ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ- ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ- ΑΜΥΝΑ

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 526 έως 540 (από 1,333 συνολικά)
Απευθείας μετάβαση στη σελίδα:

  • Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    12/3/2004

    Αρ. μηνυμάτων:
    4979
    MICHEL123GR στις #417423

    Για όσους τους αρέσουν τυα οικονομικά και οχι μόνο, αξίζει να το διαβάσετε και ας μην έχετε γνώσεις οικονομικές

    Edward Skidelsky στο NEWS 247: “Ο ελληνικός λαός υποφέρει από τα λάθη των ηγετών του. Είναι μεγάλη αδικία”

    Πόσο είναι το αρκετό”, ποιες αρχές συγκροτούν μία καλή ζωή, ποιες προκλήσεις και ευκαιρίες βρίσκονται στον δρόμο μας εν μέσω κρίσης; Διαβάστε τι δήλωσε στο NEWS 247 ο συγγραφέας του βιβλίου “How much is Enough”, Edward Skidelsky

    Βασίλης Ξ. Σπηλιωτόπουλος
    news247 Απρίλιος 02 2013 13:09

    Το 1930 ο περίφημος οικονομολόγος John Maynard Keynes προέβλεψε, ότι για τα επόμενα εκατό χρόνια η συνεχής αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος θα είχε ως αποτέλεσμα να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες των ατόμων, και έτσι κανένας δε θα χρειαζόταν να εργάζεται πάνω από 15 ώρες εβδομαδιαίως!

    Προφανώς έσφαλε και διαψεύδεται από τα δεδομένα της σημερινής  κρίσης.

    Οι Robert & Edward Skidelsky συνέγραψαν από κοινού ένα βιβλίο με τον τίτλο “How Much Is Enough?”. Με αφετηρία την πρόβλεψη του Keynes διαπιστώνουν: Η διαρκής και αχαλίνωτη ανάπτυξη δεν έχει νόημα τελικά.

    Και αναρωτιούνται: Τί συνιστά την “καλή ζωή”;  Ποια είναι η πραγματική αξία των χρημάτων;  Γιατί εργαζόμαστε τόσες πολλές ώρες αποκλειστικά και μόνο για να αποκτήσουμε μεγαλύτερο πλούτο, όταν οι βασικές μας ανάγκες έχουν  καλυφθεί προ πολλού;  Δεν χορταίνει  ποτέ λοιπόν η ακόρεστη όρεξη για  περισσότερα αγαθά;

    Και τέλος: Δεν μπορεί ο άνθρωπος να αναμετρηθεί με την απληστία και να ζυγίσει τις πραγματικές  αξίες μιας ουσιαστικής ζωής;

    Οι δύο Skidelsky στο βιβλίο τους εξηγούν το λάθος του Keynes και προσπαθούν να απαντήσουν στα ερωτήματα θέτοντας τη συζήτηση στη βάση ενός αξιακού επαναπροσδιορισμού της ζωής.  Αποζητούν την επαναφορά των ιδεωδών ξεκινώντας από την οικονομία και οριοθετώντας τελικά την ουσία μιας καλής ζωής.

    O Βασίλης Ξ. Σπηλιωτόπουλος μίλησε με τον Edward Skidelsky για θέματα, που αφορούν τη σύγχρονη πραγματικότητα γενικά, αλλά και την ελληνική πραγματικότητα ειδικότερα.

    Ο Edward Skidelsky απαντά στον Β. Ξ. Σπηλιωτόπουλο.

    Ποιές οι βασικές πτυχές του βιβλίου; Τι συγκροτεί μια “καλή ζωή” και πού θα έπρεπε να βασίζεται αυτή; Πού τοποθετείται η παιδεία ως παράμετρος του “ευ ζειν”;

    Το βιβλίο είναι μια ηθική κριτική της οικονομικής ανάπτυξης.

    Η βασική ιδέα είναι, ότι η οικονομική μεγέθυνση δεν αποτελεί αυτοσκοπό.  Ο πλούτος είναι το μέσο για την επίτευξη του “ευ ζειν”, που αποτελεί το όριο της επάρκειας ∙ το μέτρο της ευζωίας.  Η επιμονή πλουτισμού πέραν αυτού αποτελεί απλή, ξεκάθαρη τρέλα.

    Αυτή η κατάσταση του σύγχρονου δυτικού κόσμου!

    Ως “βασικά  αγαθά” μιας “καλής ζωής” ορίζονται:

    Η υγεία, η ασφάλεια, ο σεβασμός, η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, η φιλία, η αρμονική συνύπαρξη με τη φύση, ο ελεύθερος χρόνος.

    Τούτα ξεδιαλέχτηκαν ύστερα από έρευνα διαφόρων πηγών του δυτικού, και όχι μόνο, τρόπου ζωής και σκέψης.  Αυτά είχαν ξεχωρίσει άλλοι στο παρελθόν ως τα απολύτως αναγκαία για μια καλή και ποιοτική ζωή.

    Αυτό λοιπόν, που οφείλει να τονισθεί είναι, ότι δεν πρόκειται για αυθαίρετη επιλογή ή κρίση και σίγουρα όχι για προκατάληψη των συγγραφέων.

    Η παιδεία είναι σημαντική, δεν αντιμετωπίζεται όμως ως ανεξάρτητο “αγαθό”. Αυτή υπάγεται στο “αγαθό του ελεύθερου χρόνου”, της ανάπαυσης.

    Ελεύθερος χρόνος είναι κάθε δραστηριότητα, η οποία δε στοχεύει εξωτερικό σκοπό ∙ ολοκληρώνεται με την πραγμάτωσή της.  Περιλαμβάνονται όλες οι δράσεις, πολιτιστικές και παιδευτικές ∙ οτιδήποτε δεν είναι χρησιμοθηρικό…   

    Το 1959 ο C.P. Snow μίλησε για δύο κόσμους – των θετικών και θεωρητικών επιστημών – και για το μεταξύ τους χάσμα.  Οφείλουν τα θεμέλια της οικονομικής επιστήμης να επαναξιολογηθούν πάνω σε νέες ηθικές βάσεις; Πρέπει η οικονομία να προσεγγίσει ξανά την “Ηθική”;

    Οι οικονομικές επιστήμες ακολούθησαν ένα μονοπάτι, το οποίο εξελίχθηκε σε στενωπό, καθιστώντας τις τελικά πρακτικό – εμπειρικό κλάδο.  Απομακρύνθηκαν από την ιστορία, την «Ηθική».

    Αυτός, που σήμερα σπουδάζει οικονομία, δε διδάσκεται καθόλου ιστορία των οικονομικών, αλλά κι αν ακόμη υποτεθεί, πως το κάνει, πρόκειται για επιλογή, η οποία διακρίνεται για την αποσπασματικότητά της.  Τα οικονομικά πλέον διδάσκονται, όπως οι θετικές επιστήμες, με τη μορφή αδιαμφισβήτητης αλήθειας.  Αυτή η εξέλιξη είναι καταστροφική και σηματοδοτεί, ότι οι άνθρωποι δε γνωρίζουν τίποτα για τις εναλλακτικές σχολές οικονομικής σκέψης πέραν των παραδοσιακών, όπως ο Μαρξισμός, ο Κεϋνσιανισμός.

    Η οικονομία όφειλε να τελεί σε διαρκή σχέση με την ιστορία, τη φιλοσοφία.

    -Ας  μη λησμονούμε άλλωστε, ότι  οι ρίζες της βρίσκονται στο χώρο της τελευταίας…(σχόλιο Β.Ξ.Σ.)

    Ποια η ηθική βάση του καπιταλισμού;  Βρίσκεται ο καπιταλισμός σε αδιέξοδο∙ βιώνουμε το τέλος του μεταπολεμικού κόσμου; Ήταν η κατάρρευση των κουμμουνιστικών καθεστώτων προοίμιο της κρίσης στη δύση; Ισχύει η άποψη  του Jurgen Habermas, ότι ο καπιταλισμός εξελίχθηκε από οικονομική θεωρία σε “μονοθεϊστική” κοσμοθεωρία, η οποία επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής;

    Ηθική του καπιταλισμού; Ο καπιταλισμός βασίζεται στο ελάχιστο της ηθικής – μιας “ανταλλακτικής” ηθικής… Ο κόσμος οφείλει να σέβεται το νόμο, να αποπληρώνει τα χρέη, να τηρεί τις υποχρεώσεις ∙ να κάνει, ότι είναι απαραίτητο για να λειτουργήσει το σύστημα.

    Το πρόβλημα έγκειται στο ότι, ο καπιταλισμός δεν παράγει ηθική ∙ βασίζεται σε προ-υπάρχουσες αξίες.  Μάλιστα τείνει να διαβρώνει ακόμη και αυτές τις ελάχιστες ηθικές αξίες … Ενθαρρύνει την ατιμία, την εξαπάτηση, πράγμα που έγινε ολοφάνερο κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης.

    Η κατάρρευση του κουμμουνιστικού μοντέλου δεν επηρέασε ευθέως τις  εξελίξεις στη Δύση. Επιτάχυνε όμως μια τάση, η οποία είχε ήδη ξεκινήσει νωρίτερα. Με το τέλος του “υπαρκτού σοσιαλισμού”, ελλείψει αντιπάλου, ο καπιταλισμός κατέστη πιο σίγουρος, πιο ανένδοτος σε συγκαταβάσεις, οι οποίες ήσαν απαραίτητες για να εξυπηρετήσει τα ίδια τα συμφέροντα του.

    Η ύπαρξη εναλλακτικής λειτουργούσε ως ισχυρό κίνητρο για μια διαρκή προσπάθεια υπέρ της ευρύτερης δυνατής ευτυχίας. Όταν ο αντίπαλος χάθηκε… Πράγματι λοιπόν εμμέσως ήταν προάγγελμα!

    Έτσι ακριβώς!  Οι αγορές θεοποιήθηκαν ∙ οι πολιτικοί διακήρυξαν την πίστη τους. Ισχυρίζονται, ότι δε μπορούν να κάνουν κάποια πράγματα, διότι οι αγορές δεν τους το επιτρέπουν.  Η δήλωση είναι απλά ανόητη. Φυσικά και μπορούν να κάνουν, αν πράγματι επιθυμούν …

    Οι αγορές πλέον επηρεάζουν κάθε πτυχή της ζωής, ακόμη και αυτές, που παλιότερα βρίσκονταν εκτός των ορίων τους.

    Ο καταναλωτισμός είναι η παντιέρα του σήμερα.

    Έχει δίκιο ο Habermas. Ο Michael Sandel διατύπωσε παρόμοιον ισχυρισμό στο βιβλίο του “What money can’t buy” (“Τι δεν μπορεί να αγοράσει το χρήμα”), το οποίο κυκλοφόρησε σχεδόν ταυτόχρονα με το “How Much Is Enough”.

    Στο βιβλίο γίνεται αναφορά σε μια επανάσταση, η οποία θα βασίζεται στην απάρνηση της υλιστικής προσέγγισης της ζωής και την προσέγγιση της εγκράτειας.  Είναι αυτό δυνατό σε χώρες, οι οποίες αναλώνονται στη διαρκή αύξηση του Α.Ε.Π.; Η αναγωγή του Α.Ε.Π. σε θρησκευτικό σύμβολο, στο οποίο προσηλώνεται και από το οποίο εξαρτάται η συλλογική προσπάθεια των κοινωνιών, δεν αποπροσανατολίζει τελικά το άτομο από το “είναι” και το “δέον”;

    Είναι δυνατόν για έναν πλανήτη με συγκεκριμένα όρια να εξυπηρετήσει τις διαρκώς διογκούμενες ανάγκες του συνεχώς αυξανόμενου πληθυσμού;

    Η ρήξη δεν έχει πραγματοποιηθεί. Υπάρχουν σημάδια δυσαρέσκειας, αλλά παραμένουν αποσπασματικά. Η αύξηση του Α.Ε.Π. είναι προς το παρόν ο μόνος μετρήσιμος παράγων, κυρίως για τις πολιτικές ελίτ. Τα υπόλοιπα είναι υποθέσεις, που αφορούν το μέλλον.

    Το Α.Ε.Π. είναι ένα φτωχό εργαλείο για τη μέτρηση της ευτυχίας, αφού καταγράφει μόνο εμπορεύσιμα μεγέθη.  Αυτά τα μετρήσιμα μεγέθη μπορεί να περιλαμβάνουν δεδομένα, το αποτέλεσμα των οποίων είναι ανεπιθύμητο. Π.χ. αν η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι τόσο μεγάλη, ώστε να χρειάζεται να αναπτυχθούν συσκευές για την αντιμετώπιση της, κι αυτό συμβάλλει στην αύξηση του Α.Ε.Π., χωρίς να βελτιώνει την ποιότητα ζωής.

    Ναι, το Α.Ε.Π. εξελίσσεται σε θρησκευτικό σύμβολο.

    Φυσικά δεν είναι δυνατόν ο πλανήτης να εξυπηρετήσει απεριόριστες ανάγκες. Θεωρητικά, όπως αναγνώρισε ο Malthus, πρόκειται για μαθηματικά αδύνατο. Ωστόσο το δύσκολο, μιλώντας με  οικολογικούς όρους, είναι, να προσδιορισθεί, πότε προσεγγίζεται το όριο.  Η γη έχει πολύ περισσότερους φυσικούς πόρους, από ότι γνωρίζουμε, τόσο σε υπαρκτά κοιτάσματα, όσο και σε ανεξιχνίαστα.  Είναι πιθανό να μπορέσουμε να διατηρήσουμε την ανάπτυξη για μεγάλο ακόμη χρονικό διάστημα.  Γι’ αυτό είναι σημαντικό να βασίσουμε επιχειρήματα και συζήτηση σε ηθική βάση ∙ όχι οικολογική!

    Πώς χαρακτηρίζετε την παρούσα κρίση – ποιες προκλήσεις, ποιες ευκαιρίες βρίσκονται στο δρόμο μας; Μπoρούν οι σύγχρονοι θεσμοί –οι κρατικοί π.χ.- να συνεχίσουν να υπηρετούν το κοινό όφελος των κοινωνιών ή μήπως οφείλουμε να τους επαναξιολογήσουμε και ίσως να αναπτύξουμε νέους, οι οποίοι θα υπηρετήσουν καλύτερα τα κοινά μας συμφέροντα στο μέλλον;

    Η σύγχρονη κρίση είναι κρίση του καπιταλισμού της δίχως κανέναν περιορισμό ελεύθερης αγοράς, όπως τούτη εξελίχθηκε από τη δεκαετία του 1980. Απέδειξε, ότι το σύστημα είναι αφόρητο, ανεφάρμοστο!  Έκανε ολοφάνερη την ανάγκη για περισσότερη ρύθμιση των αγορών και του διεθνούς εμπορίου. Προκάλεσε ερωτηματικά και συζητήσεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Όσο τα πράγματα εξελίσσονται ευνοϊκά, οι άνθρωποι δεν αμφισβητούν. Μόνο όταν το σύστημα καταρρέει, αρχίζουν να αναρωτιούνται, τι πήγε στραβά.

    Απλά: Πρόκειται για κρίση λειτουργίας και ελέγχου του συστήματος.

    Η Δημοκρατία έχει διαβρωθεί σε πολλές χώρες της Δύσης.  Εξακολουθεί βέβαια να υφίσταται – η δημοκρατία ως θεσμός είναι ακόμη όρθιος – όμως η πολιτική τάξη έχει αποκλίνει από τους λαούς.

    Οι  διαφωνίες ανάμεσα στα βασικά κόμματα περιορίζονται σε ασημαντότητες δίχως ουσία.  Η συμμετοχή στις εκλογές μειώνεται, στα κόμματα επίσης. Ναι λοιπόν, η δημοκρατία στην Ευρώπη ακολουθεί μια τέτοια πορεία… Αυτό είναι από τα κύρια θεσμικά προβλήματα, που αντιμετωπίζουμε.

    Η Ελλάδα και η κοινωνία της βρίσκονται αντιμέτωπες με μια κρίση. Λέτε ότι, μακροπρόθεσμα η οικονομική ανάπτυξη δε διασφαλίζει και την ευτυχία των κοινωνιών – ποιά λοιπόν είναι μια βιώσιμη διέξοδος για μια κοινωνία σαν την ελληνική; Πώς μπορεί μια  χώρα σαν την Ελλάδα – αντιμέτωπη με οικονομική και κοινωνική κατάρρευση – να κάνει το βήμα προς το νέο; Μπορεί να προσανατολισθεί σε νέους ορίζοντες, χωρίς να αποδυναμώσει και άλλο το λαό;

    Η οικονομική ανάπτυξη δεν πρέπει να αποτελεί τον κύριο σκοπό.  Αυτό δε συνεπάγεται, ότι βραχυπρόθεσμα η ανάπτυξη δεν είναι σημαντική.

    Το βιβλίο αφορά το μακροπρόθεσμο μέλλον.  Αυτό το σημείο πρέπει να τονισθεί.

    Σε ότι αφορά την ελληνική κρίση, δεν είμαι έτοιμος να προτείνω λύσεις. Το μόνο, που θέλω να πω, είναι, ότι ο ελληνικός λαός υποφέρει από τα λάθη των ηγετών του, αλλά και αυτών άλλων χωρών… Είναι μεγάλη αδικία αυτό, που συνέβη.  Πάντως δε θα ήθελα να διατυπώσω άποψη για ενδεχόμενες λύσεις.

    Θα εκδοθεί το βιβλίο στα ελληνικά;

    Ναι βέβαια, αλλά ακόμη δε γνωρίζω πότε.

     Αυτό πάντως, που με ενδιαφέρει  κυρίως, είναι να μη φανεί, ότι  πρόκειται για μια μη σοβαρή  και ουτοπική προσπάθεια.  Θέλω  να το διευκρινίσω, δεν αφορά  το παρόν.  Είναι αναφορά στο  μέλλον και έτσι πρέπει να  εκληφθεί.

    Οι  Συγγραφείς:

    Edward Skidelsky (υιός):

    Διδάσκει φιλοσοφία στο “University of Exeter”.  Έχει συγγράψει το: Ernst Cassirer: The Last Philosopher of Culture.  Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με θέματα ηθικής του καπιταλισμού.

    Robert Skidelsky (πατήρ):

    Βρετανός ιστορικός των  οικονομικών.  Ήταν καθηγητής στο  Warwick και αναγνωρισμένος διεθνώς συγγραφέας βιογραφιών του John Maynard Keynes.  Υπήρξε μέλος της “Βουλής των Λόρδων” με το κόμμα των συντηρητικών από το οποίο απομακρύνθηκε, όταν εναντιώθηκε στους βομβαρδισμούς της τότε Γιουγκοσλαβίας.


    Μιχάλης



    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    6/6/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    277
    DELOS στις #417460

    Η κρίση εξαφάνισε 500.000 θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα

    3/4/2013
    09:01
    Της Ρούλας Σαλούρου
    Τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ έρχονται να επιβεβαιώσουν τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις για το πώς η βαθιά ύφεση στην οποία βρίσκεται η ελληνική οικονομία από το 2008 και μετά χτυπά τον πιο ευαίσθητο τομέα της οικονομίας, την απασχόληση. Σύμφωνα με το ΙΝΕ, μέσα σε λιγότερο από πέντε χρόνια, από τον Αύγουστο του 2008 μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2012, χάθηκαν από τον ιδιωτικό τομέα 507.000 θέσεις εργασίας. Από το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων στα μητρώα του ΟΑΕΔ, τον Δεκέμβριο του 2012 υπήρχαν 990.000 άτομα που προέρχονταν από την μισθωτή απασχόληση του ιδιωτικού τομέα. Είναι χαρακτηριστικό ότι χάθηκαν μέσα σε δυόμιση χρόνια (Αύγουστος ΄08 – Δεκέμβριος ΄10), όλες οι θέσεις εργασίας που είχαν δημιουργηθεί μέσα σε επτάμιση χρόνια (Ιανουάριος ΄01 – Ιούλιος ΄08). Συγκεκριμένα, στα χρόνια της ανάπτυξης δημιουργήθηκαν 303.824 θέσεις μισθωτής απασχόλησης και χάθηκαν στα δυόμιση πρώτα χρόνια της ύφεσης, 309.194 θέσεις εργασίας.
     
    Το στοιχείο αυτό έρχεται να προστεθεί στην άκρως απογοητευτική δήλωση του διευθυντή έρευνας του ΙΟΒΕ, Άγγελου Τσακανίκα, ότι το ποσοστό της τάξης του 27% αναφορικά με την ανεργία, είναι βιώσιμο. Σε άλλες χώρες με τέτοια νούμερα πέφτουν κυβερνήσεις, δήλωσε σε τηλεοπτική του συνέντευξη ο κ. Τσακανίκας, για να επισημάνει ότι πλέον, οι νέοι θα πρέπει να στραφούν προς την επιχειρηματικότητα και μάλιστα να προωθήσουν καινοτόμες ιδέες. Έκρουσε μάλιστα τον κώδωνα του κινδύνου για τους μακροχρόνια ανέργους, κυρίως δε τους μεγαλύτερους σε ηλικία.
    Η εκρηκτική αύξηση των ανέργων που ήταν πρώην μισθωτοί, έχει τροφοδοτήσει σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό και την μακροχρόνια ανεργία, πρόβλημα που αυξάνεται διαρκώς από το 2011 και μετά, όπως δείχνουν και τα στοιχεία του ΙΝΕ ΓΣΕΕ. Συγκεκριμένα, κατά το 2012 οι άνεργοι που βρίσκονται χωρίς δουλειά για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 12 μηνών (μακροχρόνια άνεργοι), ανέρχονται στο 39% του συνόλου των εγγεγραμμένων ανέργων του ΟΑΕΔ.

    Αντίθετα, οι άνεργοι που επιδοτεί ο Οργανισμός αποτελούν μόλις το 25% του συνόλου, όταν προ διετίας το ποσοστό αυτό ήταν στο 30%, κάτι που σημαίνει ότι ολοένα και λιγότεροι πληρούν τις προϋποθέσεις για να λάβουν έστω και αυτό το πενιχρό επίδομα των 360 ευρώ το μήνα.

    Τα χθεσινά στοιχεία της Eurostat ήρθαν απλώς να επιβεβαιώσουν τα στοιχεία των επιστημόνων. Η Ελλάδα έχει σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης τρεις θλιβερές πρωτιές αναφορικά με την ανεργία στην ευρωζώνη. Είναι πρώτη στο σύνολο, πρώτη στους νέους κάτω των 25 ετών, πρώτη και στην αύξηση μέσα σε ένα έτος.

    Ο μέσος όρος ανεργίας των χωρών που βρίσκονται στη ζώνη του ευρώ, ήταν τον Φεβρουάριο 12%, στην Ελλάδα με στοιχεία Δεκεμβρίου του ΄12, η ανεργία ήταν στο 26,4%, δηλαδή πολύ πάνω από το διπλάσιο. Ακολούθησε η Ισπανία με 26,3%, ενώ στην τρίτη θέση βρέθηκε η Πορτογαλία με 17,5%, όλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Αντίθετα, το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας ήταν 4,8% και καταγράφηκε στην Αυστρία.

    Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο όμως είναι το πολύ υψηλό ποσοστό που καταγράφηκε στην ανεργία των νέων στις χώρες που έχουν χτυπηθεί από την οικονομική κρίση. Η Ελλάδα παραμένει πρώτη με 58,4% ανεργία στους νέους κάτω των 25 ετών, ενώ στη δεύτερη και στην τρίτη θέση διατηρούνται η Ισπανία και η Πορτογαλία (55,7% και 38,2% αντίστοιχα).

    Σε ό,τι αφορά τις χώρες που παρουσιάζουν την μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας μέσα σε ένα έτος, η Ελλάδα είναι πάλι πρώτη με άνοδο πέντε ποσοστιαίων μονάδων (από 21,4% τον Δεκέμβριο του ΄11, στο 26,4% ένα χρόνο αργότερα).

    Αλλά και από τα στοιχεία του ΙΝΕ ΓΣΕΕ προκύπτουν αντίστοιχα συμπεράσματα. Πάνω από τους μισούς που ψάχνουν για δουλειά (57,6%) είναι γυναίκες. Το 63,5% του συνόλου των ανέργων έχει ηλικία από 30 έως 55 έτη, κάτι που αποδεικνύει ότι μένει εκτός αγοράς εργασίας το πλέον παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας. Στο 27% έχει φτάσει το ποσοστό ανεργίας όσων είναι κάτω των 30 ετών, ενώ υπάρχει και ένα άλλο 10% ανέργων, που έχουν ηλικία μεγαλύτερη των 55 ετών. Το 1/3 των ανέργων είναι απόφοιτοι Γυμνασίου, ενώ υπάρχει ένα 16% που βρίσκονται χωρίς δουλειά, παρά το γεγονός ότι διαθέτουν πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

    Αυτά βλέπουν στις υπόλοιπες χώρες κι έχουν βγει στη ζήτηση επιστημόνων από την Ελλάδα. Σήμερα, Τετάρτη, Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Απασχόλησης EURES Ελλάδας του ΟΑΕΔ πραγματοποιεί ειδική εκδήλωση ενημέρωσης, σε συνεργασία με τις αντίστοιχες υπηρεσίες Σουηδίας, Δανίας, Νορβηγίας και Φιλανδίας στο ξενοδοχείο Αμαλία στο Σύνταγμα. Επιχειρήσεις από τις χώρες αυτές αναζητούν Έλληνες απόφοιτους πολυτεχνικών σχολών (εκτός αρχιτεκτόνων και πολιτικών μηχανικών) και επιστήμονες πληροφορικής.
    capital.gr

    Υ.Γ.

    Ευτυχώς που στο Δημόσιο δεν χάθηκε ούτε μία θέση εργασίας. Ακόμη και οι επίορκοι την γλύτωσαν!!!


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    23/4/2010

    Αρ. μηνυμάτων:
    1724
    kapnas 125+25 στις #417668

    Εξαιρετική ομιλία του Φραγκούλη Φράγκου για τη Θράκη
    και τις προκλήσεις Νταβούτογλου για Κύπρο – Αιγαίο
    Μια εξαιρετική ομιλία του στρατηγού και τ. ΥΕΘΑ Φραγκούλη Φράγκου που
    ανέβασε το ρωμαίκο οδοιπορικό στο youtube όπου ο πρώην Α/ΓΕΣ δίνει απαντήσεις σε μια σειρά ζητημάτων:

    -15ο αιώνα εξισλαμίσθηκαν βίαια οι Πομάκοι που ήταν Ελληνες και η ιστορία τους
    είναι τόσο βαθιά ώστε είχαν πολεμήσει στο πλευρό του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

    -την ενέργεια του Ε.Σ. να τοποθετήσει αναμεταδότες στη Θράκη και την είσοδο τελικά των τουρκικών καναλιών μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές
    -στηλιτεύει το θαυμαστή του Κεμάλ Ατατούρκ Γιάννη Μπουτάρη και την επιθυμία του να τοποθετήσει άγαλμα στη Θεσσαλονίκη
    -τη Ziraat Bankasi που αγοράζει την ελληνική γη στη Θράκη
    -το διωγμό των χριστιανών στη Συρία και τη Μέση Ανατολή
    -απαντά στις απειλές πολέμου του Νταβούτογλου και τα όσα είπε για διχοτόμηση
    -αποκαλύπτει την πραγματική ταυτότητα του Ταγίπ Ερντογάν και την προέλευσή τους από τους γενίτσαρους.
    http://youtu.be/ZUm1RNhR-GE
    ΠΗΓΗ
    http://national-pride.org/2013/04/03/%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%86%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7-%CF%86%CF%81%CE%AC%CE%B3/

    ΥΡ…  Απλα ότι καλύτερο …Δείτε… το Ουγκατσατος και Ουμπαλατος ο φραγκος.. Και αντί να τον αφήσει ΥΕΘΑ ο Αντωνάκης και οι παρατρεχάμενοι, έβαλαν τον αποτυχημένο δημοσιογραφίσκο ….  θα σας αποζημιώσει με το παραπάνω


    Η σοφία είναι γνώση και, η σωστή της χρήση…δύναμη!


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    12/3/2004

    Αρ. μηνυμάτων:
    4979
    MICHEL123GR στις #417802

    Σας μεταφέρω και άλλα νέα για τον έξοχο Μπουτάρη, έχω την εντύπωση ότι και την μάνα του θα πούλαγε αυτός………και εμείς να τον στηρίζουμε καταναλώνοντας τα προϊόντα του είτε κάνοντάς τον δήμαρχο, άντε και μετά και βουλευτή να μας εκπροσωπεί, να τον χαιρόμαστε!

     

     

    Ἀγαπητοί μας συμπολίτες καί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, τόν περασμένο Ἰούνιο (22 καί 23 τοῦ 2012), διεξήχθη διήμερο gay-pride festival στή Θεσσαλονίκη. Τό festival διοργάνωσε καί ἐγκαινίασε ὁ Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης.
    Ὁ Δήμαρχος:
    ἔχοντας ἀπαγορεύσει μόλις λίγο καιρό πρίν τό gay-pride στούς Ποντίους συμπολίτες μας (πού ἀριθμοῦν ἑκατομμύρια στή χώρα μας),

    νά συγκεντρωθοῦν στό ἴδιο σημεῖο (πλατεία Ἁγίας Σοφίας) εἰς ἱστορικήν μνήμην τῆς γενοκτονίας τους ἀπό τούς Τούρκους,ἔχοντας ἀγνοήσει τήν οἰκονομική καταστροφή στήν ὁποία βουλιάζουμε ἐθνικῶς καί πού δέν ἐπιτρέπει ἄλογες σπατάλες τοῦ δημοσίου χρήματος,
    ἔχοντας ἀγνοήσει ἀντιδημοκρατικά τή γνώμη τῶν δημοτῶν του γιά τέτοιου περιεχομένου «ἐκδηλώσεις»,

    ἔχοντας ἀδιαφορήσει γιά τήν διάβρωση τῶν χρηστῶν ἠθῶν τόσο τῶν ἐνηλίκων, ὅσο κυρίως τῶν ἀνηλίκων συμπολιτῶν του,
    ἔχοντας διασαλεύσει τήν ἰσορροπία τῆς πατροπαράδοτης Ἑλληνικῆς κοινωνίας,
    μά προπαντός, καταβλασφημώντας μέ αὐτή του τήν ἐνέργεια τό Συνταγματικά Κατοχυρωμένο Ἐπίσημο Θρήσκευμα τῆς χώρας μας, τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Πίστεως, πού καταδικάζει τήν ὁμοφυλοφιλία, ἐπέτρεψε τή διοργάνωση παρέλασης

    “ὑπερηφάνειας” (gay pride) ὁμοφυλόφιλων, τοῦ μόλις περίπου 3% τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ. Συνέβαλε ὡς διοργανωτής καί ὑπέρμαχος μίας τέτοιας ἐνέργειας, στή μόλυνση τῶν χριστιανικῶν αἰθέρων τῆς πόλης μας, μέ τίς σεξουαλικά παραφύσιν κι ἀντορθόδοξες (καί ὄχι μόνο), προκλητικές συμπεριφορές (λεκτικές καί μή) τῶν ὁμοφυλόφιλων, σά νά εἶναι κάτι «καλόν κἀγαθόν».

    Ὡς ἐκ τούτου, ἀπό ἀγάπη πρός τόν Θεό κι ἀπό ἀγάπη πρός τήν σωτηρία τῶν συνανθρώπων μας καί εἰδικά τῶν ὁμοφυλόφιλων, δέν μείναμε ἀδιάφοροι καί ἀδρανεῖς στήν δυσωδία αὐτῆς τῆς κοινωνικῆς σήψης πού σπέρνεται. Χωρίς ἐμπάθεια πρός τά πρόσωπα πού εἶναι εἰκόνες Θεοῦ,

    ἀλλά μέ ὑγιῆ ἀντανακλαστικά ἀπέναντι στίς ἁμαρτωλές-ψυχολέθριες στάσεις ζωῆς, προβήκαμε σέ συλλογή ὑπογραφῶν διαμαρτυρίας. Τόσο γιά τήν ἐν λόγῳ ἐκδήλωση καί τά καταστροφικά κοινωνικά μηνύματα πού συνεπάγεται, ὅσο καί γιά κάθε ἐκδήλωση παρόμοιου περιεχομένου, πού μᾶς μετατρέπει σέ νέα Σόδομα καί Γόμορρα.

    Μέχρι στιγμῆς, ἔχουμε συλλέξει 18.720 ὑπογραφές διαμαρτυρίας συμπολιτῶν μας (ἕνα μικρό δεῖγμα μόνο ὀλιγόχρονης ἐξόρμησης), οἱ ὁποῖες μέ ἐνημερωτική ἐπιστολή ἐπιδόθηκαν στόν Δήμαρχο κ. Γιάννη Μπουτάρη καί κοινοποιήθηκαν σέ ὅλες τίς Μητροπόλεις τῆς Ἑλλάδος καί σέ ἄλλους ἐπίσημους φορεῖς καί πρόσωπα τῆς πολιτικῆς καί κοινωνικῆς σκηνῆς, προκειμένου νά ἀναλάβει ἕκαστος τίς εὐθύνες του, γιά τήν κάθαρση καί ὁμαλή λειτουργία τῆς Πολιτείας καί τοῦ βίου μας.

    Ὅποτε ὑπάρχουν νέες ἐξελίξεις στό θέμα, θά ἐνημερώνουμε μέ ἀνάλογο Δελτίο Τύπου, πρός ἀφύπνιση καί εὐαισθητοποίηση ὅλων.

    Μέ σεβασμό,
    ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
    4/4/2013
    ellinonnea…-


    Μιχάλης


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    17/8/2011

    Αρ. μηνυμάτων:
    2561
    KYNIGOSDK στις #417836

     

    Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013
    Το τελειωτικό χτύπημα στις Ένοπλες Δυνάμεις έδωσε ο Σαμαράς!!! (Όταν ο γιος σου πάει στρατό θα βαράρει προσοχές στον…Χασάν)

    Να λοιπόν που σε κάποια χρόνια θα μπορούν να είναι συνταγματάρχης ο Ιμπραήμ, πτέραρχος ο Χασάν και διοικητής υποβρυχιού ο Μουσταφά. Παρά τις αντίθετες εξαγγελίες του Αντώνη Σαμαρά εκδώθηκε η προκήρυξη για την εισαγωγή στα ανώτατα στρατιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα χωρίς την προϋπόθεση του γένους όπως αναφέρει το onalert.

    Η κυβέρνηση δεν αποπειράθηκε ξανά να φέρει την τροπολογία την οποία δεν ειχε κατορθώσει να περάσει καθώς ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ είχαν εκφράσει τις αντιρρήσεις τους.

    Μετά λοιπόν τα μύρια όσα προβλήματα αντιμετωπίζουν οι Ε.Δ. έρχεται ο …πατριώτης πρωθυπουργός που κάποτε για αυτό το λόγο έριξε μια κυβέρνηση να τις αποτελειώσει. Φυσικά οι συνέπειες δε θα φανούν άμεσα…



    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    6/6/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    277
    DELOS στις #418238

    Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα τι είναι, σκουπίδια, κύριε Μανιτάκη;

    8/4/2013
    00:38

    Του Τάσου Αβραντίνη

    Οι δημόσιοι υπάλληλοι «δεν είναι ντομάτες», ώστε κάποιοι να απολυθούν φέρεται να δήλωσε σε δημοσιογράφους ο Αντώνης Μανιτάκης. Θα μπορούσε να του ανταπαντήσει κάποιος «ναι αλλά και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν είναι σκουπίδια». Καλές είναι οι ατάκες και οι παρομοιώσεις, δηλωτικές μάλιστα της συνολικής ανικανότητας της κυβέρνησης να μειώσει έστω και λίγο το υδροκέφαλο κράτος με την απόλυτη εγκληματική συνενοχή της αντιπολίτευσης, αλλά θα ήταν προτιμότερο να σκεφτεί κανείς ποιο είναι το τίμημα των μη απολύσεων.

    Ας αναλογιστούμε πού οδηγεί η καταστροφική παράνοια των κυβερνώντων να διατηρούν το μέγεθος του κράτους διογκωμένο και υπερτροφικό:

    1) Σε μεγάλη και άδικη φορολογία στα εισοδήματα των φυσικών προσώπων και των επιχειρήσεων, στην περιουσία και στην ιδιοκτησία τους, φορολογία που απλώς «κουκουλώνει» πρόσκαιρα τα ελλείμματα τα οποία δημιουργούν οι εκατοντάδες χιλιάδες άχρηστων θέσεων «εργασίας» σε δημόσιους φορείς που δεν προσφέρουν το παραμικρό.

    2) Σε δραματική αύξηση της ανεργίας. Ήδη το πρώτο τρίμηνο του 2013 η επίσημη ανεργία άγγιξε το 27% και η ανεργία των νέων ανθρώπων το 59%. Στα ποσοστά αυτά δεν υπολογίζεται η πραγματική ανεργία των αυτοαπασχολουμένων, των ελευθέρων επαγγελματιών και των επιχειρηματιών που οι επιχειρήσεις τους κλείνουν. Εξαιτίας των μη απολύσεων στο Δημόσιο, οδηγούνται στην ανεργία υπερδιπλάσιοι εργαζόμενοι από τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος βλέπει την ταμειακή του ρευστότητα να εξαφανίζεται από τους φόρους και αναγκάζεται να περιορίζει τις θέσεις εργασίας ή τους μισθούς των εργαζομένων του.

    3) Σε ύφεση στην οικονομία. Περίπου 40.000 επιχειρήσεις θα κλείσουν μέσα στο 2013. Ο δημόσιος τομέας κατασπαταλά τα χρήματα των φορολογουμένων. Η αναποτελεσματική δημόσια διαχείριση δεν προσφέρει ανάλογο κοινωνικό αποτέλεσμα. Υγιή ανάπτυξη και θέσεις εργασίας δημιουργεί μόνο ο παραγόμενος πλούτος από την ιδιωτική οικονομία, όταν βεβαίως περισσεύει και δεν αφαιρείται με τη μεγάλη και άδικη φορολογία.

    4) Σε διατήρηση της ισχύος του πελατειακού κομματικού κράτους που τους διόρισε κατά εκατοντάδες χιλιάδες και είναι αυτό που ευθύνεται για την καταστροφή της χώρας.

    Η κυβέρνηση πρέπει να κατανοήσει ότι ανάπτυξη θα υπάρξει όταν μειωθεί χωρίς καθυστέρηση το μέγεθος του Δημοσίου. Ο δημόσιος τομέας παρουσιάζει δαπάνες που υπερβαίνουν το 63% του ΑΕΠ. Το κράτος παίρνει τη μερίδα του λέοντος σε κάθε συναλλαγή (λ.χ. 65% στη βενζίνη, 75% στα τσιγάρα) και είναι ο πραγματικός μέτοχος (χωρίς συμμετοχή στις ζημιές) των «ιδιωτικών» επιχειρήσεων σε ποσοστό άνω του 55%. Όλα αυτά για να συντηρείται ο εντελώς αντιπαραγωγικός δημόσιος τομέας, οι χιλιάδες άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες και φορείς.

    Την ίδια στιγμή οι αρμόδιοι φορείς συσκοτίζουν το θέμα είτε αποκρύπτοντας είτε αποσιωπώντας στοιχεία. Πόσοι τελικά είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι στη χώρα; Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης το προσωπικό του Δημοσίου, των ΝΠΔΔ και των ΟΤΑ ανερχόταν τον Οκτώβριο του 2012 σε 667.773. Σ’ αυτούς θα πρέπει να προσθέσετε άλλους 215.402 υπαλλήλους των νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου του Δημοσίου. Σύνολο: 883.175 δημόσιοι υπάλληλοι. Να μην ξεχάσουμε να προσθέσουμε και τους υπαλλήλους των νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου του Δημοσίου που δεν έχουν αποστείλει ακόμη στοιχεία. Ουδείς γνωρίζει τον αριθμό τους, αλλά σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων μιλάμε για οκτακόσιους και πλέον δημοσίους φορείς με άγνωστο αριθμό απασχολουμένων υπαλλήλων! Συγκρατήστε τον αριθμό, έχουμε –σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία– 900.000 δημοσίους υπαλλήλους σε οικονομικά ενεργό πληθυσμό 4,7 εκατομμυρίων εκ των οποίων 1,5 εκατομμύριο και πλέον είναι οι άνεργοι. Έχουμε ακόμη και 2,8 εκατομμύρια συνταξιούχους. Η αναλογία συνταξιούχων εργαζομένων έχει πέσει στο 0,85 (βόμβα στα θεμέλια του ασφαλιστικού συστήματος), ενώ το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό έχει φθάσει το 19%. Η εξίσωση για την ελληνική οικονομία δεν μπορεί να λυθεί. Η χώρα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή.

    Αυτό που είναι ακόμη πιο απογοητευτικό είναι ότι η Τρόικα δεν έχει πάρει χαμπάρι του τι συμβαίνει γύρω της. Επιμένει στη διατήρηση των φορολογικών συντελεστών στα σημερινά εξοντωτικά για τους φορολογούμενους επίπεδα. Οι εκπρόσωποί της παρασύρονται και παίζουν το παιχνίδι της πιο βρώμικης κομματικής νομενκλατούρας. Υποκύπτουν στις πιέσεις του εγχώριου κατεστημένου πολιτικού συστήματος που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να διατηρήσει αλώβητες τις βδέλλες του μόχθου του λαού μας, ήτοι τα πάσης φύσεως πελατειακά του δίκτυα. Οι εκπρόσωποι των δανειστών μας αδυνατούν να κατανοήσουν ότι χωρίς μείωση των φόρων, γενναίες διαρθρωτικές αλλαγές και δραστική μείωση του κράτους, αλγεβρικώς τουλάχιστον η χώρα δεν σώζεται με τίποτα.

    Μείωση του κράτους δεν μπορεί να γίνει δι’ ευχελαίου και θυμιαμάτων. Επιβάλλεται να κλείσουν χιλιάδες άχρηστοι φορείς του Δημοσίου και να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι. Όχι μόνο οι επίορκοι αλλά και οι περιττοί και οι άχρηστοι. Θυμίζω ότι το 1974 η μεταπολίτευση παρέλαβε 150.000 δημοσίους υπαλλήλους, μέχρι το 1981 ο αριθμός τους υπερδιπλασιάστηκε και έφθασαν στις 350.000, ενώ σήμερα ξεπερνούν τις 900.000 χωρίς στο μεταξύ η Ελλάδα να πρόσθεσε νέα εδάφη στην επικράτειά της. Ο αριθμός αυτός από μόνος του συνιστά και το μεγαλύτερο έγκλημα συλλογικής διαφθοράς στη σύγχρονη Ελλάδα. Το κομματικό σύστημα πέτυχε διά των πελατειακών σχέσεων και των αθρόων διορισμών στο Δημόσιο τον εξωνισμό της ψήφου και των εκμαυλισμό των συνειδήσεων εκατομμυρίων Ελλήνων.

    Και σκεφτείτε ότι το 1974 οι 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι εργάζονταν πιο αποδοτικά και πιο φιλότιμα από σήμερα, χωρίς ηλεκτρονικούς υπολογιστές, χωρίς δίκτυα, χωρίς βάσεις δεδομένων, χωρίς μηχανοργάνωση…

    Αυτές οι στρατιές των εξαρτημένων και ελεγχόμενων από το πελατειακό κομματικό σύστημα στηρίζουν με τη σειρά τους πολιτικά το φαύλο πολιτικό κατεστημένο και εξασφαλίζουν την επανεκλογή στους προστάτες τους.

    Η διαβρωτική για την κοινωνία μας δύναμη του αριστερής προελεύσεως ιδεολογήματος των φτωχών και καταπιεσμένων προλεταρίων που τους καταπιέζουν τάχα οι αδίστακτοι «αιμοδιψείς» επιχειρηματίες, βιομήχανοι, εφοπλιστές κ.ο.κ., το οποίο κυριάρχησε σταδιακά μετά τον εμφύλιο πόλεμο, υπονόμευσε όλες τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού της χώρας και οδήγησε όχι μόνο σε αποβιομηχάνιση την οικονομία μας αλλά και σε πλήρη μαρασμό και σήψη. Στη μεταπολεμική Ελλάδα ο αναξιοκρατικός μέσω του κόμματος ή του βουλευτή διορισμός στο Δημόσιο ήταν κοινωνικά αποδεκτός ενώ το όραμα μιας επιχειρηματικής προσπάθειας συνώνυμο της αρπαχτής και της απάτης. Κάποτε, συνειδητοποιώντας αυτή την συλλογική παράνοια, ακόμη και αυτός ο Λεωνίδας Κύρκος στηλιτεύοντας το κρατικιστικό παρελθόν της Αριστεράς, χαρακτήρισε την υπερβολική συγκέντρωση του κράτους και τον διορισμό στο δημόσιο «βάθρο του συντηρητισμού της κοινωνίας και πολεμικό αντίπαλο των νέων ιδεών της Αριστεράς» («Ποια Αριστερά;», σελ. 33). Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών και των διανοουμένων μας δεν μπόρεσε να αντιληφθεί ότι όταν δεν ενισχύουμε τη νόμιμη απόκτηση πλούτου, αντιθέτως την αποθαρρύνουμε στιγματίζοντας ή ποινικοποιώντας την ατομική επιτυχία, την προσωπική δημιουργία, το νόμιμο κέρδος, την επιχειρηματική ικανότητα, εξιδανικεύοντας την ίδια στιγμή την τεμπελιά, τη ραθυμία, τη σπατάλη –με τα λεφτά των άλλων–, στο τέλος θα υπονομεύσουμε την πραγματική οικονομία και θα οδηγηθούμε στην ενίσχυση μόνο του παράνομου πλούτου. Εκείνου δηλαδή του πλουτισμού που προέρχεται από τους πολυδαίδαλους μηχανισμούς της διαφθοράς και αποκτάται μέσω της «καλολαδωμένης» για τέτοιες δουλειές κρατικής μηχανής και του θεσμικού υποβάθρου της, το οποίο έχει πολύ μεθοδικά –και όχι πάντοτε ηθελημένα– εξυφάνει η γραφειοκρατία. Το ανεξέλεγκτο κομματικό σύστημα, οι ΔΕΚΟ, η γραφειοκρατία και ο κρατικός παρεμβατισμός είναι οι υποδοχείς της ανηθικότητας και του άνομου πλουτισμού. Κάποτε ένας πραγματικός διανοούμενος, ο αξέχαστος Μάρκος Δραγούμης έγραψε «όπου υποχωρούν οι νόμοι της αγοράς, εγκαθιδρύονται οι νόμοι της εξαγοράς».

    Στην παράφωνη αυτή μεταπολεμική λαίλαπα των κρατιστών υπήρξαν λίγες θαρραλέες φωνές που τόλμησαν με παρρησία να εκφράσουν τις αντιρρήσεις τους, όπως για παράδειγμα ο Κυριάκος Βαρβαρέσος, ο οποίος στην έκθεσή του για την ελληνική οικονομία το 1952 με τίτλο «Έκθεσις επί του οικονομικού προβλήματος της Ελλάδος» (2η έκδοση, Σαββάλας 2002) πρότεινε μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

    α) Μείωση των δημοσίων υπαλλήλων (σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδος 54.909 το 1940, 72.671 το 1952),

    β) προσλήψεις με αποκλειστικό κριτήριο τις γνώσεις και τις ικανότητες σε συνδυασμό με τις ανάγκες του Δημοσίου και όχι προσλήψεις για μείωση της ανεργίας,

    γ) περιορισμό της αυθαιρεσίας των εφοριακών και των υπολοίπων δ.υ.,

    δ) συνδυασμό του μισθού τους με πριμ αποδοτικότητας,

    ε) μείωση της σπατάλης στο Δημόσιο αφού οι δ.υ. σπαταλούν «τον ιδρώτα του φορολογουμένου και όχι ενός αοράτου όντος».

    Ο Βαρβαρέσος κατέληγε «Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι και εις το μέλλον ουδεμία πραγματική βελτίωσις των οικονομικών της χώρας θα καταστεί δυνατή, εφ’ όσον δεν αντιμετωπίζεται το βασικόν τούτο πρόβλημα της πλημμελώς λειτουργούσης διοικητικής μηχανής».

    Δυστυχώς ο Βαρβαρέσος δεν εισακούστηκε, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στη σημερινή δραματική κατάσταση. Οι προτάσεις του όμως είναι περισσότερο επίκαιρες σήμερα από την εποχή που πρωτοπαρουσιάστηκαν.

    Ενδεικτικά αυτής της αχαλίνωτης εξέλιξης του κράτους είναι και όσα γράφει σε εμπιστευτική επιστολή του προς τον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Γ. Παπανδρέου –που έφερε στο φως της δημοσιότητας ο Νίκος Νικολάου (2008)– ο Απόστολος Λάζαρης το 1988:

    «Τώρα, εκ των υστέρων, έγινε φανερό πως με τις προσλήψεις που κάναμε, και προ πάντων με τον τρόπο που τις κάναμε, όχι μόνο δεν βελτιώσαμε την ποιότητα της διοίκησης στο δημόσιο και στους διαφόρους οργανισμούς και στις τράπεζες, αλλά τη χειροτερέψαμε ακόμα πιο πολύ.».

    Για τις προσλήψεις που πολλαπλασιάστηκαν μετά το 1981 ενώ η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου (πρότυπο αμφοτέρων, του κ. Καραμανλή του νεότερου και του κ. Τσίπρα) διέλυσε πλήρως την οργάνωση και την ιεραρχία του Δημοσίου, ο Λάζαρης γράφει:

    « … το μισθολόγιο και το βαθμολόγιο (…) ενώ συνέβαλλαν στην αύξηση των ανελαστικών κονδυλίων του προϋπολογισμού, δεν δημιούργησαν την ευκαιρία για βελτίωση της παραγωγικότητας, αντίθετα διαιώνισαν τη γραφειοκρατική αδιαφορία και εξαφάνισαν τα κίνητρα για υπαλληλική σταδιοδρομία».

    Το πρόβλημα της χώρας μας είναι το κράτος. Η οικονομία έχει τεράστιες δυνατότητες, αρκεί να απελευθερωθεί από τον κρατικό έλεγχο που επιβάλλουν η αντιδραστική γραφειοκρατία, οι συντεχνίες και τα συνδικάτα του Δημοσίου, οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και οι μεσίτες όλων αυτών, οι πολιτικοί.

    Η καλύτερη επιδότηση για τις δημιουργικές και όχι για τις παρασιτικές δυνάμεις της αγοράς είναι η αποχή του κράτους από τα πόδια της οικονομίας, η μείωση του δημοσίου τομέα, των γραφειοκρατικών εμποδίων στην επιχειρηματικότητα, της υψηλής και άδικης φορολογίας. Το κρατικοδίαιτο οικονομικό μοντέλο του ελληνικού παρασιτικού, παρεοκρατικού και μονοπωλιακού καπιταλισμού έχει ήδη καταρρεύσει. Καιρός να αντιληφθεί και ο κ. Μανιτάκης ότι, όταν κάποιος έχει πάθει γάγγραινα του κόβεις το άρρωστο πόδι (μειώνεις το δημόσιο) όχι το υγιές (ιδιωτικό τομέα).

    ΠΗΓΗ: capital.gr


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    23/11/2004

    Αρ. μηνυμάτων:
    1872
    Chris-Kaz στις #418247

    Όσο υπήρχε το άφθονο χρήμα στον ιδιωτικό τομέα, παράλληλα με την φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή στο αποκορύφωμά τους, τότε ο δημόσιος υπάλληλος με τον πενιχρό (συγκριτικά με τον ιδιωτικό τομέα) μισθό  ήταν ένας «υπαλληλάκος του δημοσίου». Κάνω λάθος;

    Γιατί τότε δεν υπήρχε η ίδια ευαισθησία για το εισόδημα των δημοσίων;

    Γιατί να διαβάζει και να ακούει όλα τα αρνητικά των δημοσίων υπαλλήλων (που σίγουρα υπάρχουν και ανάξιοι της θέσης τους) κάποιος άξιος δημόσιος υπάλληλος και να αισθάνεται ενοχές για τη θέση που κατέχει με αξιοκρτικό τρόπο αφού για τους άλλους είναι άχρηστος;

    Η παγίδα του διαχωρισμού του λαού σε διάφορους τομείς με αποτέλεσμα τη φαγωμάρα μας είναι πλέον μπροστά μας…

    Πάντα φιλικά.


    Χρήστος
    Κομοτηνή


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    6/6/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    277
    DELOS στις #418248

    Εάν κάποιος είναι πραγματικός φίλος της Ελλάδας και των Ελλήνων, θα άφηνε τη χώρα να καταρρεύσει. Διότι μόνον μια κατάρρευση θα έστελνε το ελληνικό πολιτικό σύστημα εκεί όπου πραγματικά ανήκει: στη χωματερή.

    Μια κατάρρευση θα ήταν επίσης πολλαπλώς ωφέλιμη για τους εναπομείναντες στη χώρα Έλληνες:

    Θα αντιλαμβάνονταν πια ότι τα λεφτά δεν τα γεννά το ΑΤΜ.

    Θα αντιλαμβάνονταν ότι κανείς δεν νοιάζεται αν θα έχουν να φάνε στον βαθμό που οι ίδιοι δεν νοιάζονται, και δεν εργάζονται, γι’ αυτό.

    Θα λυνόταν επίσης αυτόματα το “πολύπλοκο” και “δυσεπίλυτο”, κατά τους εκάστοτε κυβερνώντες και κυβερνήσιμους, πρόβλημα του μεγέθους και της ποιότητας του δημόσιου τομέα.

    Θα έπαυαν να διακινούνται οι γνωστές ανοησίες περί των μαγικών ιδιοτήτων του εθνικού νομίσματος. Διότι με δραχμή, ρούβλι η ρουπία μια οικονομία όπως η ελληνική στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποιημένης οικονομίας θα πήγαινε άπατη. Ελπίζω δε, αν αυτό συμβεί, να πάνε άπατοι και οι εισηγητές όλων αυτών των ουτοπικών ανοησιών. Το νόμισμα είναι μέσο ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας υπαρκτών οικονομιών – όχι ουτοπικών ούτε αναγόμενων στη σφαίρα των ευσεβών πόθων.

    Η κατάρρευση θα έλυνε επίσης όλα τα προβλήματα των χρεών. Το πιθανότερο είτε ότι θα επακολουθούσε αιματοχυσία – απ’ αυτές στις οποίες έχουμε γίνει διαβόητοι στο παρελθόν για τις λαμπρές μας επιδόσεις, οι οποίες θα έβαζαν και σήμερα τα γυαλιά σε γιαλαντζί εμφύλιες συρράξεις τύπου Συρίας – κι όποιος επιβίωνε δεν θα χρωστούσε τίποτα. Αυτή η μορφή κοινωνικού αυτοματισμού, βέβαια, δεν είναι η πιο προοδευτική που υπάρχει, όμως αυτό δεν έχει καμία σημασιά. Όσοι θα επιβίωναν θα τη θεωρούσαν προοδευτική, μιας και τα δικά τους συμφέροντα θα εξυπηρετούσε.

    Η κατάρρευση θα αποτελούσε και για τα χρονίζοντα, λιμνάζοντα και δυσκοίλια “εθνικά ζητήματα” τη λυδία λίθο. Όποιος ήθελε θα έπαιρνε ό,τι ήθελε απ’ τον πορδόμαγκα ελληνικό λαό, ο οποίος θα θεωρούσε πιο ασφαλές να κατηγορήσει για τα δεινά του τους “μειοδότες” συμπατριώτες του παρά τους αρπακτικούς γείτονες, οι οποίοι έχουν άλλωστε κατ’ επανάληψη δείξει ότι δεν αστειεύονται και ότι είναι ιδιαίτερα επιδέξιοι στο “σουλτάν μερεμέτ”.

    Οποία ευτυχία λοιπόν, η κατάρρευση! Ό,τι δεν θα έχουν πετύχει μνημόνια επί μνημονίων, εξαιρέσεις επί εξαιρέσεων, ειδικά καθεστώτα επί ειδικών καθεστώτων, λόγια, λόγια, λόγια κι υποσχέσεις επί υποσχέσεων αναρίθμητων άθλιων ελληνικών κυβερνήσεων που έχει εκλέξει ο κατά τα λοιπά άμοιρος ευθυνών, ενάρετος και παραπλανηθείς ελληνικός λαός θα επιτυγχανόταν διά της απλής, της στιγμιαίας πλήρους αποτυχίας! Θα έπρεπε πια να το ευχόμαστε, όσοι δεν έχουμε τίποτε να ελπίζουμε! Να καθαρίσουμε κι ας μας καθαρίσουν!

    Κύριε Scheauble, αν είστε άνθρωπος, αν πιστεύετε στον Θεό, αν λυπάστε τους αναξιοπαθούντες κι η προτεσταντική σας ηθική σας προστάζει να τους βοηθήσετε διά να λάβετε πλήρη αναγνώριση εν ουρανοίς, αφήστε μας επιτέλους να καταρρεύσουμε! Χάρη θα μας κάνετε! Ο δε ιστορικός του μέλλοντος θα σας κατατάξει μεταξύ των μεγάλων φιλελλήνων και ευεργετών. Μπορεί μάλιστα να σας απονείμει και το προσωνύμιο “ο Ελευθερωτής”…
     
    ΠΗΓΗ: capital.gr

    Ημ. εγγραφής:
    25/9/2007

    Αρ. μηνυμάτων:
    7095
    Ανώνυμος στις #418258

    Να φύγουν να πάνε αλλού…

    Δεν θέλουμε γιατρούς σε δημόσια νοσοκομεία.Τους θέλουμε σε ιδιωτικά…

    Επίσης δεν θέλουμε δασκάλους και δωρεάν εκπαίδευση……και εκεί θέλουμε μόνο ιδιωτικά…

    Αν συνεχίσω με παραδείγματα δημοσίων υπαλλήλων που παράγουν πραγματικό έργο θα χρειαστώ σελίδες.

    Ομως εμας δεν μας ενδιαφέρουν αυτοί .Δεν μας ενδιαφέρει που τους λοιδωρούμε βγάζοντας άχρηστους και τεμπέληδες το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων.Εμας μας ενδιαφέρουν αυτοί που διορίστηκαν με κομματικά και πελατειακά κριτήρια, οι οποίοι δεν είναι λίγοι αλλά είναι ένα καλό πάτημα για να διαιρέσουμε τους Ελληνες.

    Αντι λοιπόν να το ξεκαθαρίσουμε και να διώξουμε τους κοπρίτες που ζουν και πληρωνονται εις βάρος των Ελλήνων , εμεις τους τσουβαλιάζουμε όλους και σπέρνουμε την διχόνια στον Ελληνικό λαό.

    Αντε και πες ότι αυτοί που μας κυβερνούν κάνουν το μοναδικό πράγμα που ξέρουν να κάνουν σωστά……να μας βάζουν να τρωγώμαστε μεταξύ μας.Εμείς όμως που υποτίθεται ότι διαθέτουμε λίγο μυαλουδάκι γιατί αναπαράγουμε απόψεις εντεταλμένων δημοσιογραφίσκων?Γιατί δεν λέμε ότι το να απολύσεις χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους δεν καταφέρνεις απολύτως τίποτα? Γιατί δεν λέμε ότι απλά χρειάζεται μια ανακατάταξη των θέσεων αφου είναι σε όλους γνωστό ότι σε πολλές υπηρεσίες (νοσοκομεία-σχολεια κλπ) υπάρχει τρομακτική έλειψη θέσεων και σε άλλες υπηρεσίες υπάρχει πλεόνασμα?

    Με απλά πράγματα λύνονται τα προβλήματα αλλά δεν θέλουν να λύσουν τα προβλήματα.Μας  θέλουν να τρωγώμαστε μεταξύ μας γιατί  έτσι βολεύει.

    Κάποιος είχε πει..divide et impera


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    6/6/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    277
    DELOS στις #418268

    Απέλυσε πρώτα όλους αυτούς τους άχρηστους αφισοκολητές που έχεις στοιβάξει για ψηφοθηρικούς λόγους στους οργανισμούς που ασχολούνται με το πέταγμα του αιγαιογλάρου, την σεξουαλική ζωή του χταποδιού και την αποξήρανση της Κωπαΐδας γιατί δεν μπορείς να τους κάνεις γιατρούς, νοσηλευτές και καθηγητές, μείωσε τους φόρους από τον παραγωγικό τομέα και ας’ τον να αναπτυχθεί για να παράξει πλούτο και μετά κάνε κοινωνικό κράτος. Γιατί ως γνωστόν, κοινωνικό κράτος χωρίς λεφτά δεν γίνεται.

    Ημ. εγγραφής:
    25/9/2007

    Αρ. μηνυμάτων:
    7095
    Ανώνυμος στις #418274

    Απέλυσε πρώτα όλους αυτούς τους άχρηστους αφισοκολητές που έχεις στοιβάξει για ψηφοθηρικούς λόγους στους οργανισμούς που ασχολούνται με το πέταγμα του αιγαιογλάρου, την σεξουαλική ζωή του χταποδιού και την αποξήρανση της Κωπαΐδας γιατί δεν μπορείς να τους κάνεις γιατρούς,

    Τώρα τα λες καλά….

    Να ξεχωρίσουμε τους χρήσιμους απο τους άχρηστους.

    Εγω θεωρώ πιο χρήσιμο τον υπεύθυνο συνεπή και εργατικό σκουπιδιάρη απο έναν γιατρό που πλουτιζει απο φακελάκια .Στα δημοσιεύματα όμως δεν βλέπω να διαχωρίζεται ο χρήσιμος απο τον άχρηστοτ.Αντίθετα αφήνουν έντεχνα να εννοηθεί ότι όλοι είναι άχρηστοι και κοπρίτες.Εσυ συμφωνείς?

    ……και  αν θέλεις την αποψή μου είναι πολύ εύκολο τους άχρηστους να τους κάνεις χρήσιμους….πανεύκολο θα έλεγα.

    Καλώς η κακώς ( κακώς βέβαια ) προσέλαβες αφισοκολλητές για ψηφοθηρικούς λόγους.Αυτόν το υπάλληλο και να ήταν κάπου χρήσιμος και να είχε κάποιο ταλέντο κάποια κλίση σε κάτι τον  έκανες άχρηστο αφου τον έβαλες μαζί με άλλους στην ίδια επιστασία χωρίς να χρειάζεται.Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος που εσυ δημιούργησες έχει οικογένεια παιδιά δάνεια κλπ κλπ.Αντι να τον κάνεις χρήσιμο εσυ θέλεις να δημιουργήσεις άλλον έναν εξαθλιωμένο Ελληνα.

    Να με συμπαθάς φίλε μου αλλά εμένα αυτή η τακτική  δεν με βρίσκει σύμφωνο.

    Για τα υπόλοιπα που λες περί μείωση φόρων κλπ συμφωνω μαζί σου απόλυτα.


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    6/6/2003

    Αρ. μηνυμάτων:
    277
    DELOS στις #418286

    [/quote]Καλώς η κακώς ( κακώς βέβαια ) προσέλαβες αφισοκολλητές για ψηφοθηρικούς λόγους.Αυτόν το υπάλληλο και να ήταν κάπου χρήσιμος και να είχε κάποιο ταλέντο κάποια κλίση σε κάτι τον έκανες άχρηστο αφου τον έβαλες μαζί με άλλους στην ίδια επιστασία χωρίς να χρειάζεται.Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος που εσυ δημιούργησες έχει οικογένεια παιδιά δάνεια κλπ κλπ.Αντι να τον κάνεις χρήσιμο εσυ θέλεις να δημιουργήσεις άλλον έναν εξαθλιωμένο Ελληνα.

    Να με συμπαθάς φίλε μου αλλά εμένα αυτή η τακτική δεν με βρίσκει σύμφωνο.

    [/quote]

     Ούτε και μένα με βρίσκει σύμφωνο αλλά αν θυμάμαι καλά, όταν το πολιτικό σύστημα δεν μπορούσε πλέον να δανειστεί και άρχισε να φορολογεί επί δικαίων και αδίκων, κανείς δεν νοιάστηκε τι θα απογίνουν οι στρατιές ανέργων του ιδιωτικού τομέα λες και αυτοί δεν είχαν οικογένειες, δεν είχαν δάνεια, δεν είχαν υποχρεώσεις, δεν, δεν, δεν!!! Ούτε και θυμάμαι κανένα συνδικα-ληστή του δημοσίου να αγωνίζεται για τους άνεργους του ιδιωτικού τομέα. Τότε βέβαια δεν υπήρχε χρόνος και το πολιτικό σύστημα αντέδρασε αντανακλαστικά προκειμένου να επιβιώσει.

    Δυστυχώς μετά από 3 χρόνια τίποτα δεν άλλαξε και έτσι ούτε σήμερα υπάρχουν λεφτά αλλά, και το κυριότερο πλέον, ούτε χρόνος. Δύο επιλογές υπάρχουν: ή μειώνονται οι δαπάνες ή το πλοίο βυθίζεται.


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    23/2/2007

    Αρ. μηνυμάτων:
    3383
    zed στις #418290

    Πρέπει να αποφασίσουμε πρώτα από όλα σε αυτή την χώρα τι μοντέλο ανάπτυξης θα ακολουθήσουμε και επιπροσθέτως σε ποιες αρχές και ιδεολογικές αξίες θα βασίζεται αυτό. Αν πάμε σύμφωνα με αυτό που επιτάσσει η Ευρωπαική Ένωση και οι υπόλοιπες αναπτυγμένες οικονομίες τότε θα είναι ένα νεο φιλελέυθερο και άκρως ανταγωνιστικό μοντέλο. Μπορεί να διαφωνώ με το σύστημα της αγοράς, αλλά αν είναι να το ακολουθήσουμε τουλάχιστον να το κάνουμε σωστά. Αν δεν το κάνουμε και εμμένουμε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα στον ιδιωτικό τομέα και ένα απαρχαιωμένο σύστημα με μαρξιστικές αντιλήψεις στο δημόσιο δεν πάμε πουθενά (όχι ότι για την σημερινή κατάσταση ευθύνεται αποκλείστηκα αυτό).

    Σε ένα άκρως ανταγωνιστικό σύστημα δεν υπάρχει μονιμότητα, δεν υπάρχει συλλογική σύμβαση δεν υπάρχει τίποτα. Είσαι παραγωγικός και χρήσιμος εργάζεσαι και πληρώνεσαι σύμφωνα με αυτά που προσφέρεις. Όλα γίνονται σε ατομικό επίπεδο. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι πρωτόγνωρο. Αν δεν θέλουμε αυτό πολύ απλά δεν ψηφίζουμε νεοφιλελέυθερα κόμματα και πηγαίνουμε προς τα αριστερά. Απλά είναι τα πράγματα, αλλά δεν ξέρουμε την τύφλα μας.

    Αν κρίνω από τις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις δεν θέλουμε κάτι τέτοιο, ε αφού δεν θέλουμε και απολύσεις πρέπει να γίνουν και περικοπές και όλα τα υπόλοιπα. Δεν είμαστε στην επταετία, έχουμε δικαίωμα ψήφου και αποφασίζουμε για το μέλλον μας.


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    23/2/2007

    Αρ. μηνυμάτων:
    3383
    zed στις #418292

    Δυστυχώς μετά από 3 χρόνια τίποτα δεν άλλαξε και έτσι ούτε σήμερα υπάρχουν λεφτά αλλά, και το κυριότερο πλέον, ούτε χρόνος. Δύο επιλογές υπάρχουν: ή μειώνονται οι δαπάνες ή το πλοίο βυθίζεται.

    Τόσο καιρό τι γίνετε οι δαπάνες δεν μειώνονται; Αυτό που μάλλον εννοείς για ποιους μειώνονται. Δεν θέλουν να θίξουν τα συμφέροντα τους, είναι στρατευμένοι από την ανικανότητα τους και κερδίζουν πίστωση χρόνου με άσκοπες περικοπές και αστείες μεταρρυθμίσεις  ώστε να επιτύχουν τον-τους στόχους τους…


    Συμμετέχων
    Ημ. εγγραφής:
    23/11/2004

    Αρ. μηνυμάτων:
    1872
    Chris-Kaz στις #418296

    Ως πολιτικοί έπρεπε να δείξουν πρώτοι το παράδειγμα. Οι 300 βρίσκονται στη Βουλή μόνο να λένε “ΝΑΙ” ή “ΟΧΙ” σε αυτά που διατάζει η τρόικα και το ΔΝΤ. Αυτό μπορούσε να γίνει και με 200. Φανταστείτε πόσο λιγότερες θα ήταν οι δαπάνες ανά μήνα με 100 βουλευτές λιγότερους. Εμείς όμως θέλουμε “αφού ψόφησε ο δικός μας γάιδαρος τότε να ψοφήσει και του γείτονα”…


    Χρήστος
    Κομοτηνή

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 526 έως 540 (από 1,333 συνολικά)
Απευθείας μετάβαση στη σελίδα:

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.


Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων