. Έτζι δεν με ωμίλησε πλέον».
    Ο Θ. Κολοκοτρώνης, λοιπόν, ένας εκ των πρωτεργατών της Ελληνικής Επαναστάσεως, αποσαφηνίζει ότι το 1821 δεν έχει ιδεολογική σχέση με τη Γαλλική Επανάσταση. Οι Έλληνες, δηλώνει ο Γέρος του Μοριά, αγωνίσθηκαν κατά αλλοεθνούς εχθρού, ενώ οι Γάλλοι εξεγέρθηκαν κατά της γαλλικής εξουσίας για κοινωνικούς λόγους. Επί πλέον τα λόγια του Κολοκοτρώνη υπογραμμίζουν και τη σπουδαιότητα της Μεγάλης Ιδέας ως του πνευματικού και πολιτικού προσανατολισμού των Ελλήνων. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος θεωρείται ακόμη (370 χρόνια μετά τη θυσία του) ως ο βασιλεύς των Ελλήνων, οι κλέφτες και οι αρματολοί συνεχίζουν την απροσκύνητη στάση του. Το Έθνος έχει συνείδηση συνέχειας, η απελευθέρωση της Κωνσταντινουπόλεως και των εδαφών της Ρωμανίας/ Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είναι το ιδανικό που ξεσηκώνει τους Έλληνες. Οι επισημάνσεις αυτές του Κολοκοτρώνη, αν διδαχθούν στους σημερινούς μαθητές, θα τους βοηθήσουν να κατανοήσουν ότι ναι, μεν, κάποιοι Έλληνες λόγιοι επηρεάσθηκαν από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, όμως η κυριώτερη κινητήριος δύναμη του 1821 και των προηγηθεισών εξεγέρσεων ήταν η Ελληνορθόδοξη Μεγάλη Ιδέα: «να ξαναφτιάξουμε το Ρωμαίικο».
    Θεωρώ υπερβολική και αντεπιστημονική την εξιδανίκευση του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επαναστάσεως.. Ίσως θα έπρεπε να εξηγηθεί στους μαθητές ότι ακόμη και οι συμπαθούντες προς τον Δυτικό Διαφωτισμό, όπως ο Αδαμάντιος Κοραής, απογοητεύθηκαν από τη βία, τα εγκλήματα και τις αθεϊστικές τάσεις των Γάλλων επαναστατών. Ο Χιώτης διδάσκαλος του Γένους έγραφε χαρακτηριστικά στον Ολλανδό φίλο του Κεύνο: «Για να σχηματίσετε μια ιδέα περί της καταστάσεώς μου εδώ και τρία χρόνια, σκεφθείτε έναν άνθρωπο ευαίσθητο και λάτρη της ελευθερίας του, μεταφερόμενο ξαφνικά σ’ έναν βάρβαρο κόσμο, στο κέντρο των Καννιβάλων, αγανακτισμένο με το να βλέπει, ότι το έγκλημα και η αμάθεια σηκώνουν αδιάντροπα το κεφάλι τους κάτω από τη σημαία της αθεΐας, ότι η αρετή και τα τάλαντα ξεψυχούν κάτω από το μαχαίρι των δολοφόνων».
    Θα ήταν ιστορικά ορθότερη η εκπαίδευση των ελληνοπαίδων αν γνώριζαν από τα σχολικά τους βιβλία ότι ο υπόδουλος Ελληνισμός δεν περίμενε τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό για να ασχοληθεί με τη Φυσική, τα Μαθηματικά, την Αστρονομία και τις άλλες θετικές επιστήμες. Είναι ενδεικτικό ότι, έναν αιώνα πριν από την διάδοση και ακμή του Διαφωτισμού, στα απόκρημνα βουνά της Ευρυτανίας Ορθόδοξοι κληρικοί και άλλοι λόγιοι δίδασκαν προχωρημένες για την εποχή εκείνη γνώσεις Θετικών Επιστημών. Ο καθηγητής Μαθηματικών του Ε.Μ.Π. Ηλίας Ντζιώρας έχει αποδείξει με μελέτες του ότι από τα μέσα του 17ου αιώνος στις σχολές των Αγράφων (Βραγγιανά, Φουρνά, Βράχα κ.α) διδάχθηκαν η Φυσική και τα Μαθηματικά με επίκεντρο της Παιδείας τα μοναστήρια.
    Ούτε είναι ιστορικά ορθό να διδάσκουμε στα παιδιά μας ότι οι πρόγονοί μας περίμεναν τη Γαλλική Επανάσταση για να μάθουν τί σημαίνει ξεσηκωμός. Δεκάδες κινήματα Ελλήνων κατά των Οθωμανών δυναστών καταγράφει ο Κωνσταντίνος Σάθας, τα οποία αγνοούνται από τα σχολικά βιβλία. Δεν ήταν μόνο η εξέγερση του Διονυσίου Φιλοσόφου- Σκυλοσόφου το 1601- 1611 και τα Ορλωφικά το 1770, όπως αναφέρεται σε πολλά σχολικά βιβλία παλαιότερα και σύγχρονα. Οι Έλληνες άρχισαν τις επαναστάσεις τους για την ελευθερία αμέσως μετά την Άλωση της Πόλης. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 είναι πνευματικό τέκνο των Νεομαρτύρων και των ελληνορθοδόξων εξεγέρσεων των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας (και Ενετοκρατίας για ορισμένα μέρη του Ελληνισμού). Είναι προσβλητικό να δίδεται η λανθασμένη εντύπωση ότι περιμέναμε τη Γαλλική Επανάσταση και τον Δυτικό Διαφωτισμό για να εξεγερθούμε.
    Άρθρο στην εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, Τετάρτη 8 Μαρτίου 2017
    (Διασκευή κειμένου, το οποίο περιλαμβάνεται στον Τόμο των Πρακτικών του Δ΄ Επιστημονικού Συνεδρίου της Ιεράς Συνόδου για το 1821 και κυκλοφορείται από τις εκδόσεις ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ).

    «Και συ Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»

    Διονύσιος Σολωμός,  Προς Επτανησίους

    Αρχή άνδρα δείκνυσι                                                             Φιλικά Μάριος – Prowler ®


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    12/3/2004

    Αρ. μηνυμάτων:
    4979
    MICHEL123GR στις #504579

    Φωτογραφία του Kostas Nerantzias.

    χαχα


    Μιχάλης


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    26/11/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    5554
    Prowler ® στις #504581

    Η συμβολή των Κυπρίων στην επανάσταση του 1821

    Η ΚΥΠΡΟΣ είχε τη δική της συνεισφορά στην εθνική επανάσταση του 1821, η οποία τιμάται αύριο από τον απανταχού Ελληνισμό. Πολύ ενδιαφέρουσες πτυχές της συμβολής των Κύπριων στην εθνική επανάσταση καταγράφονται στο βιβλίο του φιλόλογου-ερευνητή Γιάννη Σπανού «Οι Κύπριοι εθελοντές στην επανάσταση του 1821 και στους άλλους εθνικούς πολέμους».
    Όπως αναφέρεται, από το 1797 η εθνική αγωνιστική συνείδηση των Κυπρίων οριοθετείται από τον Ιωάννη Καρατζά, έναν από τους εφτά συντρόφους του Ρήγα Βελεστινλή που μαρτύρησαν με τον μεγάλο οραματιστή. Τα αδέλφια Άγγελος και Ζήνων σπεύδουν στον Ιερό Λόχο του Αλέξανδρου Υψηλάντη, πολεμούν στις μάχες του Δραγατσανίου και της μονής Σέκου. Μαζί τους και ο Αγγελής Μιχαήλ Κύπριος. Η παρουσία τους, όπως επισημαίνει ο κ. Γιάννης Σπανός στο βιβλίο του, ήταν προδρομική στην επανάσταση που άνοιξε την πύλη των θυσιών εκατοντάδων Κυπρίων. Παρουσία που ξεκινά δυναμικά με την μύηση πολλών στην «Φιλική Εταιρεία». Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, μυημένος στη «Φιλική Εταιρεία» από το 1818, είχε άλληλογραφία με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Στο Δοκίμιο του Φιλήμονος Α53-54 μαρτυρούνται η συνεργασία και οι σύνδεσμοι, ο Δημήτριος Ίππατρος, ο Αντώνιος Πελοπίδας, ο Θεόφιλος Θησέας. Επίσης στο ΙΕ΄άρθρο του Γενικού Σχεδίου της Φιλικής διατυπώνονται οι όροι της κυπριακής συμμετοχής στην επανάσταση, με την υπογραφή του «Καλού», δηλ. του Υψηλάντη.
    Στις 19 Ιουνίου 1821, αναφέρεται ότι γέμισαν τα καράβια του Κανάρη, στην Ασπρόβρυση της Λαπήθου. Αναφορά επίσης γίνεται σε ποιητική μαρτυρία για τον απόπλουν επαναστατών από την Καρπασία. Είναι γνωστές εξάλλου, οι σφαγές του Ιουλίου 1821, 480-2000 προκρίτων και κληρικών, οι δεσμεύσεις περιουσιών, ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας. Στα ελληνικά αρχεία καταγράφονται πέραν των 580 νέων που έσπευσαν στην επαναστατημένη Ελλάδα για να πολεμήσουν. Έχοντας μάλιστα ως όραμά τους τη Μεγάλη Ελλάδα.
    Χαρακτηριστικά επίσης της συμμετοχής των Κυπριών στην επανάσταση και οι εκποιήσεις των περιουσιών και η μεταφορά των χρημάτων στην επαναστατημένη Ελλάδα. Παραδείγματα οι αδελφοί Θησείς, Θεόφιλος, Νικόλαος, Κυπριανός και άλλοι που συντηρούσαν με δικές τους δαπάνες σώματα επαναστατών. Όπως αναφέρεται, έδωσαν τα πάντα και μερικοί από τους επιζήσαντες πέθαναν «επί της ψάθης», όπως μαρτυρούν οι θυγατέρες του Χαράλαμπου Μάλη και οι χήρες των Θησέων σε επιστολές τους.
    Σύμφωνα με τον κ. Σπανό, ενδεικτικές της συμβολής των Κυπρίων στους αγώνες του έθνους, οι δύο επιστολές προς Καποδίστριαν, εκ μητρός Κυπρίου, της 19ης Αυγούστου και της 17ης Νοεμβρίου 1828. Αλλά συγκλονιστικές και οι μαρτυρίες προσωπικοτήτων της επανάστασης όπως του Κολοκοτρώνη, του Μαυρομιχάλη, του Μακρυγιάννη, του Κανάρη του Μαυροκορδάτου και πλήθος άλλων κορυφαίων ηγετών και οπλαρχηγών, υμνούν με έγγραφά τους του Κυπρίους επαναστάτες που πολέμησαν παντού.
    Χαρακτηριστικά, ο Κωνσταντίνος Κανάρης σε επιστολή του μνημονεύει τον Κωνσταντίνο Κυπριώτη. Πολέμησε σε όλες τις μάχες και σκοτώθηκε, καθώς επίσης και τον γιο του Γεώργιο, που έπεσε πολεμώντας.

    «Και συ Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»

    Διονύσιος Σολωμός,  Προς Επτανησίους

    Αρχή άνδρα δείκνυσι                                                             Φιλικά Μάριος – Prowler ®

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 166 έως 180 (από 225 συνολικά)
Απευθείας μετάβαση στη σελίδα:

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.


Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων